On May 24th, we updated our Terms of Service, Privacy Statement, and Cookie Policy in response to the new EU data protection laws.
We encourage you to review these updates using the provided links.

URZECZE

The Vistulan Riverside - an ethnographic micro-region near Warsaw
  • 162 members

About us


POCHODZENIE LUDNOŚCI

NADWIŚLAŃSKIEGO URZECZA 



Dotychczas na Urzeczu i w jego najbliższym sąsiedztwie wydzielono 10 grup regionalno-etnicznych pozwalających na dość czytelną klasyfikację testowanych tu rodzin. Każda z tych grup ma swą unikatową i niepowtarzalną historię. I tak, haplogrupy G2a, I1, R1b, N, część R1a-CTS3402 związane są najprawdopodobniej z postępującą od północy tzw. kolonizacją olęderską, inne z osadnictwem drobnoszlacheckim i chłopskim na ziemi czerskiej (R1a-M458), a kolejne z orylami/flisakami i funkcjonowaniem dawnych szlaków handlowych (H1a, E1b1b1, I2a). Do tego należy dodać, że część testowanych rodzin osiedliła się na Urzeczu stosunkowo niedawno z rozpoznanych genealogicznie kierunków Polski.
Bardzo istotne dla tego Projektu będzie zatem ustalenie, jaki typ osadnictwa dominował na interesującym nas terenie, począwszy od średniowiecza aż po wiek XIX. Do tej pory najczęstszym kierunkiem migracji ludności na Urzecze jest szeroko pojęta Europa północno-zachodnia (Fryzja, Pomorze i Prusy od Meklemburgii po Sambię). Znaczny udział ma też ludność miejscowa (M458), jakkolwiek nie ma pewności czy część z nich nie ma związku ze zgermanizowanymi w średniowieczu Słowianami wywodzących się ze wschodnich Niemiec (Łużyce, Połabie).

Ze względu, iż większość testów w Projekcie jest 12-markerowa, wszystkie oznaczenia związane z przynależnością rodzin do poszczególnych grup (haplotypów) mają jedynie charakter orientacyjny i mogą w przyszłości ulec niewielkim korektom. Najważniejsze jest rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP), która pomoże umieścić naszą rodzinę na takiej a nie innej gałązce rodowej (np. R1a-L260). Testy oparte na markerach (tzw. STR-ach) - 12, 37 czy 67 - pozwalają nam zatem wyłącznie oszacować, gdzie na drzewie rodowym, przenoszonego z ojca na syna chromosomu Y, plasuje się nasza rodzina. Najmłodsze mutacje (SNP) i konkretne związki z poszczególnymi rodzinami (np. przynależność do grupy R1a-YP1361) mają już charakter historyczny (genealogiczny) zahaczający o średniowiecze i czasy nowożytne.

 


-------------------------------------------------------------------------------------------------------

ALFABETYCZNA LISTA TESTOWANYCH RODZIN 
/wraz z podaniem przynależności do grupy genetycznej w Projekcie/

- Ajdacki (kit 402194) - GRUPA 8E
- Andrzejewski (kit 577960) - GRUPA 6
- Bobisz (kit 577973) - GRUPA 1
- Bogdan (kit 542128) - GRUPA 9B
- Bogucki (kit 278287) - GRUPA 3
- Borowski (kit 213004) - GRUPA 9B
- Borowski (kit 315027) - GRUPA 8G
- Bugalski (kit 359297) - GRUPA 1
- Chojka (kit 577981) - GRUPA 9B
- Dąbrowski (kit 612015) - GRUPA 8G

- Deczewski (kit 619001) - GRUPA 8D-1
- Drewicz (kit 283754) - GRUPA 6
- Ducki (kit 155428) - GRUPA 9B
- Ejneberg (kit 589541) - GRUPA 8G
- Fiejka (kit 131475) - GRUPA 9C

- Figura (kit 372709) - GRUPA 9C
- Fijka (kit 216538) - GRUPA 9C
- Firląg (kit 619010) - GRUPA 9C
- Gass (kit 315026) - GRUPA 9B
- Gawin (kit 328716) - GRUPA 8A-2a
- Gawłowski (kit 628556)
- GRUPA 6
- Gawryszewski (kit 372707) - GRUPA 8F
- Grzanecki/Grzanka (kit 623652) - GRUPA 9B
- Goździkowski (kit 182038) - GRUPA 9B
- Gut/Gutt (kit 629336) - GRUPA 8D-1
- Gutt (kit 275076) - GRUPA 8E

- Jabłoński (kit 306770) - GRUPA 8G
- Jarosiński (kit 364021) - GRUPA 4D
- Jobda (kit N87722) - GRUPA 8A-2a
- Kabala (kit 327950) - GRUPA 9B
- Kabulski (kit 279706) - GRUPA 4
- Kacprzak/Kasprzak (kit 335744) - GRUPA 8D-2
- Kałuski (kit 508659) - GRUPA 9D
- Kamać (kit 562871) - GRUPA 9C
- Kanabus (kit 623314)  - GRUPA 9C
- Kasprzak (kit 276341) - GRUPA 8D-2
- Kłos 1 (kit 415545) - GRUPA 9B
- Kłos 2 (kit 623317) - GRUPA 9B
- Kochman (kit 373911) - GRUPA 8A-1
- Kociszewski (kit 283756) - GRUPA 1
- Komosa (kit 280016) - GRUPA 1
- Kopyt (kit 283274) - GRUPA 9B
- Kozłowski (kit 277060) - GRUPA 8A-2
- Krasnodębski (kit 351883) - GRUPA 8C
- Królak (kit 277432) - GRUPA 8E
- Krupiński (kit 280018) - GRUPA 9C
- Krysa (kit 638213) - GRUPA 10
- Krzycholik/Krzychalik (kit 629338) - GRUPA 1
- Lasecki (kit 608827) - GRUPA 4A
- Laskus (kit 4012195) - GRUPA 9B
- Latoszek (kit 277434) - GRUPA 4B
- Lempkowski (kit 277430) - GRUPA 10
- Leśniewski (kit 619012) - GRUPA 5B
- Lewandowski (kit 628569) - GRUPA 9B
- Litke (kit 623293) - w przygotowaniu

- Łuczak (kit 288344) - GRUPA 8C
- Łysiak (kit 562872) - GRUPA 8A
- Majewski (kit 280013) - GRUPA 7
- Matyjasiak (kit 629345) - GRUPA 9D
- Moczulski (kit 280116) - GRUPA 4D
- Molak (kit 277418) - GRUPA 9B
- Mrówka (kit 629324) - GRUPA 4D
- Murawiński (kit 623295) - GRUPA 8G

- Niedziółka (kit 364020) - GRUPA 2
- Nojek (kit 629321) - w przygotowaniu
- Nowosielski (kit 264982) - GRUPA 9B
- Obuchowicz (kit 306772) - GRUPA 9A
- Olszanka/Olszanko (kit 277433) - GRUPA 9D
- Paczesny (kit 306771) - GRUPA 4A
- Pałyska (kit 351884) - GRUPA 8B

- Penconek (kit 280017) - GRUPA 9C
- Pielak (kit 607763) - GRUPA 1
- Plewka (kit 372708) - GRUPA 9B
- Pyzel (kit 277697) - GRUPA 10
- Rechnia/Rechnio (kit 618993)
- GRUPA 4D
- Rechnio (kit 332582) - GRUPA 9B
- Rombel (kit 182863) - GRUPA 8B
- Rosłon (kit 575136) - w przygotowaniu
- Rosłonek (kit 280015) - GRUPA 8A-2a
- Rutkowski (kit 306773) - GRUPA 10
- Rybarczyk (kit 577986) - GRUPA 9B
- Sadowski (kit 277435) - GRUPA 6
- Sankowski (kit 402198) - GRUPA 1
- Sielski (kit 628576) - GRUPA 8A
- Siwak (kit 280014) - GRUPA 10
- Skarbek-Kozietulski (kit 105394) - GRUPA 4A
- Skiba (kit 573005) - GRUPA 8A-2a
- Skoczek (kit 629333) - GRUPA 9B
- Słowik (kit 497671) - GRUPA 8E
- Słowiński (kit 298316) - GRUPA 8
- Sobiecki (kit 631008) - GRUPA 4A
- Stanaszek 1 (kit N62965) - GRUPA 8A-2a

- Stanaszek 2 (kit 143032) - GRUPA 8A-2a
- Strzyżewski (kit 543783) - GRUPA 4
- Suchecki (kit 629329) - GRUPA 4D
- Sychowiec (kit 628581) - GRUPA 8A
- Szklarz (kit 619005)
- GRUPA 8E
- Szynkiewicz (kit 306774) - GRUPA 1
- Trzaskowski 1 (kit 277431) - GRUPA 10
- Trzaskowski 2 (kit 612006) - GRUPA 10

- Trzewik (kit 558859) - GRUPA 8G
- Trzoch (kit 508657) - GRUPA 4C
- Urbański (kit 582675) - GRUPA 9B
- Uśniacki (kit 628551) - GRUPA 4A
- Utrata (kit 542131) - GRUPA 9B

- Walicki (kit 623299) - GRUPA 10
- Waligóra (kit 402200) - GRUPA 10
- Wardecki (kit 338569) - GRUPA 9C
- Węgrzynek (kit 280151) - GRUPA 4A
- Wiśniewski (kit 290080) - GRUPA 9C
- Wiśniowski/Prus-Wiśniowski (kit 283755) - GRUPA 10
- Wojciechowski (kit 612924) - GRUPA 8G
- Woźniak (kit 562713) - GRUPA 9D
- Zakrzewski (kit 150633) - GRUPA 8B
- Zduńczyk (kit 315025) - GRUPA 9C
- Zwoliński (kit 306775) - GRUPA 8B

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


WYNIKI TESTÓW


1. GRUPA ŚRÓDZIEMNOMORSKA (E1b: P147>P177>M215>M35.1)
Haplogrupa E1b1b, umownie nazwana tu GRUPĄ ŚRÓDZIEMNOMORSKĄ to subgrupa haplogrupy E, zdefiniowanej przez mutację M215. Jest to jedna z głównych męskich linii genetycznych w ludzkim drzewie rodowym, powstała ok. 52 tys. lat temu na obszarach północno-wschodniej Afryki, gdzie najliczniej występowała wśród marokańskich Berberów. Do Europy przybyła głównie do Grecji poprzez małoazjatycką Anatolię (Fenicjanie?) oraz poprzez Bliski Wschód (Lewant) ku europejskim Bałkanom. Przypuszcza się, że miało to związek z rozprzestrzenianiem się rolnictwa w okresie neolitu (ok. 7 tys. p.n.e.). Wszystkie dotychczasowe analizy filogenetyczne sugerują, że właśnie stamtąd dokonało się masowe rozprzestrzenienie tej odmiany haplogrupy E do centralnej i północnej Europy. Haplogrupa E1b1b1a2 wyróżnia Grecję, gdzie dziś stanowi 27% ludności, a wśród Greków na Peloponezie nawet 47%. Nieco mniej wśród Albańczyków w Albanii, Serbii, Bośni i Macedonii. W Słowacji stanowi 11%, a w Polsce około 3,5%. Co ciekawe haplogrupa E1b1b1 występuje dość licznie w Walii, Anglii i Szkocji, co powszechnie wiąże się ze stacjonującymi tamże w I-IV w. n.e. legionistami rzymskimi. Niewykluczone zatem, że na ziemie polskie, w tym na Urzecze, docierała ona również z terenów Fryzji i Wysp Brytyjskich wraz z XVI-XVII-wiecznym osadnictwem olęderskim.
Więcej o tej haplogrupie tu: 
http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_E1b1b_Y-DNA.shtml

- Bobisz (kit 577973) – Bobiszowie z Piotrowic, Kępy Glinieckiej i Nadbrzeża
- Bugalski (kit 359297) – Bugalscy spod Wilgi
- Komosa (kit 280016) – Komosowie z Bielawy
- Kociszewski (kit 283756) – Kociszewscy z Warszawic, Otwocka Wielkiego i Karczewa
- Krzychalik (kit 629338) – Krzychalikowie z Bielawy, Lisów i Zamościa
- Pielak (kit 607763) - Pielakowie z Kosumiec
- Sankowski (kit 402198) – Sankowscy z Czerniakowa
- Szynkiewicz (kit 306774) – Szynkiewiczowie z Czerska


Bobiszowie z Piotrowic, Kępy Glinieckiej i Nadbrzeża [POTRZEBNY TEST E1B-PACK lub BIG Y]
Rodzina Bobiszów, zapisywanych też jako Bobis, wywodziła się z Piotrowic na prawobrzeżnym Urzeczu. Od samego początku nosili oni przydomek Cupryn (Czupryn), nierzadko wpisywany do metryk parafialnych. Przebadana gałąź rodziny to potomkowie Mateusza Bobisza (ur. 1775), żonatego z Marianną Keyzer, córką osadników olęderskich. Mateusz i Marianna osiedlili się w pobliskiej Kępie Glinieckiej w dawnej parafii Góra Kalwaria. Wszystkie linie rodowe w okolicy wywodzą się od ich dwóch synów: Wawrzyńca (ur. 1803) z Kępy Glinieckiej i Adama (ur. 1807) z Piotrowic, którego potomkowie osiedli w Świdrach Małych, Otwocku Wielkim i Nadbrzeżu.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Bobiszów pokazały, że przynależy on do dość rzadkiej w Polsce haplogrupy E1b, określanej przez nas jako GRUPA ŚRÓDZIEMNOMORSKA. Przodkowie Bobiszów vel Cuprynów być może przybyli w okolice Czerska i Góry Kalwarii jako flisacy (oryle) lub też jako robotnicy sezonowi. Zachodnioeuropejscy krewniacy genetyczni Bobiszów sugerują natomiast, że rodzina  mogła mieć związek z osadnictwem olęderskim z północy, a Bobiszowie są dalekimi potomkami legionistów rzymskich osiadłych w północnych prowincjach Imperium (Fryzja, Wyspy Brytyjskie).
W teście uwzględniającym 12 markerów w bazie danych FTDNA znaleziono prawie 60 osób o identycznym lub bardzo podobnym (różnica 1 mutacji) profilu genetycznym. Nosili oni w większości nazwiska anglosaskie i łacińskie (np. Bolla, Brown, Davie, Eaves, Ellison, Garland, Lizzi, Mandel, Mills, Pfaffenroth, Satterwhite, Sheard, Sycamore), a rzadziej tylko słowiańskie (Laszyński, Ossoliński).
Na tym poziomie testu ustalenie bliższych pokrewieństw z w/w rodzinami nie jest możliwe. Wymaga to przeprowadzenia dodatkowych badań (określenia konkretnej mutacji SNP).

Bugalscy spod Wilgi [POTRZEBNY TEST E1B-PACK lub BIG Y]
Rodzina Bugalskich zamieszkuje obecnie okolice Wilgi (Zakrzew, Wicie, Celejów, Wilga) oraz Mniszewa (Gruszczyn), a więc południowo-wschodni skraj Urzecza. Na terenach tych pojawili się najprawdopodobniej ok. połowy XIX wieku, wcześniej związani byli z okolicami Warki (parafie Warka i Wrociszew). Najstarszy odnaleziony przodek - Krzysztof Bugayski, urodził się ok. 1675 roku, a w 1699 roku wziął ślub z Marianną Adamkówną w Michałowie (par. Wrociszew). Pierwotne nazwisko Bugajski (Bugayski) ma związek z nazwą "bugay" oznaczającą miejsce położone nad wodą (cecha gruntu lub okolicy, z prasł. *bug- 'zakręt, zakole rzeki'), co sugeruje nadwiślańskie lub nadpilczańskie pochodzenie tej rodziny.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Bugalskich pokazały, że przynależy on do dość rzadkiej w Polsce haplogrupy E1b, określanej przez nas jako GRUPA ŚRÓDZIEMNOMORSKA. Przodkowie Bugalskich (Bugajskich) być może przybyli w okolice Czerska i Warki jako flisacy (oryle) lub też jako robotnicy sezonowi. Zachodnioeuropejscy krewniacy genetyczni Bugalskich sugerują natomiast, że rodzina  mogła mieć związek z osadnictwem olęderskim z północy, a Bugajscy są dalekimi potomkami legionistów rzymskich osiadłych w północnych prowincjach Imperium (Fryzja, Wyspy Brytyjskie).
W teście uwzględniającym 12 markerów w bazie danych FTDNA znaleziono ponad 800 osób o identycznym lub prawie identycznym profilu genetycznym. Nosiły one w znakomitej większości nazwiska łacińsko-germańskie i wywodziły się w szczególności z Niemiec, Anglii. Podobnie było na poziomie 25 markerów, gdzie ujawniono 134 krewniaków, wywodzących się głównie z zachodniej Europy. Test 37 markerów pokazał, że najbliżej spokrewnioną rodziną (różnica 4 mutacji) byli Mitinowie z Szewska w Rosji. Na poziomie 67 markerów nie ujawniono natomiast żadnych bliskich krewniaków Bugajskich.
Testy mutacji (SNP) wewnątrz haplogrupy E1b ujawniły, że Bugalscy należą do gałązki L542 oraz młodszej Z17293.

Kociszewscy z Warszawic, Otwocka Wielkiego i Karczewa [POTRZEBNY TEST E1B-PACK lub BIG Y]
Gniazdem rodziny Kociszewskich były najprawdopodobniej Warszawice, jakkolwiek już w początkach XVIII wieku jej przedstawiciele - Walerian i Ewa - mieszkali również w Otwocku Wielkim, należącym do parafii karczewskiej. Od wnuków wspomnianego Waleriana pochodzą cztery linie rodowe: z Otwocka Wielkiego, Świdrów Małych i Karczewa. Z tego ostatniego wywodziła się przebadana gałąź tej rodziny.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Kociszewskich z Warszawic, Otwocka Wielkiego i Karczewa pokazały, że przynależy on do rzadkiej w Polsce haplogrupy E1b1b1, określanej przez nas jako GRUPA ŚRÓDZIEMNOMORSKA. Przodkowie Kociszewskich być może przybyli do Polski z terenów południowej Europy jako tzw. wołosi, zajmujący się w szczególności wyspecjalizowanym pasterstwem górskim. Niewykluczone, że na Łurzyce (lub w jego pobliże) przypłynęli oni Wisłą jako flisacy (oryle), ulegając z czasem pełnej polonizacji. Możliwe też, że osiedlenie się Kociszewskich nad Wisłą ma związek z funkcjonowaniem w średniowieczu szlaku wołowego z Zachodu na Ruś. Nie da się też wykluczyć, że rodzina pochodzi od osadników olęderskich, jako że znaczny odsetek nosicieli E1b1b1 zamieszkiwał tereny Fryzji i Wysp Brytyjskich. 
W teście uwzględniającym 12 markerów znaleziono prawie 600 osób o identycznych profilach genetycznych lub też różniących się 1 mutacją. Przeważały wśród nich nazwiska anglosaskie (m.in. Cass, Cooper, Dremer, Howard, Kanthak, Kelemen, Kordas, Kunz, Kurtz, Lancaster, Marshall, Miller, Presley, Preuss, Saenz, Simone, Wasserman, Weeks), jako że zamieszkiwali oni w szczególności Wielką Brytanię, Niemcy, Włochy i Grecję.
Na tym poziomie testu ustalenie bliższych pokrewieństw z w/w rodzinami nie jest niestety możliwe. Wymaga to przeprowadzenia dodatkowych badań (uszczegółowienia mutacji SNP).


Komosowie z Bielawy [POTRZEBNY TEST E1B-PACK lub BIG Y]
Przebadana gałąź rodziny to potomkowie Jakuba Komosy (ur. ok. 1765) przybyłego na początku XIX wieku z czterema synami i jedną córką do nadwiślańskiej Bielawy z Nowej Woli pod Piasecznem. „Poddani dóbr” Komosowie występują jednak w parafii Cieciszew (Słomczyn, Łubna) przynajmniej od 1643 roku. Można zatem przypuszczać, że rodzina ta osiedlając się w Bielawie na początku XIX w. powróciła w swoje rodzinne strony.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Komosów z Bielawy pokazały, że przynależy on do rzadkiej w Polsce haplogrupy E1b, określanej przez nas jako GRUPA ŚRÓDZIEMNOMORSKA. Przodkowie Komosów prawdopodobnie przybyli do południowej Polski z terenów Rumunii lub Bałkanów, jako tzw. wołosi, zajmujący się w szczególności wyspecjalizowanym pasterstwem górskim. Niewykluczone, że na Łurzyce (lub w jego pobliże) przypłynęli oni Wisłą jako flisacy (oryle) lub też jako robotnicy sezonowi (tzw. bandosi). Możliwe też, że osiedlenie się Komosów nad Wisłą ma związek z funkcjonowaniem w średniowieczu szlaku wołowego z Zachodu na Ruś. Z czasem rodzina uległa pełnej polonizacji.
W teście uwzględniającym 12 markerów w bazie danych FTDNA nie znaleziono ani jednej osoby o identycznym profilu genetycznym, co świadczy o rzadkości przebadanej linii rodowej.


Krzychalikowie z Bielawy, Lisów i Zamościa [POTRZEBNY TEST E1B-PACK lub BIG Y]
Do przeprowadzenia analizy dla nazwiska Krzychalik niezbędne jest skupienie się najpierw na nazwisku Włodarz/Włodarczyk. Nazwisko to występuje już w latach 20-tych XVII wieku w nieodległej Urzeczu okolicy, tj. w parafii Jazgarzew. W roku 1629 pojawia się tam Jan Swatek-Włodarz, który wraz z żoną Łucją chrzci syna Szymona, a w 1637 roku córkę Justynę. Nazwisko to na początku XVIII wieku zamienia się na tym terenie na Włodarczyk. Niewykluczone, że pojawienie się Włodarczyków na Urzeczu jest związane z rodziną pochodzącą właśnie z parafii jazgarzewskiej, bowiem w metrykach cieciszewskich w 1679 roku odnotowany jest ślub Zofii c. Pawła Włodarczyka pochodzącej z Łbisk (par. Jazgarzew) z Piotrem Puchałą z Baniochy.
Analiza metryk parafialnych pokazała, że rodzina Włodarczyków ciążyła ku Cieciszewowi znacznie wcześniej, zapewne już od początku XVII wieku. W latach 1661-1676 w Czernidłach odnotowani są: Maciej Włodarczyk i jego dorosły syn Wojciech oraz Krzysztof Włodarczyk i jego dzieci w różnym wieku, w tym jeden dorosły syn zwany Jan Włodarczyk alias Krychal. Gniazdem rodzinnym rodziny Włodarczyków są właśnie Czernidła, a rodzina musiała się tu pojawić ok. 1615-1620 roku, tak bowiem datuje się lata urodzenia Macieja i Krzysztofa. Nie ulega wątpliwości, że początkowe brzmienie nazwiska Krzychalik w formie Krychal ma charakter odimienny pochodzący właśnie od Krzysztofa zapewne Włodarczyka. Zwany tak jest nie tylko jego najstarszy syn Jan, ale również młodszy syn Wojciech (mówi o tym metryka ślubu z 1685 roku).
Nazwisko Krychal pod koniec XVII i na początku XVIII wieku zaczyna być zapisywane, jako Krzychal (1696, ślub Wojciecha Krzychala z Katarzyną Grabską z Czernideł oraz 1715, ślub Jakuba n/n z Katarzyną Krzychalówną również z Czernideł, świadkiem jest Leonard Włodarczyk). Na teren parafii powsińskiej, do Bielawy trafia zapewne jeden z młodszych synów Krzysztofa Włodarczyka (starszy Jan mieszka w Cieciszewie, a młodszy Wojciech obejmuje gospodarstwo na Czernidłach). Mając na uwadze, że Krzysztof w wieku ok. 50 i 55 lat miał jeszcze 2 żony (Jadwigę Kózkę i Annę) można przypuszczać, że do Bielawy trafił syn po jednej z tych żon. Syn ten zapoczątkował bielawską linię Krzychalików z rzadka zwanych Krzycholikami. Miał on synów: ok. 1697 - Jakuba, ok. 1701 -Andrzeja i ok. 1712 - Szczęsnego i Szymona (prawdopodobnie bliźnięta). Szymon Krzychała/Krzychalik ok. 1736 roku ożenił się z Krystyną i za rok urodził się ich syn Maciej. Maciej w 1764 roku pojął za żonę Mariannę (wdowę), w 1765 roku miał z nią bliźnięta, a w 1766 roku syna Walentego (w kolejnych latach również:Mariannę, Franciszka i Kazimierza). Walenty ok. 1790 roku ożenił się z Heleną Masiaczką i miał z nią: 1797 – Stanisława, 1802 – Małgorzatę, 1804 – Marcina i1808 – Franciszka. W Bielawie na gospodarstwie został Marcin Krzychalik, który w 1831 roku ożenił się z Małgorzatą z Mrówków. Małżeństwo to miało kilkoro dzieci, w tym w 1842 roku syna Franciszka. Franciszek Krzychalik z Bielawy ożenił się w 1865 roku z Anną z Matyjasiaków z pobliskich Lisów. W tych ostatnich mieszkali do starszych lat swego życia, lecz między 1883 a 1884 rokiem przenieśli się na sąsiednie Zamoście. Gospodarstwo na Zamościu objął ich syn Jakub, który ożenił się z Julianną Biernacką.

Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Krzychalików pokazały, że przynależy on do dość rzadkiej w Polsce haplogrupy E1b, określanej przez nas jako GRUPA ŚRÓDZIEMNOMORSKA. Przodkowie Krzychalików być może przybyli do południowej Polski z terenów Rumunii lub Bałkanów, jako tzw. wołosi, zajmujący się w szczególności wyspecjalizowanym pasterstwem górskim. Niewykluczone, że na Urzecze dotarli oni Wisłą jako flisacy (oryle) lub też jako robotnicy sezonowi. Z czasem rodzina uległa pełnej polonizacji.
W teście uwzględniającym 12 markerów w bazie danych FTDNA znaleziono 12 osób o identycznym profilu genetycznym. Nosiły one w znakomitej większości nazwiska łacińsko-germańskie (Broadbend, Cannon, Cox, Daft, Ssymank, Wright, Young), a rzadziej słowiańskie (Maruska, Oparin). Z terenu Urzecza identyczny wynik posiadali Sankowscy z Czerniakowa, a prawie identyczny - Szynkiewiczowie z Czerska, być może stanowiący w przeszłości jedną rodzinę (odimienne nazwisko Krzychalik po Krzysztofie Sankowskim/Szynkiewiczu).
Niewykluczone, że rodzina bardziej niż z Wołochami miała związek z osadnictwem olęderskim z północy, a Krzychalikowie są dalekimi potomkami legionistów rzymskich osiadłych w północnych prowincjach Imperium (Fryzja, Wyspy Brytyjskie). Dopiero jednak dalsze uszczegółowienie testu (rozpoznanie mutacji SNP) pozwoli na wychwycenie ewentualnych związków krewniaczych.

Pielakowie z Kosumiec [POTRZEBNY TEST E1B-PACK lub BIG Y]
opis w przygotowaniu

Sankowscy z Czerniakowa [POTRZEBNY TEST E1B-PACK lub BIG Y]
Rodzina Sankowskich zamieszkiwała nadwiślański Czerniaków przynajmniej od XVII wieku.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Sankowskich pokazały, że przynależy on do dość rzadkiej w Polsce haplogrupy E1b, określanej przez nas jako GRUPA ŚRÓDZIEMNOMORSKA. Przodkowie Sankowskich być może przybyli do południowej Polski z terenów Rumunii lub Bałkanów, jako tzw. wołosi, zajmujący się w szczególności wyspecjalizowanym pasterstwem górskim. Niewykluczone, że na Urzecze dotarli oni Wisłą jako flisacy (oryle) lub też jako robotnicy sezonowi. Możliwe też, że osiedlenie się Sankowskich nad Wisłą ma związek z funkcjonowaniem w średniowieczu szlaku wołowego z Zachodu na Ruś lub też Komorą Solną w Górze Kalwarii. Z czasem rodzina uległa pełnej polonizacji.
W teście uwzględniającym 12 markerów w bazie danych FTDNA znaleziono 10 osób o identycznym profilu genetycznym. Nosiły one w znakomitej większości nazwiska łacińsko-germańskie i wywodziły się w szczególności z Niemiec, Anglii. Niewykluczone zatem, że rodzina bardziej niż z Wołochami miała związek z osadnictwem olęderskim z północy, a Sankowscy są dalekimi potomkami legionistów rzymskich osiadłych w północnych prowincjach Imperium (Fryzja, Wyspy Brytyjskie). Nie wykluczone też, że Szynkiewiczowie z Czerska i rodzina Ssymank mają wspólne pochodzenie, co jednak pokażą dalsze testy (rozpoznanie mutacji SNP).

Szynkiewiczowie z Czerska [POTRZEBNY TEST E1B-PACK lub BIG Y]
Rodzina Szynkiewiczów, piszących się wcześniej Szymkiewicz vel Szymkowicz, zamieszkiwała w Czersku od XVII wieku. W latach 1684-86 burmistrzem Czerska był niejaki Kacper Szymkiewicz (Szymkowicz), zaś jego syn Ignacy - wiceburmistrzem (1739-43). Najstarszym znanym przodkiem przebadanej gałęzi rodu jest Jan i jego syn Tomasz (1786-1832). Z kolei synem tego ostatniego był Antoni Marcel (ur. 1813), od którego wywodziła się większość Szynkiewiczów żyjących w miasteczku.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Szynkiewiczów pokazały, że przynależy on do rzadkiej w Polsce haplogrupy E1b, określanej przez nas jako GRUPA ŚRÓDZIEMNOMORSKA. Przodkowie Szynkiewiczów być może przybyli do południowej Polski z terenów Rumunii lub Bałkanów, jako tzw. wołosi, zajmujący się w szczególności wyspecjalizowanym pasterstwem górskim. Niewykluczone, że na Urzecze dotarli oni Wisłą jako flisacy (oryle) lub też jako robotnicy sezonowi. Możliwe też, że osiedlenie się Szynkiewiczów nad Wisłą ma związek z funkcjonowaniem w średniowieczu szlaku wołowego z Zachodu na Ruś lub też Komorą Solną w Górze Kalwarii. Z czasem rodzina uległa pełnej polonizacji.
W teście uwzględniającym 12 markerów w bazie danych FTDNA znaleziono 25 osób o identycznym profilu genetycznym. Nosiły one w znakomitej większości nazwiska łacińsko-germańskie (Boucher, Cannon, Herman, Hostetter, Johnson, Kilic, Lott, Olofsson, Oppitz, Page, Schmied, Stetzler, Stiefvater, Trapeznikov, Wilson, Windisman) i wywodziły się w szczególności z Niemiec, Anglii. Niewykluczone zatem, że rodzina bardziej niż z Wołochami miała związek z osadnictwem olęderskim z północy, a Szynkiewiczowie są dalekimi potomkami legionistów rzymskich osiadłych w północnych prowincjach Imperium (Fryzja, Wyspy Brytyjskie).


2. GRUPA STAROEUROPEJSKA 1 (G2a: M201)
Ludność haplogrupy G2a występuje w Europie sporadycznie i w niewielkiej liczbie. Przybyli oni prawdopodobnie z Azji Mniejszej, z rejonu Kaukazu (Armenia, Gruzja, Turcja), natomiast obecnie w znacznym procencie zaludniają południowo-zachodnią Europę: Sardynię, Szwajcarię, Austrię, Niemcy i Czechy. W Polsce staroeuropejska haplogrupa G występuje bardzo rzadko. Haplogrupę G2a zidentyfikowano pośród szkieletów z jaskini Avellaner w Hiszpanii sprzed 7 tys. lat, na neolitycznych cmentarzach w Derenburg w Niemczech i w Treilles we Francji, a także u neolitycznego „człowieka lodu” Ȍtziego, odkrytego we włosko-austriackich Alpach. Halogrupę nosili też francuscy Burbonowie czy ostatnio odnaleziony angielski król Ryszard III.
Więcej o tej haplogrupie tu:
http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_G2a_Y-DNA.shtml

- Niedziółka (kit 364020) – Niedziółkowie z Brześców, Nadbrzeża, Dudy i Karczewa

Niedziółkowie z Brześców, Nadbrzeża, Dudy i Karczewa [POTRZEBNY TEST G2a-PACK lub BIG Y]
Rozrodzona rodzina Niedziółków zamieszkiwała nadwiślańskie Urzecze przynajmniej od pierwszej połowy XVII wieku.W 1672 roku w podgórskich Brześcach ślub z Reginą Giel bierze niejaki Wojciech Podstolak alias Niedziółka. Występuje on jako świadek wraz z rodzinami Stradla/Stragla (potem Jagnyziak), Hajt czy Giel, niewątpliwymi osadnikami olęderskimi pierwszej fali. W pobliskim Kawęczynie żyją w tym czasie jego krewni - Maciej i Franciszek Podstoli. Ten ostatni w 1665 roku mieszkał w podcieciszewskich Rybałtach, ożeniwszy się z Dorotą Kłos z Bielawy. W 1711 roku niejaki Ignacy Podstolak bierze ślub z Marianną Wach, zaś w 1714 z Maryną Piechorową żeni się w Brześcach - Stanisław Podstolak. Który z wyżej wymienionych Podstolaków zwanych Niedziółkami przeprowadził się do pobliskiego Nadbrzeża póki co nie wiadomo (prawdopodobnie Ignacy albo Wojciech). Najstarszym znanym przodkiem przebadanej gałęzi rodziny był Antoni Niedziółka (ur. 1712),mąż Marianny ze Skwarów rodem z Gassów, zamieszkujący wieś Nadbrzeż. Jego synem był Paweł (1752-1811), którego żona Katarzyna z Kureckich pochodziła z pobliskiej Dudy, gdzie wkrótce się przeprowadzili. Z kolei syn Pawła - Wojciech Niedziółka (1799-1858), ożeniwszy się z Agnieszką Olszanką - rodem z nadświdrzańskich Rycic, a wcześniej z podkonstancińskich Obórek - zamieszkał w Karczewie w domu pod numerem 57. Od tej pory rodzina ta jest bardzo liczna w tym mieście.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Niedziółków pokazały, że przynależy on do bardzo rzadkiej w Polsce haplogrupy G2a, określonej przez nas jako GRUPA STAROEUROPEJSKA 1. Większość nosicieli tej haplogrupy zamieszkiwała tereny Europy Zachodniej, co każe przypuszczać, że Niedziółkowie, których protoplasta na Urzeczu być może piastował urząd podstolego, wywodzili się z pierwszej fali wcześnie spolonizowanych osadników olęderskich. Kierunek migracji będzie można jednak określić dopiero po dalszym uszczegółowieniu testu.
W teście uwzględniającym 12 markerów w bazie danych FTDNA znaleziono tylko 4 osoby o identycznym profilu genetycznym. Dwóch z nich to Polacy (Chełkowski, Zaleski), jeden Ukrainiec z germańskimi korzeniami (Gut-Kowalow) i jeden Niemiec (Graff). Na tym poziomie testu trudno wykazać bliższe pokrewieństwo z którymś z nich.



3. GRUPA HINDUSKO-ROMSKA (H1a: M69>M82)
Grupa Hindusko-Romska (GHR) stanowi część wielkiej haplogrupy F, powstałej ok. 30-40 tys. lat temu na terenie Indii. Uważa się, że do Polski i Europy napłynęła w średniowieczu głównie za sprawą populacji europejskich Cyganów i pokrewnych im plemion (m.in. bałkańskich Romów). Ze względu jednak, iż występuje w rozmaitych środowiskach i nacjach trudno ją jednoznacznie przypasować do konkretnej społeczności.
Więcej o tej haplogrupie tu: 
http://en.wikipedia.org/wiki/Haplogroup_H_%28mtDNA%29

- Bogucki (kit 278287) – Boguccy z Wilgi, Dziecinowa i Całowania

Boguccy z Wilgi, Dziecinowa i Całowania [POTRZEBNY TEST H1a-PACK lub BIG Y]
Przebadana gałąź rodziny to potomkowie Józefa Boguckiego (ur. 1837), rodem z Wilgi, który po ślubie z Rozalią Czerwińską osiadł w majątku żony w Dziecinowie, zaś po uwłaszczeniu chłopów (1864) w pobliskim Całowaniu.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Boguckich pokazały,że przynależy on do rzadkiej w Polsce haplogrupy H1a, określanej tu roboczo jako GRUPA HINDUSKO-ROMSKA. Przodkowie Boguckich z Dziecinowa prawdopodobnie przybyli na Łurzyce lub bliskie Polesie (Całowanie) z terenów Bałkanów, podobnie jak przedstawiciele grupy "wołoskiej" E1b1b1, a może też i staroeuropejskiej haplogrupy I2a. Być może rodzina przypłynęła Wisłą z południa Polski, jako flisacy (oryle) lub też jako robotnicy sezonowi (tzw. bandosi). Możliwe też, że Boguccy osiedli nad Wisłą jeszcze w średniowieczu, kiedy funkcjonował na tych ziemiach szlak handlowy na Ruś, którym pędzono z południowego-wschodu "wołoskie" bydło. Z czasem rodzina uległa pełnej polonizacji, podobnie zresztą jak większość przedstawicieli haplogrupy H z Europy.
W teście uwzględniającym 12 markerów w bazie danych FTDNA znaleziono 49 osób o identycznych profilach genetycznych (m.in. Ahmad, Burton, Denis, Eberhardt, Graham, Greco, Hite, Ingram, Jewell, Locke/Lock, Markov, Parandjuk, Paskashious, Samuilis, Santoro, Simic, Smith, Tollis, Topalovic,Wunsch, Zarins), w szczególności mieszkańców Wysp Brytyjskich (Anglia, Szkocja), Indii, Bułgarii, Ukrainy. Niewielka liczba przebadanych markerów nie pozwala na ustalenie bliższego lub dalszego pokrewieństwa między wszystkimi w/w rodzinami.



4. GRUPA NORMAŃSKA (I1: M253*)
Grupa Normańska to nierozpoznana bliżej część haplogrupy I1, charakterystyczna w szczególności dla Skandynawii, północnych Niemiec, Polski, Danii i Wielkiej Brytanii, zasiedlonej przez kontynentalnych Anglosasów w czasach wędrówek ludów i ekspansji wikińskiej. U Polaków niektóre subklady występują stosunkowo często, co wskazuje na ich średniowieczne korzenie. Inne gałęzie należy łączyć natomiast z kolonizacją olęderską drugiej i pierwszej fali.
Więcej o tej haplogrupie tu: 
http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_I1_Y-DNA.shtml

- Kabulski (kit 279706) – Kabulscy z Sobieni Biskupich i Piotrowic
- Strzyżewski (kit 543783) - Strzyżewscy z Barcic, Kępy Glinieckiej i Pęcławia

Kabulscy z Sobieni Biskupich i Piotrowic [POTRZEBNY TEST I1-PACK lub BIG Y]
Przynajmniej od połowy XVIII w. Kabulscy zamieszkiwali Otwock Wielki (Stary) i Łukówiec, tradycyjnie zajmując się młynarstwem i kowalstwem. Następnie notowani są w Sobieniach Biskupich, Piotrowicach i Dziecinowie, gdzie również z pokolenia na pokolenie przekazywali sobie fach kowala.
Wyniki testu DNA pokazały, że Kabulscy prawdopodobnie przynależą do dość rzadkiej w Polsce GRUPY NORMAŃSKIEJ, będącej częścią składową północnej haplogrupy I1. Test zaprzeczył natomiast domniemanemu pokrewieństwu ze"słowiańską" rodziną Kabalów. W bazie danych FTDNA nie znaleziono żadnych krewniaków genetycznych o identycznych 12 markerach co przedstawiciel Kabulskich z Sobieni, co dobitnie świadczy o unikatowości genetycznej tej rodziny. Nieco dalsze, podobne profile z obszaru północnych Niemiec (Fryzja) sugerują, że przodkowie Kabulskich na Urzeczu mają zapewne związek z XVII-wieczną, pierwszą falą osadnictwa olęderskiego. Dopiero jednak dalsze uszczegółowienie testu (rozpoznanie mutacji SNP)  pozwoli na wychwycenie ewentualnych związków krewniaczych.

Strzyżewscy z Barcic, Kępy Glinieckiej i Pęcławia
[POTRZEBNY I1-PACK lub BIG Y] 
Rodzina Strzyżewskich - zapisywanych pierwotnie także w formie Strzyga - przynajmniej od drugiej połowy XVIII wieku zamieszkiwała Kępę Gliniecką, osadę nadwiślańską w parafii Góra Kalwaria. Najstarszy znany przedstawiciel tego rodu Krzysztof Strzyżewski (ur. 1740), który osiedlił się nad samą Wisłą wraz z żoną Barbarą, pochodził z pobliskich Barcic koło Drwalewa w parafii Pieczyska. Jego synem był Wojciech (1766-1826) żonaty z Anną Jaroszewicz vel Szewczak, gospodarzący w Kępie Glinieckiej. Miał on dwóch synów - Bartłomieja (ur. 1808) i Antoniego (ur. 1810). Przebadana gałąź rodziny wywodzi się po drugim z nich, trzykrotnie żonatym - z Marianną Guzik, Marianną Muszyńską i Marianną Dudzicką. Synem Antoniego i pierwszej jego żony Marianny z Guzików był natomiast Jan (ur. 1843), żonaty z Agnieszką Deczewską z Kosumiec. Ich z kolei syn Jakub (1864-1933) opuścił rodzinną Kępę Gliniecką zamieszkując wraz z żoną Marianną Dziedzicką w podczerskim Pęcławiu.   
Wyniki testu DNA pokazały, że Strzyżewscy przynależą do dość rzadkiej w Polsce GRUPY NORMAŃSKIEJ, będącej częścią składową północnej "normańskiej" haplogrupy I1. Niezwykle rzadkie jest wystąpienie u nich markera DYS385b=17. W bazie danych FTDNA znaleziono tylko jednego krewniaka genetycznego (Warren Oswald) o identycznych 12 markerach i trzech (Amend, Bamber, Dalheimer/Benaszewski), których profile genetyczne różniły się zaledwie jedną mutacją. Wszyscy krewniacy wywodzili się z obszaru Niemiec i Prus Wschodnich. Na Urzeczu najbliżsi genetycznie Strzyżewskim są natomiast Trzochowie, Latoszkowie i Kabulscy. Wydaje się, że rodzina ta przybyła nad Wisłę - być może razem ze wspomnianymi Latoszkami, Trzochami i Kabulskimi - wraz z XVII-wieczną, pierwszą falą osadnictwa olęderskiego. Dopiero jednak dalsze uszczegółowienie testu (rozpoznanie mutacji SNP)  pozwoli na wychwycenie ewentualnych związków krewniaczych i faktycznego terenu ich pochodzenia.


4A. GRUPA NORMAŃSKA 1 "POLSKA" (I1: M253>DF29>Z2336>Y3866>S4767>S7642>Y6340>Y6343>Y15543*)
Grupa Normańska 1 jest częścią haplogrupy I1, charakterystycznej w szczególności dla Skandynawii, północnych Niemiec, Danii i Wielkiej Brytanii, zasiedlonej przez kontynentalnych Anglosasów w czasach wędrówek ludów i ekspansji wikińskiej. Interesujący nas subklad występuje w Polsce stosunkowo często, co wskazuje na jego starożytne lub wczesnośredniowieczne korzenie.
Więcej o tej haplogrupie tu: 
http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_I1_Y-DNA.shtml

- Lasecki (kit 608827) – Laseccy z Otwocka Małego i Nadbrzeża
- Paczesny (kit 306771) – Pacześni z Czerska
- Sobiecki (kit 631087) – Sobieccy z Moczydłowa
- Uśniacki (kit 628551) – Uśniaccy z Brześców
- Węgrzynek (kit 280151) – Węgrzynkowie z Wilgi i Skurczy

Laseccy z Otwocka Małego i Nadbrzeża [POTRZEBNY TEST I1-PACK lub BIG Y]

opis wkrótce

Paczesni z Czerska [POTRZEBNY TEST I1-PACK lub BIG Y]
Paczesni to stara mieszczańska rodzina z Czerska, mieszkająca tu przynajmniej od lat 80. XVIII wieku. Ich nazwisko - notowane w metrykach od 1782 roku - zapisywane jest w dwóch wariantach fonetycznych Pacześny i Paczesny. Wywodziło się ono od staropolskiego słowa pacześ, oznaczającego zgrzebne włókno zrobione z wyczesków konopnych lub lnianych. Przodek mógł zatem zajmować się wyrobem lub sprzedażą „pacześnego płótna” lub też po prostu z upodobaniem takowe nosić. Przebadana linia rodziny wywodzi się od Franciszka Paczesnego (ur. 1760, zm. 1810), mieszczanina czerskiego, mularza, który w 1788 roku był ławnikiem Deputacji Henryka Józefa Ignacego Laskowskiego Sędziego i Podwojewodziego Ziemi Czerskiej.
Wyniki testu DNA pokazały, że Paczesni z Czerska przynależą do dość rzadkiej w Polsce GRUPY NORMAŃSKIEJ 1, będącej częścią składową północnej haplogrupy I1. 
W bazie danych FTDNA znaleziono 33 krewniaków genetycznych rodziny Paczesnych o identycznych 12 markerach. Wywodzili się oni przede wszystkim z Polski (Andrus, Daniel, Kozłowski, Kinal, Kuzdzal, Nawrocki, Oziembłowski, Pietruszewski, Pomykalski, Salwa, Skarbek-Kozietulski, Skopec, Szafran, Wnuk, Woliński) i Prus Wschodnich (Bembnista, Burchard, Reck) oraz Węgier. Ponadto odnotowano 14 osób w szczególności z Polski (Ciesielski, Kiepura, Milewski, Sachocki, Smolka, Węgrzynek, Ziobro) i dawnych Prus Wschodnich (Kuessner, Rose), których profile genetyczne różniły się zaledwie jedną mutacją. Co ciekawe bliskimi krewniakami genetycznymi Paczesnych okazali się, wspomniani wyżej, inni uczestnicy naszego projektu, panowie Skarbek-Kozietulski (identyczne 12 markerów) i Węgrzynek (różnica 1 mutacji).

U
szczegółowienie testu do 25 markerów zawęziło grupę krewnych Paczesnych do 6 osób różniących się jedną (Bembnista, Burchard, Johnsen, Kinal, Meller, Pomykalski) i dwoma mutacjami (Kiss, Kurkowski, Kuzdzial, Matz, Nawrocki, Oziembłowski, Pietruszewski, Reck, Salwa, Ziobro),wywodzących się praktycznie wyłącznie z terenów obecnej Polski. Odległość genetyczna pomiędzy Paczesnymi a wspomnianym Węgrzynkiem i Skarbkiem-Kozietulskim uległa natomiast zwiększeniu, co raczej każe wykluczyć bliskie (historyczne) pokrewieństwo tych trzech rodzin.
Dalsze uszczegółowienie testu z 25 do 37 markerów pokazało, że najbliższym krewniakiem Paczesnych jest pan Bembnista, rodem z Nakła, którego profil genetyczny różnił się zaledwie dwiema mutacjami. Ponadto testy 6 osób (Kauspedas, Kurkowski, Kuzdzal, Matz, Meller, Pomykalski) różniły się 4 mutacjami, co również lokuje ich pośród bliskich (średniowiecznych) krewniaków genetycznych Paczesnych.

Sobieccy z Moczydłowa [POTRZEBNY TEST I1-PACK lub BIG Y]
opis wkrótce

Uśniaccy z Brześców [POTRZEBNY TEST I1-PACK lub BIG Y]
opis wkrótce

Węgrzynkowie z Wilgi i Skurczy [POTRZEBNY TEST I1-PACK lub BIG Y]
Węgrzynkowie zajmowali się uprawą ziemi, jakkolwiek według przekazów rodzinnych zawsze byli wolni i nigdy nie odrabiali pańszczyzny. W XVIII i XIX wieku zamieszkiwali w Wildze, Celejowie, Skurczy i Trzciance, a więc w najbliższym sąsiedztwie południowej części Urzecza. Według zachowanych w parafii Wilga ksiąg metrykalnych z pierwszej połowy XVIII w, najstarszym przodkiem przebadanej gałęzi rodziny był Jan Węgrzynek, zmarły 1 czerwca 1818 w Skurczy u swego syna Joachima. W akcie podano, że przeżył 100 lat, co jednak zapewne stawiający świadkowie oszacowali „na oko”. Wiadomo, że ów Jan miał braci: Stanisława (1720-1790) i Antoniego (1735-1780). Wspomniany Jan Węgrzynek miał syna Wincentego, którego do chrztu podawała Zofia Jezierska, żona kasztelana łukowskiego. Wincenty wraz z żoną Katarzyną z Żochowskich mieli syna Łukasza, który w połowie XIX w. posiadał w Wildze około 20 ha ziemi.
Wyniki testu DNA pokazały, że Węgrzynkowie z Wilgi i Skurczy przynależą do dość rzadkiej w Polsce GRUPY NORMAŃSKIEJ 1, będącej częścią składową północnej haplogrupy I1.
W bazie danych FTDNA znaleziono 8 krewniaków genetycznych - o nazwiskach Clair, Kiepura, Kincaid, Kuessner, Meszaros i Woodrum - o identycznych 12 markerach co przedstawiciel Węgrzynków z Wilgi. Ponadto odnotowano 25 osób z Anglii, Irlandii, Norwegii, Węgier, Słowenii, Włoch i Polski, których profile genetyczne różniły się zaledwie jedną mutacją. Co ciekawe krewniakami genetycznymi Węgrzynków okazali się dwaj inni uczestnicy naszego projektu - pan Skarbek-Kozietulski i pan Paczesny z Czerska. Dopiero jednak dalsze uszczegółowienie testu (rozpoznanie mutacji SNP) pozwolą nam na wychwycenie ewentualnych związków krewniaczych między tymi rodzinami.


4B. GRUPA NORMAŃSKA 2 (I1: M253>DF29>Z58>Z140*)
Grupa Normańska 2 jest częścią haplogrupy I1, charakterystycznej w szczególności dla Skandynawii, północnych Niemiec, Danii i Wielkiej Brytanii, zasiedlonej przez kontynentalnych Anglosasów w czasach wędrówek ludów i ekspansji wikińskiej. W Polsce jest grupą stosunkowo rzadką, związaną głównie z kolonizacją olęderską.
Więcej o tej haplogrupie tu: 
http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_I1_Y-DNA.shtml

- Latoszek (kit 277434) – Latoszkowie z Latoszek, Powsina i Kabat

Latoszkowie z Latoszek, Powsina i Kabat
Rodzina Latoszków mieszkała w podpowsińskiej wsi Latoszki przynajmniej od początku XVII w. Najstarsze o nich tam wzmianki pochodzą z lat 1660 i 1678 (por. http://pl.wikipedia.org/wiki/Latoszki). W późniejszych latach rodzina rozradzała się i wkrótce Latoszkowie występowali także w pobliskich Lisach, Powsinie, a także w nieco bardziej odległych Kabatach. Najstarszym udokumentowanym przodkiem przebadanej gałęzi rodziny był Krzysztof Latoszek (ur. ok. 1715), włościanin z Lisów, który wraz z żoną Agnieszką doczekał się syna Piotra (1745-1826), również gospodarującego w tej wsi.
Wyniki testu DNA pokazały, że Latoszkowie przynależą do dość rzadkiej w Polsce GRUPY NORMAŃSKIEJ 2, będącej częścią składową północnej haplogrupy I1. Stwierdzono też u nich mutację (SNP) – Z140, charakterystyczną dla ludności północnogermańskiej.
W bazie danych FTDNA znaleziono ponad 1400 osób, wywodzących się głównie z terenów Skandynawii, północnych Niemiec i Wysp Brytyjskich, o identycznych 12 markerach lub też różniących się genetycznie od Latoszków zaledwie 1 mutacją. Ze względu na ogromną liczbę potencjalnych krewniaków genetycznych, nie będą oni wymieniani z nazwiska. Można jedynie zauważyć, że dość często pojawia się nazwisko Lawson, które wyróżnia podobny brzmieniowo rdzeń nazwiska. Na Urzeczu podobny wynik markerowy posiadali Trzochowie, jakkolwiek nie posiadali oni mutacji Z140, co sugeruje ich dalsze pokrewieństwo.
Uszczegółowienie testu do 25 markerów ujawniło aż 630 krewniaków genetycznych, natomiast zbliżone wyniki na poziomie 37 markerów posiadało już tylko 13 osób (Hinrichs, Hoke, Keller, Lay, Leh, Lindecamp, Maryak, Nielsen, Osborn, Peterson, Roach, Winslow), głównie z terenów północnych Niemiec. Kolejne uszczegółowienie testu do 67 markerów pokazało, że najbliżej spokrewnieni z Latoszkami są Hoke z Niemiec (różnica 7 mutacji), Roach z Anglii (różnica 6 mutacji) i Maryak (Mariak), jedyny Polak wśród krewniaków genetycznych (różnica 4 mutacji). Wywodził się on z miejscowości Kucze Wielkie na Podlasiu i jest on niewątpliwie bezpośrednio spokrewniony z rodziną Latoszków z Urzecza.
Protoplasta Latoszków żył najprawdopodobniej gdzieś w okolicy Danii i Fryzji. Można zatem przyjąć, że Latoszkowie przybyli na Urzecze już w okresie nowożytnym (XVI-XVIIw.). Nie można też wykluczyć koncepcji łączącej Latoszków ze średniowiecznym Czerskiem [W zapisie źródłowym z 1389 r. występuje niejaki Jacuss Latossek de Raduanouicz. Nazwa podanej miejscowości kojarzy się z podczerskim Radwankowem, jakkolwiek nie jest to potwierdzone badaniami historycznymi. Przodków Latoszków można by szukać wtedy pośród świty komesa Magnusa z Czerska, przybyłej z terenów Europy Północnej].
Zdaniem pana Marka Skarbka-Kozietulskiego, znawcy haplogrupy I1, Latoszkowie przynależą do grupy subkladów anglosaskich AS (zapewne AS5 lub AS6) szczególnie związanych z terenami północno-zachodniego Połabia, gdzie obserwuje się zwiększony udział haplogrupy I1. Prowadzi to do oczywistej konkluzji, że na tereny Urzecza Latoszkowie przybyli wraz z pierwszą falą osadnictwa olęderskiego, przypadającą na początki XVII wieku. W tym miejscu warto zastanowić się nad etymologią samego nazwiska Latoszek mającym formę spieszczonego patronimu (zdrobniałej formy odojcowskiej). Być może uległo ono w przeszłości przekształceniu (Lattke- Latek-Latoszek). Co ciekawe nazwisko Lattke notowane jest w Niemczech i na historycznym Połabiu całkiem często (por. 
http://www.verwandt.de/karten/absolut/lattke.html).


4C. GRUPA NORMAŃSKA 3 (I1: M253>DF29>Z58>Z59>CTS8647*)
Grupa Normańska 3 to nierozpoznana bliżej część haplogrupy I1, charakterystyczna w szczególności dla północnych Niemiec, Danii. W Polsce jest grupą stosunkowo rzadką, związaną głównie z kolonizacją olęderską.
Więcej o tej haplogrupie tu: 
http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_I1_Y-DNA.shtml

- Trzoch (kit 508657) - Trzochowie z Ciszycy i Kliczyna

Trzochowie z Ciszycy i Kliczyna
Rodzina Trzochów wywodzi się z Ciszycy, a właściwie z jej części zwanej Kliczyn, w parafii Słomczyn, gdzie mieszkali przynajmniej od połowy XVII wieku. Najstarszym znanym przodkiem był Paweł Trzoch (ur. ok. 1620), który oprócz dwóch córek (Anny i Katarzyny) pozostawił jednego syna - Wawrzyńca (ur. ok. 1650) ożenionego w 1682 roku z Maryną Witówną, rodem z Sobieni na prawobrzeżnym Urzeczu. Wawrzyniec Trzoch, zamieszkały w 1671 roku w Kliczynie, zmarł w dość młodym wieku, toteż Maryna wyszła w 1695 roku powtórnie za mąż  za Józefa Gryglaka. Z tego właśnie powodu jedyny syn Wawrzyńca - Wojciech (ur. ok. 1690) zwany był "Trzochem alias Griglakiem". W 1716 roku ożenił się on z Barbarą Bogdan z Chabdzina i podobnie jak ojciec gospodarował w Kliczynie. Ich synem był z kolei Wit Trzoch (ur. 1730, zm. 1812), gospodarz we wsi Koło, żonaty z Marianną Gołąbek. Od nich wywodzi się większość rodziny o tym nazwisku w bliższej i dalszej okolicy.  
Wyniki 12 markerowego testu DNA pokazały, że Trzochowie przynależą do stosunkowo rzadkiej GRUPY NORMAŃSKIEJ 3, będącej częścią składową północnej haplogrupy I1. W bazie danych FTDNA znaleziono ponad 1300 krewniaków genetycznych o identycznych 12 markerach (lub z różnicą 1 mutacji) co przedstawiciel Trzochów wywodzących się w szczególności z obszaru północnych Niemiec (Fryzja) i Danii. Przeprowadzone testy mutacji Z140 (charakterystycznej m.in. dla Latoszków) oraz Z60 okazały się negatywne. Dopiero test Big Y potwierdził u Trzochów rzadki subklad Z59>CTS8647 (inna mutacja z tego poziomu to Z2894), do którego przynależy zaledwie kilka osób z Europy Zachodniej (Fueller, Calewaert). Wydaje się zatem, że rodzina Trzochów przybyła na Urzecze - być może razem z Latoszkami - wraz z XVI/XVII-wieczną, pierwszą falą osadnictwa olęderskiego.


4D. GRUPA STAROEUROPEJSKA 2 (I2a: M170>M438>L460>P37.2)
Grupa Staroeuropejska zwana też Bałkańską jest częścią wielkiej haplogrupy I dominującej w pierwotnym, przedindoeuropejskim (R1a, R1b) zasiedleniu terenów północnych Niemiec, Jutlandii, Skandynawii, Wysp Brytyjskich czy Islandii. Mutacja I2a prawdopodobnie wykształciła się gdzieś w południowej Europie (Półwysep Bałkański, Sardynia), skąd jej nosiciele rozprzestrzenili się po innych częściach kontynentu. Wielu badaczy łączy część podgrupy I2a z zeslawizowanymi Wenetami, co sugeruje, iż należałoby się jej w przyszłości spodziewać w starożytnym Y-DNA pasa nadbałtyckiego. Obecne wyniki profili genetycznych pokazują, że I2a jest w Polsce stosunkowo rzadka.
Więcej o tej haplogrupie tu: 
http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_I2_Y-DNA.shtml

- Jarosiński (kit 364021) – Jarosińscy z Wilanowa i Karczewa
- Moczulski (kit 280116) – Moczulscy z Ostrówca
- Mrówka (kit 629324) – Mrówkowie z Bielawy
- Rechnia/Rechnio (kit 618993) – Rechniowie z Borka

Jarosińscy z Wilanowa i Karczewa [POTRZEBNY TEST I2a-PACK lub BIG Y]
Rodzina Jarosińskich vel Jaroszyńskich piszących się pierwotnie Jaroszko wywodziła się z Leżachowa koło Sieniawy. Tu  mieszkał najstarszy znany ich przodek - bednarz Tomasz Jaroszko z żoną Ewą. Za sprawą właścicieli rozległych dóbr Sieniawskich w połowie XVIII wieku do nadwiślańskiego Wilanowa przybył syn Tomasza i Ewy, Onufry Jaroszko (ur. 1738, zm. 1820) - żołnierz i gracjalista dworski w pałacu wilanowskim. Onufry wraz z żoną Barbarą, doczekał się w Wilanowie czterech synów i czterech córek, przy czym większość jego potomków - w tym także linia przebadana genetycznie - wywodzi się on najstarszego syna - Jana Jarosińskiego (ur. 1779, zm. 1843), żonatego z wilanowianką Agatą Cybulską (1778-1842), maystra profesji szewskiej osiadłego po 1809 roku w zawiślańskim miasteczku Karczewie.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Jarosińskich z Wilanowa i Karczewa pokazały, że przynależy on do dość rzadkiej w Polsce GRUPY STAROEUROPEJSKIEJ (I2a1), będącej częścią znacznie szerszej haplogrupy I. Dalecy przodkowie Jarosińskich prawdopodobnie mieszkali na terenach Bałkanów, w zachodniej części Morza Śródziemnego oraz w Alpach Dynarskich, co dość dobrze koresponduje z pochodzeniem rodziny z terenów Podkarpacia.
W ogromnej bazie danych FTDNA znaleziono aż 157 osób wywodzących się z rozlicznych krajów europejskich o identycznych 12 markerach co przedstawiciel Jarosińskich, natomiast profil jednej osoby (Moczulski z Ostrówca), będącej uczestnikiem naszego projektu, różnił się zaledwie jedną mutacją. Niewielka liczba przebadanych markerów nie pozwala na ustalenie bliższego lub dalszego pokrewieństwa między wspomnianymi wyżej rodzinami.


Moczulscy z Ostrówca [POTRZEBNY TEST I2a-PACK lub BIG Y]
Rodzina Moczulskich mieszkała na dawnej wiślanej skarpie w Ostrówcu przynajmniej od połowy XVIII w. Najstarszym przedstawicielem przebadanej gałęzi rodu był Stanisław Moczulski (1764-1814) oraz jego syn Franciszek (1807-1849).
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Moczulskich z Ostrówca pokazały, że przynależy on do stosunkowo rzadkiej w Polsce GRUPY STAROEUROPEJSKIEJ (I2a), będącej częścią znacznie szerszej haplogrupy I. Przodkowie Moczulskich prawdopodobnie mieszkali na terenach Bałkanów, w zachodniej części Morza Śródziemnego oraz w Alpach Dynarskich.
W ogromnej bazie danych FTDNA znaleziono 21 osób o identycznych 12 markerach co przedstawiciel Moczulskich. Większość z nich nosiła nazwiska słowiańskie z obszaru Polski, Ukrainy i Rosji (Chirkov, Gardocki, Kchashchuk, Klintsov, Kluvanek, Krucik, Radke, Sztukowski, Walijewski, Vasic), a rzadziej łacińsko-germańskie w szczególności z terenów Rumunii i Transylwanii (Byrne, Chumrey, Nicolau, Kerekes, Kukush, Manolescu, Stephan). 
Niewielka liczba przebadanych markerów nie pozwala na ustalenie bliższego lub dalszego pokrewieństwa między wspomnianymi wyżej rodzinami.

Mrówkowie z Bielawy [POTRZEBNY TEST I2a-PACK lub BIG Y]
Nazwisko Mrówka występowało i występuje w różnych częściach Urzecza (m.in. w Bielawie, Świdrach, Glinkach, Powsinie), jakkolwiek nie ma pewności czy jest to jedna rodzina. Najwcześniej notowani są Aleksy, Piotr i Grzegorz Mrówka (urodzeni ok. 1640) z Glinek w parafii Góra Kalwaria, a także Wojciech Mrówka (ur. ok. 1745) z parafii Jazgarzew.
Przebadana genetycznie gałąź rodziny mieszkała w Bielawie, należącej do parafii Powsin, zapewne w II połowie XVII wieku. Około 1695 rok urodził się tam najstarszy ich przodek Jakub Mrówka, który w 1719 roku zawarł związek małżeński z Magdaleną Peraczką. Oboje państwo młodzi pochodzili z Bielawy, zatem zarówno rodzice Jakuba, jak i Magdaleny musieli mieszkać tu wcześniej. Jakub i Magdalena mieli dwóch synów: Błażeja (1722-?) i Marcina (1724-?). Starszy z nich, Błażej ożenił się w 1751 roku z Apolonią Durczyńską (ok. 1728-?) i para ta dochowała się 8-ga dzieci. Ich najstarszym synem był Szymon (1751-1814), który ok. 1780 roku ożenił się z Elżbietą z Kamieniarzów (ok. 1757-?). Wiadomo, że parze tej urodziły się następujące dzieci: Petronela (ok. 1781-zm w 1826), Bartłomiej (ok. 1785-?), Jędrzej (ok. 1787-?) i Marianna (ok. 1791-?). Interesująca nas gałąź rodziny wywodziła się od Jędrzeja, którego żoną w 1811 roku została Agata Kieliszkówna z Bielawy. Po śmierci pierwszej żony Agaty w 1829 roku, Jędrzej Mrówka ożenił się w 1830 roku po raz drugi z Ewą Lepianką (ok. 1806-?), rodem ze wsi Las w parafii zerzeńskiej. Przebadana genetycznie gałąź rodziny wywodzi się od ich syna Stanisława (ur. 1831), żonatego w 1854 roku z Elżbietą z Karaszewskich.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Mrówków z Bielawy pokazały, że przynależy on do stosunkowo rzadkiej w Polsce GRUPY STAROEUROPEJSKIEJ (I2a), będącej częścią znacznie szerszej haplogrupy I. Dalecy przodkowie Mrówków prawdopodobnie mieszkali na terenach Bałkanów, w zachodniej części Morza Śródziemnego oraz w Alpach Dynarskich. Grupa I2a jest jednocześnie typowa dla mieszkańców starożytnej Polski przed ekspansją Słowian i Germanów.
W ogromnej bazie danych FTDNA znaleziono tylko 2 osoby o identycznych 12 markerach (Kukuchek i Mears).
Niewielka liczba przebadanych markerów nie pozwala na ustalenie bliższego lub dalszego pokrewieństwa między wspomnianymi wyżej rodzinami.

Rechniowie z Borka [POTRZEBNY TEST I2a-PACK lub BIG Y]
opis w przygotowaniu


5. GRUPA BLISKOWSCHODNIA (J2: M172*)
Grupa Bliskowschodnia (J2) jest częścią subkladu P209. Powstała ok. 15-22 tys. lat temu pomiędzy górami Kaukazu, Mezopotamią i Lewantem, skąd rozprzestrzeniła się na tereny północnej Afryki, Azji i Europy. Najczęściej występuje u Inguszów, Czeczenów, Gruzinów, Azerów, Irakijczyków, Uzbeków, Greków, Kurdów. Spotkać ją można także u aszkenazyjskich i sefardyjskich Żydów.  
Więcej o tej haplogrupie tu: http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_J2_Y-DNA.shtml 

- Leśniewski (kit 619012) - Leśniewscy z Ostrówca i Przewozu

Leśniewscy z Ostrówca i Przewozu [POTRZEBNY TEST J2 PACK lub BIG Y]
opis w przygotowaniu


6. GRUPA UGROFIŃSKA (N: M231)
Haplogrupa N (N1c) pojawiła się ok. 12 tys. lat temu na Syberii. Około 2500 roku p.n.e. docierają do Europy Środkowo-Wschodniej Ugrofinowie, łączeni właśnie z haplogrupą N1c1. W I tysiącleciu p.n.e.zasiedlają oni tereny nadbałtyckie, w szczególności dzisiejszy obszar Finlandii, Estonii, Litwy, Łotwy, a także dawne terytoria prusko-jaćwieskie (Mazury, obwód kaliningradzki). Obecnie haplogrupa N najczęściej występuje w Finlandii (58%) i Estonii (34%). W Polsce stanowi ok. 10%.
Więcej o tej haplogrupie tu: 
http://en.wikipedia.org/wiki/Haplogroup_N-M231

- Andrzejewski (kit 577960) – Andrzejewscy z Ostrówca
- Drewicz (kit 283754) – Drewiczowie z Kępy Glinieckiej
- Gawłowski (kit 628556) – Gawłowscy z Nadbrzeża
- Sadowski (kit 277435) – Sadowscy z Gocławia i Bluszczów



Andrzejewscy z Ostrówca [POTRZEBNY TEST N1c-PACK lub BIG Y]
Rodzina Andrzejewskich (zapisywanych w starszych źródłach jako Jędrzejewscy) przynajmniej od XVIII w. mieszkała w Ostrówcu na prawobrzeżnym Urzeczu. Najstarszym przedstawicielem tego rodu był Franciszek (ur. 1790), żonaty z Marianną z Kosiarków.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Andrzejewskich z Ostrówca pokazały, że przynależy on do dość rzadkiej w Polsce GRUPY UGROFIŃSKIEJ (N), charakterystycznej dla obszarów wschodniej części Bałtyku. Na podwarszawskie Urzecze Andrzejewscy przybyli być może wraz z pierwszą kolonizacją olęderską z Prus i Pomorza. Niewykluczone też, że są oni potomkami plemion jaćwieskich penetrujących czerskie Mazowsze już od średniowiecza. 
W ogromnej bazie danych FTDNA znaleziono aż 134 osoby o identycznych 12 markerach co przedstawiciel Andrzejewskich. Nosili oni zarówno nazwiska bałtyjskie, łacińsko-germańskie, jak i słowiańskie (m.in. Achtziger, Apschkrum, Baltrusch, Berkhout, Berzins, Bronar, Cedar, Dorall, Dudek, Dulmanis, Freeman, Good, Goraj, Gradek, Kaulins, Kohnke, Korgan, Kuczawski, Lutter, Majowicz, Mann, McArthur, Meisel, Michiejew, Mullen, Namikis, Norvaiša, Parteka, Pisarcik, Praulins, Revenda, Richard, Roots, Sabis, Schweitzer, Skesteris, Smelters, Spooner, Stanley, Ulbik, Wahl, Varsbergs i inne). Krewniakami genetycznymi okazali się również Drewiczowie (Drzewieccy) z Kępy Glinieckiej na Urzeczu. Ich nazwisko ma prawdopodobnie charakter nadrzędny w stosunku do Andrzejewskich/Jędrzejewskich. Ci ostatni są zapewne potomkami, nierozpoznanego póki co genealogicznie, Jędrzeja Drzewieckiego.
Niewielka liczba przebadanych markerów oraz brak oznaczonej mutacji (SNP) nie pozwalają na ustalenie bliższego lub dalszego pokrewieństwa między Andrzejewskimi, a wszystkimi w/w wymienionymi rodzinami.


Drewiczowie z Kępy Glinieckiej [POTRZEBNY TEST N1c-PACK lub BIG Y]
Rodzina Drewiczów (zapisywanych w najstarszych źródłach jako Drzewieccy) przynajmniej od początku XVIII w. mieszkała w nadwiślańskiej Kępie Glinieckiej, zwanej też dawniej Jelitami, Starym Przewozem albo Hollendrami (szczegóły lokalizacyjne w opisie wyników Stanaszków z Żelawina, grupa 8A). Najstarszym przedstawicielem tego rodu był Ignacy Drzewiecki (ur. ok. 1750), który w 1776 roku ożenił się z Marianną Noyek i miał z nią dwóch synów - Józefa (ur. 1779) i Kazimierza (ur. 1780). Synem pierwszego z nich był Paweł (ur. 1810), od którego wywodzi się większość Drewiczów w okolicy. Począwszy od niego rodzina zaczęła używać wyłącznie formy nazwiska Drewicz.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Drewiczów z Kępy Glinieckiej pokazały, że przynależy on do dość rzadkiej w Polsce GRUPY UGROFIŃSKIEJ (N), charakterystycznej dla obszarów wschodniej części Bałtyku. Na podwarszawskie Urzecze Drewiczowie przybyli być może wraz z pierwszą kolonizacją olęderską z Prus i Pomorza. Niewykluczone też, że są oni potomkami plemion jaćwieskich penetrujących czerskie Mazowsze już od średniowiecza. 
W ogromnej bazie danych FTDNA znaleziono aż 104 osoby o identycznych 12 markerach co przedstawiciel Drewiczów. Nosili oni zarówno nazwiska bałtyjskie, łacińsko-germańskie, jak i słowiańskie (m.in. Achtziger, Apschkrum, Baltrusch, Berkhout, Berzins, Bronar, Cedar, Dorall, Dudek, Dulmanis, Freeman, Good, Goraj, Gradek, Kaulins, Kohnke, Korgan, Kuczawski, Lutter, Majowicz, Mann, McArthur, Meisel, Michiejew, Mullen, Namikis, Norvaiša, Parteka, Pisarcik, Praulins, Revenda, Richard, Roots, Sabis, Schweitzer, Skesteris, Smelters, Spooner, Stanley, Ulbik, Wahl, Varsbergs i inne).
Niewielka liczba przebadanych markerów oraz brak oznaczonej mutacji (SNP) nie pozwalają na ustalenie bliższego lub dalszego pokrewieństwa między Drewiczami a wszystkimi wymienionymi rodzinami.

Gawłowscy z Nadbrzeża [POTRZEBNY TEST N1c-PACK lub BIG Y]
opis wkrótce


Sadowscy z Gocławia i Bluszczów [POTRZEBNY TEST BIG Y]
Rodzina Sadowskich zamieszkiwała północno-wschodni skraj Urzecza przynajmniej od połowy XVIII wieku. Najstarszym znanym przodkiem przebadanej gałęzi rodu jest mieszkaniec Gocławia – Bernard Sadowski (ur. ok. 1760), który w 1784 roku poślubił Agnieszkę Kiszczyńską. Jego synem był Marcin Sadowski (ur. 1797), żonaty z Barbarą Laskowską. Wnuk Marcina - Władysław Sadowski, żonaty z wywodzącą się z kolonistów olęderskich Zofią Stencel, jest protoplastą rodziny na Bluszczach.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Sadowskich z Gocławia i Bluszczów pokazały,że przynależy on do odmiany bałtyckiej dość rozległej GRUPY UGROFIŃSKIEJ (N),charakterystycznej w szczególności dla południowo-wschodnich wybrzeży Bałtyku. Na podwarszawskie Urzecze rodzina przybyła być może wraz z pierwszą kolonizacją olęderską z Prus i Pomorza. Niewykluczone też, że są oni potomkami plemion jaćwieskich penetrujących Mazowsze już od średniowiecza.
W ogromnej bazie danych FTDNA nie znaleziono dotychczas żadnych krewniaków genetycznych Sadowskich, co dowodzi dużej rzadkości profilu genetycznego przebadanej rodziny. Wyniki testu N1c-Pack pokazały dużą archaiczność przebadanej linii genetycznej (pozytywne jedynie M231+). Wszystkie dotychczas poznane bałtyjskie, rosyjskie (wschodniosłowiańskie) i polskie mutacje dały wynik negatywny. Wynik świadczy, iż przodków Sadowskich należy prawdopodobnie szukać pośród ludności fińskiej.


7. GRUPA PÓŁNOCNO-AZJATYCKA (Q: M242)
Haplogrupa Q powstała około 20000 lat temu w północno-centralnej Azji. Wywodzi się ona z haplogrupy P, która jest również bezpośrednim protoplastą haplogrup R1a i R1b. Jest ona obecna na Syberii, w centralnej Azji oraz pośród amerykańskich plemion indiańskich.W Europie haplogrupa występuje z największym natężeniem w Skandynawii (głównie w Szwecji), niektórych krajach europejskich (Francja, Włochy, Chorwacja, Serbia) oraz pośród Żydów aszkenazyjskich (5%).
Więcej o tej haplogrupie tu: 
http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_Q_Y-DNA.shtml

- Majewski (kit 280013) – Majewscy z Otwocka Wielkiego i Karczewa

Majewscy z Otwocka Wielkiego i Karczewa [POTRZEBNY TEST Q-PACK LUB BIG Y]
Rodzina Majewskich zamieszkiwała w Otwocku Wielkim, a potem w Karczewie przynajmniej od pierwszej połowy XVIII wieku. Niejaki Jan Majewski z żoną Jadwigą pracował w folwarku Karczewek, zaś Józef z Katarzyną osiedli na gospodarstwie w Otwocku Wielkim. Wspomniany protoplasta rodu Józef Majewski występuje w metrykach jako szlachcic (nobilis) i żołnierz (militis). Jego synem był Piotr (ur. ok. 1760, zm. 1838), żonaty z Marianną z Kosków, który zamieszkał w Karczewie pod numerem 12, dając początek przebadanej genetycznie gałęzi rodu.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Majewskich zakwalifikowały go do stosunkowo rzadkiej w Polsce odmiany haplogrupy Q1b1.
W bazie danych FTDNA znaleziono aż 106 osób o identycznych 12 markerach od profilu genetycznego Majewskich z Karczewa. Nosili oni przeważnie nazwiska łacińsko-germańskie (Baker, Boro, Bromberg, Cymerman, Friedman, Gendelman, Eidelman, Epstein, Fink, Fisher, Haag, Kirschner, Klayman, Levensohn, Meltzer, Meyer, Rogers, Schaffer, Stahl, Zeide), przy czym spora ich część związana była z ludnością żydowską (Echilczuk, Hervitz, Kapelusznik, Perski, Podolski).
Najbardziej interesującymi krewniakami genetycznymi spośród w/w rodzin wydaje się rodzina Mayer ze względu na podobne brzmieniowo nazwisko (Meyer - Majewski). Wywodzili się oni z terenów Prus Wschodnich, a ich najstarszym przodkiem był niejaki Józef Meyer (ur. 1826), emigrant do USA. Niewykluczone zatem, że przodkowie Majewskich przybyli na Urzecze, podobnie jak znaczna część mieszkańców mikroregionu, z obszaru dzisiejszych Mazur. Potwierdzenie tej hipotezy wymaga jednak przeprowadzenia dalszych testów, polegających na rozpoznaniu mutacji (SNP).


8. GRUPA INDOEUROPEJSKA PIERWOTNA (R1a: Z283>Z282>Y17491>YP5872)
Grupa Indoeuropejska Pierwotna obejmuje najwcześniejsze (reliktowe) gałęzie rodowe wielkiej indoeuropejskiej haplogrupy R1a (http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1a_Y-DNA.shtml) spod mutacji Z283. W większości związana jest z północno-zachodnią Europą.

- Słowiński (kit 298316) - Słowińscy z Sambodzia

Słowińscy z Sambodzia
Rodzina Słowińskich wywodziła się z nadwiślańskiej wsi Sambodzie w parafii Mniszew. Z racji, że wieś zwykle leżała przy dawnym ujściu Wilgi, a więc już na prawym brzegu Wisły, związana była również z parafią Mariańskie Porzecze (Goźlin). 
Najstarszym znanym przodkiem przebadanej gałęzi rodu był Andrzej Słowiński (ur.przed 1720), prawdopodobnie syn Mateusza (ur. ok. 1700, zm. 1757). Synem Andrzeja był Wojciech (ur. 1767, zm. 1840), który tak jak i ojciec gospodarował w Sambodziu. Przy Tomaszu synu Wojciecha (1815-1867) pojawiła się adnotacja, że był on kolonistą czynszownikiem w Sambodziu. Obecnie rodzinę można spotkać po obu stronach Wisły.
 
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Słowińskich z Sambodzia pokazały, że przynależy on do jednej z reliktowych gałęzi haplogrupy R1a spod mutacji Y17491. Razem ze Słowińskimi subklad ten tworzą rodziny Andersson, Button, Filadrzyński, Jonsson, Karow, Krengel, Morin i Szczepiński ze Szwecji, Niemiec i Polski. 
Zarówno na poziomie 12, 25 i 37 markerów w ogromnej bazie danych nie znaleziono żadnych krewniaków genetycznych (o bliskich STRach), co świadczy o dużej rzadkości przebadanego profilu.


8A. GRUPA POŁUDNIOWOBAŁTYCKA (R1a: Z283>Z282>Z280>CTS1211>CTS3402>Y33>CTS8816>Y3301>S18681*)
Grupa Południowobałtycka z mutacją S18681 jest częścią wielkiej indoeuropejskiej haplogrupy R1a (http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1a_Y-DNA.shtml). Wyodrębniła się ona ponad 2000 lat temu, zaś jej nosicieli najprawdopodobniej należy łączyć z ludnością bałtosłowiańską. Siostrzanym kladem S18681, przynależącym do wspólnej mutacji Y3301, jest L1280 (w większości Europa południowo-centralna).
Dotychczasowe wyniki testów pokazują, że najstarsze mutacje (S18681*) tego kladu koncentrują się na terenach Ukrainy (Skripka), Polski (Brzóska, Iwanowicz), Prus/Mazur (Piasetzki), Niemiec (Stüdemann, Josefski) i Anglii (Merritt). Kolejna mutacja (YP315) występuje póki co tylko w Polsce (Śliwiński), natomiast młodszy subklad (S18681>YP315>YP314) jest charakterystyczny przede wszystkim dla ludności germańskiej lub silnie zgermanizowanej z terenów Niemiec i Polski północno-zachodniej (Abraham, Blanckenberg, Brehme, Hubner, Hundt, Husar, Kakoschke, Netke, Tafel, von Pegelow). Bezpośrednio z „germańskiego” YP314 wywodzi się mutacja YP331 notowana zarówno w Meklemburgii (Bock, Runge, Korn), Polsce (Dąbrowski, Gawin, Jobda, Pogłodziński, Rosłonek, Stanaszek, Wybieralski), jak i Ukrainie (Gemega, Kondratenko, Parasyna, Levinskov). Niewykluczone, że osoby te mają związek z rozlicznymi falami kolonizacji olęderskiej z północnych Niemiec, Pomorza i ziemi kujawskiej, które rozpoczęły się od XVI stulecia i obejmowały także tereny dzisiejszej Ukrainy.

- Łysiak (kit 562872) - Łysiakowie z Sobieni Szlacheckich
- Sielski (kit 628576) - Sielscy z Gąby, Moczydłowa
- Sychowiec (kit 628581) - Sychowcowie z Nadbrzeża

Łysiakowie z Sobieni Szlacheckich [POTRZEBNY TEST R1a-Z280 SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Łysiaków spotykana jest w XIX w. w Dziecinowie, Glinkach, Łukówcu, Warszówce, Podbielu i w rejonie Sobieni. Najstarszym przodkiem przebadanej gałęzi rodu był Błażej urodzony około 1850 roku w Sobieniach Szlacheckich, żonaty z Agnieszką z Andrzejczaków.
Wyniki testu DNA Y-12 pokazały, że Łysiakowie z Sobieni Szlacheckich prawdopodobnie przynależą do GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ 1, będącej częścią haplogrupy R1a. Test mutacji YP5509 okazał się negatywny, co sugeruje nieco dalsze pokrewieństwo z rodzinami Gawinów, Jobdów, Rosłonków i Stanaszków. W najbliższej przyszłości należałoby przetestować mutację S18681 oraz mutację L1280, aby określić gałązkę rodową rodziny Łysiaków.

Sielscy z Gąby, Moczydłowa [POTRZEBNY TEST R1a-Z280 SNP PACK LUB BIG Y]
opis w przygotowaniu

Sychowcowie z Nadbrzeża [POTRZEBNY TEST R1a-Z280 SNP PACK LUB BIG Y]
opis w przygotowaniu


8A-1. GRUPA POŁUDNIOWOBAŁTYCKA 1 (R1a: Z283>Z282>Z280>CTS1211>CTS3402>Y33>CTS8816>Y3301>S18681>YP314>YP331>Y5973)

- Kochman/Koffman (kit 373911) - Kochmanowie ze Skrzypek i Białołęki

Kochmanowie ze Skrzypek i Białołęki [POTRZEBNY TEST BIG Y]
Rodzina zamieszkiwała wieś Skrzypki koło Falenicy, gdzie trudniła się przewozem przez Wisłę. Przybyła ona na Urzecze z nadwiślańskich okolic Białołęki.
Wyniki testu DNA pokazały, że Kochmanowie przynależą do GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ 1, będącej częścią haplogrupy R1a. Test Z280-Pack pokazał, że Kochmanów ze Skrzypek charakteryzuje mutacja Y5973, siostrzana do dość częstej na Urzeczu mutacji YP1361. Razem z nimi mutację Y5973 posiadają inne rodziny: z Ukrainy (Gemega), centralnej Polski (Pogłodziński, Wybieralski), Pomorza (Remus) oraz Niemiec (Bock, Korn, Runge).

8A-2. GRUPA POŁUDNIOWOBAŁTYCKA 2
(R1a:
Z283>Z282>Z280>CTS1211>CTS3402>Y33>CTS8816>Y3301>S18681>YP314>YP331>YP1361>1363*)

Badania genetyczne ponad 130 rodzin, które od pokoleń zamieszkują region nadwiślańskiego Urzecza wykazały, że przynajmniej pięć z nich (Gawin, Jobda, Rosłonek, Stanaszek, Skiba i prawdopodobnie Kozłowski) przynależy do mutacji R1a-YP1361 i jej młodszej podgałęzi YP1363. Obecnie próbujemy ustalić czy owe rodziny są ze sobą spokrewnione jeszcze bliżej, czy też nie. Obrazowo można by powiedzieć, iż szukamy niejako „genu urzeckiego” charakterystycznego dla wszystkich wspomnianych rodzin. Znalezienie bowiem chociażby jednej, jeszcze młodszej (niż YP1363) mutacji w zestawieniu z bliskością zamieszkania interesujących nas rodzin (maksymalnie w promieniu 10 km) pozwolą nam ustalić czy wywodzą się one w linii męskiej z jednego przodka. Zagadkę tę pomogą rozwiązać dalsze testy oparte o mutacje młodsze niż YP1363.

Jednocześnie należy podkreślić, że wykazanie wspólnego pochodzenia Gawinów, Jobdów, Kozłowskich, Rosłonków, Skibów i Stanaszków tak czy owak będzie miało charakter, bardzo daleki, średniowieczny, kiedy to większość naszych rodzin miała wspólnych przodków w różnych gałęziach genealogicznych, jako że pula genetyczna była dość ograniczona. Ponadto mówimy o przodkach wyłącznie w linii męskiej, pomijając całą ich mnogość (4 dziadków, 8 pradziadków, 16 prapradziadków, 32 prapradziadków itd.) w pozostałych liniach. Dziesięć pokoleń wstecz (ok. 250 lat temu) powinniśmy mieć już 1024 przodków, zaś 20 pokoleń (ok. 500 lat temu) – ponad milion! Badając linię męską np. w 20 pokoleniu określamy zatem pochodzenie tylko 1/1.000.000 części naszych przodków... Ustalenie pokrewieństwa między rodzinami Gawinów, Jobdów, Kozłowskich, Rosłonków, Skibów i Stanaszków ma więc charakter czysto historyczny, nie pociągający za sobą żadnych konsekwencji genetycznych (związanych na przykład z tzw. kojarzeniem krewniaczym). Podobne badania pokrewieństw ustala się obecnie z powodzeniem m.in. w obrębie rodów szlacheckich czy klanów szkockich, zjednoczonych wspólnym rodowym znakiem (herbem), a noszących dziś różne nazwiska (zwykle związane z nazwami włości, które dziedziczyli).

- Kozłowski (kit 277060) - Kozłowscy z Nadbrzeża

Kozłowscy z Nadbrzeża [POTRZEBNY TEST BIG Y]
Kozłowscy znani też jako Kozłowie wywodzą się z nadwiślańskiego Nadbrzeża. Niewykluczone, że ich nazwisko ma związek z nieistniejącą wsią Kozłów Wielki w parafii Cieciszew, którą w większości pochłonęła Wisła. Wiele też wskazuje na ich związki z parafią Jazgarzew. Najstarszym udokumentowanym przodkiem przebadanej gałęzi rodu jest Kacper Kozłowski (ur. 1765, zm. 1824), mieszkający w Nadbrzeżu w parafii karczewskiej.
Wyniki testu DNA Y-67 pokazały, że Kozłowscy z Nadbrzeża przynależą do GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ 2, będącej częścią haplogrupy R1a. Test Z280 Pack potwierdził przynależność tej rodziny do subkladu R1a-YP1361 razem z innymi krajanami z Urzecza - Gawinem, Jobdą, Rosłonkiem i Stanaszkiem, a także innymi rodzinami spoza regionu - Dąbrowskimi z okolic Wyszogrodu, Gruszczyńskimi - mieszczanami spod chęcińskiego zamku, Lostowskimi (Lastauskas) z litewskich okolic Mariampola i Levinskovami, potomkami kozaków (być może Polaków o nazwisku Lewiński). Prywatne mutacje (6) Stanaszków leżące poniżej YP1363 dały wynik negatywny. W najbliższej przyszłości należałoby przetestować mutację YP1363 odcinającą próbkę Levinskova (YP1361*) od Dąbrowskiego i Lostowskiego (YP1361>YP1363*). Niezwykle ważny byłby też test Big-Y przedstawiciela tej rodziny, ujawniający nieznane mutacje Kozłowskich, które być może połączyłyby bliżej tę rodzinę z Gawinami, Jobdami, Rosłonkami i Stanaszkami.



8A-2a. KLAN GAWINÓW (?)
(R1a:
Z283>Z282>Z280>CTS1211>CTS3402>Y33>CTS8816>Y3301>S18681>YP314>YP331>YP1361>YP1363>YP5509*)

Dzięki szczegółowemu testowi Big Y rodziny Stanaszków, znane jest 6 nowych mutacji (YFS387756, YFS387768, YFS387779, YFS387782, YFS387791, YFS387792) młodszych niż YP1363, a starszych niż koniec wieku XVII. Sprawdzono już, że Stanaszkowie, Skibowie, Rosłonkowie, Jobdowie i Gawinowie dzielą ze sobą aż trzy w/w mutacje (YFS387768+, YFS387782+ i YFS387792+) leżące poniżej YP1363, co jest dowodem na ich historyczne pokrewieństwo, a także na to, że ich wspólny przodek przybył nad Wisłę w okolice Czerska i Góry Kalwarii. Z racji, iż mutacje te okazały się nieprywatne (występują już u czterech rodzin), oficjalnie nadano im nowe nazwy: YFS387768 – YP5509, YFS387782 – YP5510, YFS387792 – YP5511.
Część ze wspomnianych nazwisk (Jobda, Gawin, Rosłonek, Skiba lub Stanaszek) może mieć zatem charakter przydomkowo-przezwiskowy o stosunkowo późnej metryce. Przyjrzyjmy się im nieco bliżej:

Gawin – nazwisko występuje w niezmienionej formie przynajmniej od 1668 roku. Najstarszym, znanym przodkiem był Wit Gawin (ur. ok. 1640), mieszkaniec Glinek w parafii Góra Kalwaria, a potem Grochowej w par. Jazgarzew. W XVII wieku Gawinowie zamieszkiwali przede wszystkim Żelawin oraz jego część zwaną Jelita, stanowiącą trzon późniejszej Kępy Glinieckiej i niezasiedlonych dziś kęp wiślanych w pobliżu Góry Kalwarii. Nazwisko Gawin pochodzi on nazw miejscowych: Gawin, Gawiny. Pierwotnie stanowiło ono podobno słowiańską przeróbkę walijskiego/irlandzkiego imienia Gawain (Gwalchgwyn).

Jobda – rodzina wywodzi się z Kępy Glinieckiej w parafii Góra Kalwaria, skąd rozeszła się do Otwocka Wielkiego, Łukówca, Dziecinowa i Warszawic. Najstarszym znanym przodkiem był Stanisław Jobda vel Jabda z Kępy Glinieckiej, urodzony około 1750 roku. Nazwisko o charakterze przezwiskowym powstało od biblijnego imienia Hiob (hebr. iijoib „doświadczony przez Boga”), w staropolszczyźnie realizowanym jako Job. Zwyczajowo oznaczało ono człowieka bogatego (istniało powiedzenie "O to Job!" oznaczające bogacza).

Rosłonek – rodzina zamieszkiwała w Ostrówcu i Rosłonkach przynajmniej od pierwszej połowy XVIII w. Protoplastą rodu był Wojciech Rosłonek (ur. ok. 1680), od którego być może powstała wieś Rosłonki, stanowiąca dziś południową część Ostrówca (występowała ona na starych mapach oraz w metrykach kościelnych od pocz. XVIII w.). Nazwisko prawdopodobnie pochodzi od imienia Rosłan lub też od cechy osobowej (rosłość). Niewykluczone też, że powstało ono w wyniku osiedlenia się tej gałęzi rodziny (Gawinów?) „na Rosłonkach”, będących być może wcześniejszą nazwą terenową.

Skiba rodzina występuje w rejonie Glinek, Kępy Glinieckiej i Ostrówka przynajmniej od 2 poł. XVII wieku. Samo nazwisko ma charakter dość późny, przezwiskowy. Pochodzi od rzeczownika skiba, czyli: 1. podłużny pas pola pomiędzy dwoma bruzdami, 2. cienko skrajany kawałek np. chleba, 3. żelazo u pługa, lemiesz. Część tej rodziny wywodząca się od Augustyna Skiby (ur. ok. 1695) nosiła od połowy XVIII wieku nazwisko Augustyniak.

Stanaszek – rodzina zamieszkiwała nieistniejącą dziś wieś Żelawin (Jelita, Stary Przewóz) w parafii Góra Kalwaria, stanowiącą część obecnej wsi Glinki (dawna Kępa Gliniecka). Gałęzie tej samej rodziny mieszkające od połowy XVII wieku w Górze Kalwarii i Brześcach używały ponadto form nazwisk – Stankowicz i Stanek. W 2 poł. XVII wieku było już przynajmniej kilka rodzin (po Bartłomieju, Kazimierzu, Franciszku, Stanisławie, Janie, Jakubie, Tomaszu), co sugeruje, iż ewentualna migracja z innych terenów musiała nastąpić znacznie wcześniej. Samo nazwisko prawdopodobnie pochodzi od imienia Stanisław (Gawin?).

- Gawin (kit 328716) - Gawinowie z Glinek
- Jobda (kit N87722) – Jobdowie z Kępy Glinieckiej, Łukówca i Warszawic
- Rosłonek (kit 280015) – Rosłonkowie z Rosłonek i Ostrówca
- Skiba (573005) - Skibowie z Ostrówka, Glinek i Kępy Pijarskiej
- Stanaszek (kit N62965; kit 143032) – Stanaszkowie z Żelawina, Kępy Glinieckiej, Ostrówca i Piotrowic

Jobdowie z Kępy Glinieckiej, Łukówca i Warszawic
Rodzina Jobdów wywodzi się z Kępy Glinieckiej, z części zwanej Górki (najprawdopodobniej jest to część Żelawina zwana dawniej Grodzisko). W drugiej połowie XVIII wieku mieszkali tam Paweł i Stanisław, prawdopodobnie bracia. Stanisław zwany Jobda najprawdopodobniej urodził się w 1746 roku w Glinkach jako Stanisław Gawin. Jego synami byli: Krzysztof (1776-1853), Tomasz (ur. 1777) i Jan (1778-1838). Przebadana gałąź rodu wywodzi się od pierwszego z nich, Krzysztofa, żonatego dwukrotnie - z Marianną Widłak i Krystyną Danielewską (Strycharczyk), który na skutek pierwszego ożenku skierował swe zainteresowanie ku pobliskim Warszawicom. Jego synem był Mikołaj (ur.1826) przodek większości rodzin zamieszkujących dziś powiat otwocki.
Etymologia nazwiska (przezwiska) Jobda związana jest prawdopodobnie z biblijnym, starotestamentowym imieniem Hiob w staropolszczyźnie realizowanym też jako Job. Jak można przeczytać w XIX-wiecznym kalendarzu warszawskim zwyczajowo przezwisko to oznaczało człowieka bogatego (istniało powiedzenie "O to Job!" oznaczające bogacza).
Wyniki testu DNA Y-37 pokazały, że Jobdowie przynależą do GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ 2, będącej częścią haplogrupy R1a. W laboratorium YSeq potwierdzono przynależność tej rodziny do subkladu R1a-YP1363 razem z innymi krajanami z Urzecza - Gawinem, Kozłowskim, Rosłonkiem, Skibom i Stanaszkiem, a także innymi rodzinami spoza regionu (Dąbrowskimi, Gruszczyńskimi, Kaźmierczakami, Lostowskimi, Nalaskowskimi, Pionke, Rzepińskimi).
Test Big Y potwierdził przynależność Jobdów do subkladu YP5509 (także mutacje YP5510 i YP5511) razem z Gawinami, Rosłonkami, Skibami i Stanaszkami. Jobdowie nie posiadali żadnych młodszych mutacji z Gawinami i Stanaszkami, co świadczy, że ich "rozejście" nastąpiło na poziomie mutacji YP5509, a więc pewnie ok. 1500 roku.


Gawinowie z Glinek
Rodzina Gawinów wywodzi się z nadwiślańskich Glinek, Kępy Glinieckiej zwanej Jelitami oraz nieistniejącego dziś Żelawina w parafii Góra Kalwaria (Nowa Jerozolima). Najstarszym przodkiem przebadanej gałęzi rodu był Wit Gawin (ur. ok. 1640), w 1668 roku gospodarz w Glinkach, zaś w 1676 roku we wsi Grochowa w parafii Jazgarzew.
Wyniki podstawowego testu DNA Y-12 pokazały, że Gawinowie przynależą do GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ 2, będącej częścią haplogrupy R1a. W laboratorium YSeq potwierdzono przynależność tej rodziny do niewielkiego subkladu R1a-YP5509 razem z Jobdami, Stanaszkami, Skibami i Rosłonkami z Urzecza, co jest bezspornym dowodem na historyczne ich pokrewieństwo w linii męskiej.
Również test Big Y potwierdził przynależność Gawinów do subkladu YP5509 (także mutacje YP5510 i YP5511) razem z Jobdami, Rosłonkami, Skibami i Stanaszkami. Gawinowie nie posiadali natomiast żadnych młodszych mutacji z Jobdami i Stanaszkami, co świadczy, że ich "rozejście" nastąpiło na poziomie mutacji YP5509, a więc pewnie ok. 1500 roku. Wydaje się, że rodzina Gawinów miała charakter nadrzędny dla całego klanu YP5509, zaś reszta nazwisk to późniejsze przezwiska (m.in. Stanaszek - Stanisław, Skiba - określenie rolnicze, Rosłonek - Rosłan, Job - Jobda).

Rosłonkowie z Rosłonek i Ostrówca [POTRZEBNY TEST BIG Y]
Rodzina Rosłonków zamieszkiwała w Ostrówcu przynajmniej od pierwszej połowy XVIII w. Protoplastą rodu był prawdopodobnie Wojciech (ur. ok. 1680). Wiele poszlak wskazuje, iż przybył on zza Wisły, z parafii Jazgarzew, podobnie jak inni krewniacy genetyczni Rosłonków - rodzina Gawinów i Kozłów/Kozłowskich. Od czterech synów Wojciecha - Bartłomieja, Marcina, Kazimierza i Franciszka - pochodzą wszyscy Rosłonkowie na prawobrzeżnym Urzeczu. Ich liczne potomstwo sprawiło, że z czasem dla południowej części Ostrówca upowszechniła się nazwa przysiółka Rosłonki, występująca na starych mapach oraz w metrykach kościelnych. Przebadana gałąź rodziny wywodzi się od wspomnianego Franciszka (ur. 1725) i jego syna Macieja (1753-1827), którego niektórzy potomkowie wyprowadzili się do pobliskiego Łukówca. Szczegóły genealogii rodziny Rosłonków można znaleźć tu: http://www.roslonki.pl/index.php/drzewo-genealogiczne
Wyniki podstawowego testu DNA Y-12 pokazały, że Rosłonkowie przynależą do GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ 2, będącej częścią haplogrupy R1a. W laboratorium Y-Seq potwierdzono przynależność tej rodziny do niewielkiego subkladu R1a-YP5509 razem z Jobdami, Skibami, Stanaszkami i Gawinami z Urzecza, co jest dowodem na historyczne ich pokrewieństwo w linii męskiej. Niezwykle ważny byłby też test Big-Y przedstawiciela tej rodziny. Test przedstawiciela jednej z gałęzi rodziny Rosłonów z parafii Jazgarzew nie ujawnił pokrewieństwa z rodziną Rosłonków z prawej strony Wisły.

Skibowie z Ostrówka, Glinek i Kępy Pijarskiej [POTRZEBNY TEST BIG Y]
Samo nazwisko ma charakter dość późny, przezwiskowy. Pochodzi od rzeczownika skiba, czyli: 1. podłużny pas pola pomiędzy dwoma bruzdami, 2. cienko skrajany kawałek np. chleba, 3. żelazo u pługa, lemiesz. Część tej rodziny wywodząca się od Augustyna Skiby (ur. ok. 1695) nosiła od połowy XVIII wieku nazwisko Augustyniak.
Rodzina Skibów występuje w rejonie Glinek, Kępy Glinieckiej i Ostrówka przynajmniej od 2 poł. XVII wieku. Najstarszym przodkiem przebadanej gałęzi rodu był Wojciech Skiba, urodzony około 1750 i zamieszkały w Ostrówku. Jego synem był Jan (ur. 1788), żonaty z Marianną Kacprzycką, którego z kolei synem był Marcin (ur. 1827), żonaty z Rozalią z Gawinów. Ich potomkowie zamieszkali na Kępie Pijarskiej, będącą dziś częścią wsi Glinki.

Wyniki podstawowego testu DNA Y-12 pokazały, że Skibowie z rejonu Glinek przynależą do GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ 2, będącej częścią haplogrupy R1a. W laboratorium Y-Seq potwierdzono przynależność tej rodziny do niewielkiego subkladu R1a-YP5509 razem z Gawinami, Jobdami, Rosłonkami i Stanaszkami z Urzecza, co jest dowodem na historyczne ich pokrewieństwo w linii męskiej. Niezwykle ważny byłby też test Big-Y przedstawiciela tej rodziny.

Stanaszkowie z Żelawina, Kępy Glinieckiej, Ostrówca i Piotrowic
Przodkowie wszystkich Stanaszków zamieszkujących od pokoleń powiat otwocki i piaseczyński (Kępa Gliniecka/Hollendry/Żelawin, Góra Kalwaria, Moczydłów, Brześce, Ostrówiec, Otwock Wielki, Piotrowice, Karczew, Otwock) wywodzili się z nadwiślańskiego, a obecnie nieistniejącego Żelawina w dawnej parafii Góra Kalwaria (Nowa Jerozolima), którego znaczna część stanowi integralną część dzisiejszej wsi Glinki. Gałęzie rodziny mieszkające od połowy XVII wieku w Górze Kalwarii i Brześcach używały ponadto form nazwisk – Stankowicz i Stanek. 
Protoplastą badanych gałęzi Stanaszków jest Kazimierz (ur. ok. 1650). Był on żonaty z Ewą Puchała, wywodzącą się z pobliskiej wsi Baniocha, a wcześniej z parafii Tarczyn, gdzie znajdowało się gniazdo tego szlacheckiego rodu (Prace Wielkie, Szamoty, Puchały). Synem tej pary był Antoni Stanaszek (ur. 1682 Moczydłów), będący przodkiem wszystkich rodzin o tym nazwisku w okolicy. Następne pokolenia Stanaszków to potomkowie dwóch synów Antoniego - Józefa (ur. 1726) i Kazimierza (ur. 1735), z których pierwszy pozostał na ziemi przodków w Żelawinie, natomiast drugi osiedlił się w pobliskim Ostrówcu.
Większość Stanaszków z okolicy to potomkowie wnuka wspomnianego Józefa - Łukasza Wawrzyńca Stanaszka (1799-1854) - właściciela karczmy w Piotrowicach w parafii Warszawice. Nieliczni Stanaszkowie żyjący w Celestynowie, Podolszynie Nowym i Radomiu - to natomiast potomkowie wnuka wspomnianego Kazimierza - Wawrzyńca Stanaszka (1817-58) - mieszkańca Otwocka Wielkiego.
Wyniki testu DNA Y-111 pokazały, że Stanaszkowie przynależą do GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ 2, będącej częścią haplogrupy R1a. Test Big-Y i jego szczegółowa analiza w YFull ujawniły 3 najmłodsze "prywatne" mutacje tej rodziny, oznaczone jako YP5509>YP5924, YP5925 i YP5926. W laboratorium YSeq potwierdzono występowanie tych mutacji u przedstawiciela drugiej gałęzi rodziny Stanaszków (z Ostrówca), których wspólnym przodkiem był Antoni Stanaszek (ur. 1682). Na poziomie nieco starszej mutacji YP5509 Stanaszkowie związali się natomiast z innymi sąsiadami z Urzecza - Jobdami, Gawinami, Rosłonkami i Skibami - co jest dowodem na historyczne ich pokrewieństwo w linii męskiej. Wiele wskazuje na to, iż nadrzędną rolę pełniła tu rodzina Gawinów.
Bardzo obiecujący dla rozwikłania pochodzenia Stanaszków wydawał się znaleziony w europejskiej bazie danych chromosomu Y (Genebase) profil genetyczny pana Stanke, rodem z Pomorza/dolnej Wisły. Zbadał on 32 markery, z których  29 jest tożsama z markerami Stanaszków, co może sugerować historyczne pokrewieństwo obu rodzin. Niestety nie dysponujemy żadnymi mutacjami (SNP) tej rodziny. Udało się jedynie ustalić, że przodek pana Stanke (Heinrich), żyjący na przełomie XVIII i XIX wieku, pochodził z kolonii olęderskiej w okolicy Chełma na Lubelszczyźnie, zaś wcześniej mieszkał on nad Wisłą w rejonie Torunia. Odrębny genealogiczno-genetyczny projekt „Pochodzenie rodziny Stanaszków” znajduje się na 
stronie:  www.familytreedna.com/public/stanaszek


8B. GRUPA POŁUDNIOWOBAŁTYCKA 3 (R1a: Z283>Z282>Z280>CTS1211>CTS3402>Y33>CTS8816>Y3301>L1280)
Grupa Południowobałtycka 3 z mutacją L1280 jestczęścią wielkiej indoeuropejskiej haplogrupy R1a (
http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1a_Y-DNA.shtml), siostrzaną do kladu S18681.
Wyodrębniła się około 2000 lat temu. Trudno dziś jednoznacznie stwierdzić z jakim etnosem należy ją łączyć, jakkolwiek wiele przesłanek (w tym znaczny rozrzut wyników w centralnej, wschodniej i południowej Europie) wskazuje na ich związki z Bałtami (Prusami). Prawdopodobnie bowiem spora część Bałtów opuściła swe macierzyste tereny podążając na południe i zachód wraz z ludnością gocką.

- Pałyska (kit 351884) – Pałyskowie z Królewskiego Lasa i Kępy Glinieckiej
- Rombel (kit 182863) – Romblowie z Toczysk i Błażejek
- Staniaszek (kit 128036) – Staniaszkowie z Sępochowa
- Zakrzewski (kit 150633) - Zakrzewscy z Otwocka Wielkiego i Nadbrzeża
- Zwoliński (kit 306775) – Zwolińscy z Czerska


Pałyskowie z Królewskiego Lasa i Kępy Glinieckiej [POTRZEBNY TEST R1a-Z280 SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Pałysków prawdopodobnie wywodziła się z Królewskiego Lasa w parafii Czersk, gdzie przedstawiciele tego rodu pisali się w XVII w. Pałysz, Palis lub Paliß. Na początku następnego stulecia Wit i Jakub Pałysowie vel Pałyskowie przenieśli się spod Czerska do pobliskiego Żelawina (Kępa Gliniecka), leżącego nad Wisłą naprzeciw Góry Kalwarii. Następnie część tej rodziny osiedliła się w Ostrówcu, Rosłonkach i w Podłęczu.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Pałysków z Kępy Glinieckiej pokazały, że przynależy on do GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ 2, będącej częścią znacznie szerszej "północnej" odmiany haplogrupy R1a. Można założyć, że przodkowie Pałysków przybyli na Urzecze z terenów Prus Wschodnich (Mazury), jako tzw. olędrzy.
W bazie danych FTDNA znaleziono tylko 10 osób, których profil genetyczny różnił się zaledwie jedną mutacją. Były to w szczególności osoby o nazwiskach łacińsko-germańskich (Linzbauer, Niedrig, Oehlschlager, Selische, Wells), jak i bałtyjsko-słowiańskich (Labinsky, 2 x Milewski, Rakan, Rusnyk).
Na tym poziomie testu ustalenie bliższych pokrewieństw z w/w rodzinami nie jest możliwe.


Romblowie z Toczysk i Błażejek [POTRZEBNY TEST R1a-Z280 SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Rombel (Rąbel) jest w Polsce stosunkowo nieliczna, łącznie odnotowuje się około 500 przedstawicieli tego nazwiska w Polsce (Rombel – 363, Rąbel 145). W związku z rodzinnymi przekazami o pochodzeniu dwóch braci, którzy mieli przybyć z armią Napoleona Bonapartego do Polski, jeden z przedstawicieli rodziny postanowił zbadać swoje DNA. Równocześnie dokonano badania dostępnych zasobów metrykalnych.
Zgodnie z lustracją Starostwa Latowickiego z roku 1613 jedną z trzech najodleglejszych włók we wsi Toczyska posiadał Piotr z Rąbla (Żrąbla, Żrąbel, z Rąbel). Prawdopodobnie to jeden z protoplastów rodu Romblów. Na podstawie badań dostępnych metryk ustalono, iż przedstawiciele rodziny Rombel mieszkali we wsi Błażejki, Toczyska i Kadzidła w parafii Stoczek Łukowski już w XVIII w. i późnej. Około 1700 roku urodził się, prawdopodobnie prawnuk wspomnianego Piotra, Kazimierz Rombel (+1777), ożeniony ok. 1720 r. z Apolonią, a być może pierwotnie z Agnieszką. Ich najstarsze potomstwo to Ewa (ur. ok. 1722), Marcin (ur. ok. 1727+1782, laboriosus z Toczysk, not. 1772), Grzegorz (1734+1794), następnie urodzeni w Błażejkach: Marianna (1736), Mateusz (ur. ok. 1739), Zofia (1740), Łukasz (1741), Helena (1743), Jadwiga (1745), Marianna (1746), Franciszka (1749), Stanisław (1754), Jakub (1755), Katarzyna (1760). Z wymienionych osób jedynie potomstwo trzech: Marcina (ok. 1727+1782) ożenionego z Jadwigą, Łukasza (ur. 1731, zm. po 1801), żonatego z Katarzyną (1731-1801) oraz od 1801 roku z Klarą Drozd (1747/1755-1814), oraz Grzegorza (1734-1794) ożenionego z Zofią (+1776) zachowało nazwisko i żyje do dnia dzisiejszego. Z najstarszych osób niedopasowanych do drzewa genealogicznego pojawiają się: Marianna Romblowa (1732-1792), która byłaby żoną jednego z najstarszych Romblów. Wydaje się, że nazwisko rodziny Romblów było związane z łanem leśnym, zwanym prawdopodobnie Rąbel, we wsi Toczyska w starostwie latowickim. Na przełomie XVIII-XIX kilku przedstawicieli Romblów pełniło funkcję leśniczego Lasów Narodowych. Badania kolejnych dokumentów starostwa oraz parafii latowickiej mogą potwierdzić wskazaną tezę oraz ustalić ojca czy też dalszego ich przodka. Prawdopodobnie ojciec, dziadek lub pradziadek Kazimierza otrzymali nazwisko Rombel od wykonywania pracy w starostwie latowickim, czyli od rąbania drzewa w puszczy.
Prawie wszyscy obecnie żyjący przedstawiciele rodziny Romblów pochodzą od Grzegorza (ur. 1734) i Łukasza (ur.1731). W większości mieszkali do połowy XIX wieku w okolicy wsi Toczyska, a dopiero w II poł. XIX w. pojawiają się pod Opocznem i Piotrkowem Trybunalskim, jak również w USA. W początkach XX w. część rodziny przeniosła się do Warszawy i w okolice Brześcia n. Bugiem (później zesłani do Kazachstanu, w końcu osiedlili się w Nowej Zelandii). Dopiero po 1945 roku następuje emigracja kolejnej części rodziny za ocean oraz po całej Polsce. Od Łukasza (ur. 1734) pochodzi m. in. Sługa Boża Wanda Róża Niewęgłowska z domu Rombel (1926+1989), natomiast od Grzegorza (ur. 1731) – badany w niniejszym Projekcie przedstawiciel Romblów z Sobień Biskupich. Obecnie główne skupiska rodziny Rombel to powiat Łuków stanowiący gniazdo rodzinne (okolice Stoczka Łukowskiego), gdzie mieszka ich najwięcej (około 70 osób). Stąd emigracja szła na sąsiednie powiaty Siedlce (27), Siedlce miasto (10), Mińsk Mazowiecki (32),Warszawa (35), Otwock (10), Pruszków, Grodzisk Mazowiecki (13), Piaseczno oraz Biała Podlaska. Dość liczne skupisko rodziny Romblów znajduje się na Pomorzu Gdańskim (powiaty Braniewo (14), Pruszcz Gdański (16), Gdańsk (12), Gdynia, Kwidzyn oraz wokół Szczecina (m. in. Goleniów - 12), Częstochowy, Wrocławia i Koła. Z kolei nazwisko Rąbel również wywodzi się z powiatu Łuków (14 osób), skąd emigracja poszła raczej na wschód do powiatu Biała Podlaska (12), Biała Podlaska miasto (5), Siedlce, Siedlce miasto (11), Garwolin (5), Siemiatycze, Hajnówka i Bielsk Podlaski (7). Liczne skupiska rodziny występują też w powiecie Gołdap, Świnoujście (10), Szczecinek (6), Goleniów, Olsztyn, Pruszków (8), Warszawa, Bielsko-Biała (31 osób) i Wrocław. Jak dotąd nie ustalono powiązań przedstawicieli polskiej rodziny Rombel (Rąbel) z odnotowanymi w XVII-XIX w.osobami o nazwisku Rombel w Lotaryngii, Francji, Anglii, Palatynacie oraz Nadrenii.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Romblów z Toczysk pokazały, że przynależy on do GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ 2, będącej „północną”częścią rozpowszechnionej na Niżu Środkowoeuropejskim haplogrupy R1a. Dodatkowy test potwierdził mutację L1280 u tej rodziny.
W ogromnej bazie danych FTDNA znaleziono 7 osób o identycznych 12 markerach co Romblowie (Bhodgamda, Guthrie, Hacklin, Jesk, Miletic, Sanderson, Staniaszek). Co ciekawe ostatnim z wymienionych krewniaków genetycznych jest inny uczestnik naszego Projektu, pan Staniaszek z podkołbielskiego Sępochowa, a więc rejonu bliskiego przodkom Romblów. Aż 66 osoby posiadały natomiast profil genetyczny różniący się od profilu Romblów zaledwie jedną mutacją. Byli to m.in. przedstawiciele rodzin o korzeniach słowiańskich (Abetov, Chuprov, Doliński, Gorny, Gintowt-Dziewiałtowski, Guziewicz, Hatalski, Hristov, Koncevoy, Kozel, Kozłowski, Mitin, Ogłodziński, Pavlicek, Parvanov, Polański, Przeździecki, Stadnyk, Sypniewski, Zalewski) i łacińsko-germańskich (Anderson, Baldwin, Bjerke, Borders, Bornecrantz, Brooks, Chris(t)man, Dashti, Donaldson, Forsman, Glaza, Grande, Gulbransen, Gunnarrud, Gurkan, Hammerberg, Haugen/Hagen, Heath, Holmblad, Isaak, Jenkins, Kabeer, Kashubeck, Kuhlman, Kuross, Lauer, Lerbak, Lien, List, Maeland, Morrison, Myers, Myrheim, Naeshagen, Nelson, Nersveen, Nilsen, Nyhuus, Olson, Peterson, Price, Ramstad, Roeder, Rustad, Shellenberger, Socci, Sonsthagen, Uthus, Vaernes, Viken, Westgard, Whetzel, Wills), wywodzący się z Polski, Czech, Niemiec, Norwegii,Szwecji, Danii, Anglii, Ukrainy, Białorusi, Bułgarii, Szwajcarii czy też Szwecji.
Wyniki uszczegółowienia testu do 25 markerów pokazały, że w ogromnej bazie danych genetycznych jest tylko jedna rodzina, z którą Romblowie spokrewnieni są bliżej. Byli to Baldwinowie, wywodzący się z Anglii lub Niemiec, których test różnił się zaledwie dwoma mutacjami. Wynik ten wskazuje pośrednio na północno-zachodni kierunek pochodzenia przodków Romblów. Zwiększenie liczby markerów do 37 i 67 nie ujawniło dotychczas żadnych bliskich krewniaków genetycznych tej rodziny w aktualnie dostępnej bazie FTDNA.


Staniaszkowie z Sępochowa [POTRZEBNY TEST R1a-Z280 SNP PACK LUB BIG Y]
Wszyscy potomkowie tej gałęzi rodziny wywodzą się od Sebastiana Staniaszka (ur. 1785) - mieszkańca Rudna i nadświdrzańskiego Sępochowa w parafii Kołbiel. Wiadomo, że był on pierwszym w tej okolicy, który nosił to nazwisko, co jednoznacznie wskazuje na jego zamiejscowe pochodzenie. Syn Sebastiana - Tomasz Wawrzyniec (ur. 1814) osiedlił się w pobliskiej parafii Siennica, dając początek niezbyt licznej gałęzi rodu Staniaszków z Łękawicy.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Staniaszków z Sępochowa pokazały, że prawdopodobnie przynależy on do GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ 2, będącej częścią znacznie szerszej haplogrupy R1a.
W ogromnej bazie danych FTDNA znaleziono tylko jedną osobę o identycznych 12 markerach, co przedstawiciel Staniaszków z Sępochowa. Był nią inny uczestnik naszego Projektu - pan Rombel z Sobieni Biskupich, rodem z Toczysk i Błażejek. Niewielka liczba przebadanych markerów nie pozwala jednak na ustalenie bliższego lub dalszego pokrewieństwa między tymi rodzinami. Warta podkreślenia jest bliskość geograficzna zamieszkiwania przodków obu tych osób w dolinie Świdra. Jeśli chodzi o profile genetyczne różniące się jedną mutacją od markerów Staniaszków to są one te same, jak dla wymienionego wyżej pana Rombla.
Porównanie podstawowych 12 markerów pokazało ponadto, że członkowie tej gałęzi rodu nie są spokrewnieni ze Stanaszkami z Żelawina, mimo iż podobieństwo nazwisk mogłoby to sugerować.

Zakrzewscy z Otwocka Wielkiego i Nadbrzeża [POTRZEBNY TEST R1a-Z280 SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Zakrzewskich przynajmniej od XVIII wieku związana jest z Nadbrzeżem i Otwockiem Wielkim na prawobrzeżnym Urzeczu. Sołtys Otwocka Wielkiego Andrzej Zakrzewski (1762-1825), żonaty z Marianną Gawłowską, to praojciec całego rodu w okolicy. Od trzech jego synów pochodzą trzy gałęzie genealogiczne: w Świdrach, Otwocku Wielkim i Nadbrzeżu. Przebadana gałąź rodu wywodzi się od Kacpra Zakrzewskiego (1800-1867), żonatego z Jadwigą Trzaskowską.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Zakrzewskich z Nadbrzeża pokazały, że prawdopodobnie przynależy on do GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ 2, będącej częścią znacznie szerszej "północnej" odmiany haplogrupy R1a.
W bazie danych FTDNA znaleziono 50 osób o identycznych wynikach testu 12 markerów lub też różniących się zaledwie jedną mutacją. Były to osoby o nazwiskach bałtyjsko-słowiańskich (np. Bjelic, Kulesza, Malinowski, Milazzo, Mozarowski, Rudisin), jak i łacińsko-germańskich (np. Ferrick, Fotey, Garrison, Szender). Uszczegółowienie testu do 25 markerów pokazało, że w bazie danych genetycznych były tylko 2 rodziny (Morozov, Ottoman), z którymi Zakrzewscy mogą być spokrewnieni bliżej. Na poziomie 37 markerów dwie rodziny (Malinowski, Shvarev) różniły się od Zakrzewskich czterema mutacjami.
W przyszłości niezbędne jest uszczegółowienie testu, poprzez rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla tego rodu.

Zwolińscy z Czerska [POTRZEBNY TEST R1a-Z280 SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Zwolińskich zamieszkiwała w parafii Czersk przynajmniej od początku XVIII wieku. W 1727 roku w związek małżeński z Magdaleną Buranowną z Potyczy wstępuje niejaki Antoni Zwoliński z Warszawy, w latach 1757-59 wymieniany jest Marcin Zwoliński (ur. 1725, zm. 1781) - żołnierz z kamery celnej coniewskiej, a potem jego syn – Wincenty – pisarz i ekonom coniewskiego dworu. Najstarszym znanym przodkiem przebadanej gałęzi rodu był natomiast Tomasz Zwoliński (ur. 1716, zm. 1806), który w 1780 roku poślubił Wiktorię Wieczorkiewicz. Ich synem był Walenty (ur. 1788, zm. 1846), którego z kolei synem był powstaniec styczniowy – Feliks Antoni Zwoliński (ur. 1833, zm. 1895).
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Zwolińskich z Czerska pokazały, że prawdopodobnie przynależy on do GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ 2, będącej częścią znacznie szerszej "północnej" odmiany haplogrupy R1a.
W bazie danych FTDNA znaleziono tylko 2 osoby (o nazwiskach Mohamed i Sandstedt) o identycznych wynikach testu 12 markerów co przedstawiciel rodziny Zwolińskich z Czerska. Ponadto profile genetyczne 43 osób różniły się zaledwie jedną mutacją, co wskazuje na nieco bardziej odległe ich pokrewieństwo. Były to w szczególności osoby o nazwiskach bałtyjsko-słowiańskich (Anisimkov, Beschetnov, Bidzinski, Bjelic, Cosic, Filipski, Kuzin, Mozarowski, Pawilonis, Przeździecki), jak i łacińsko-germańskich (Feher, Ferrick, Matinp, Schumann, Smith).
Na tym poziomie testu ustalenie bliższych pokrewieństw z w/w rodzinami nie jest możliwe.



8C. GRUPA POŁUDNIOWOBAŁTYCKA 4 (R1a: Z283>Z282>Z280>CTS1211>CTS3402>Y33>CTS8816>Y2902)
Grupa Południowobałtycka 4 z niedawno odkrytą mutacją Y2902 jest częścią wielkiej indoeuropejskiej haplogrupy R1a (
http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1a_Y-DNA.shtml).Wyodrębniła się ona około 2000 lat temu, zaś jej nosicieli najprawdopodobniej należy łączyć z ludnością prasłowiańską. Dotychczasowe wyniki testów pokazują, że rozprzestrzeniała się ona w dwóch skupiskach: na terenach karpackich Europy Środkowej oraz w dorzeczu rzeki Wołgi w Rosji.

- Łuczak (kit 288344) – Łuczakowie z Sobiekurska, Rosłonek i Otwocka Małego

Łuczakowie z Sobiekurska, Rosłonek i Otwocka Małego [POTRZEBNY TEST R1a-Z280 SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Łuczaków przynajmniej od połowy XVIII wieku zamieszkiwała w Sobiekursku, Rosłonkach (południowa część Ostrówca) i Otwocku Małym. Następnie występowała również w Piotrowicach, Warszawicach, Warszówce, Kosumcach i dalszych okolicach. Najstarszym przedstawicielem przebadanej gałęzi rodu był Szymon Łuczak (ur. ok. 1770), mąż Rozalii, mieszkaniec Rosłonek i Sobiekurska. Jego syn Walenty (1806-1878) osiedlił się w majątku żony w Piotrowicach, a potem w Warszawicach, natomiast jego potomkowie notowani są przeważnie w Kosumcach.
Wyniki testu DNA pokazały, że Łuczakowie przynależą do GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ 3, będącej częścią haplogrupy R1a.
W bazie danych FTDNA znaleziono aż 285 osoby posiadające identyczne wyniki testu 12 markerów, lub też różniących się 1 mutacją od przedstawiciela rodziny Łuczaków z Sobiekurska. Przeważały osoby o nazwiskach łacińsko-germańskich (Benson, Brew, Buss, Campbell, Cook, Das, Flathe, Johnson, Jones, Lunde, MacDonald, Manley, Marrich, McCue, McHugh, McLeod, Nevin, Olson, Rasmusen, Ristvedt, Rudbeck, Running, Schwier, Smith, Tordenmalm, Toth, Walsh, Weston) wobec znacznie rzadszych słowiańskich (Aliamowski, Binienda, Guzynski, Litwinowicz, Novak, Ossoliński, Stasik, Tolstoy, Zolotarev).
Uszczegółowienie testu do 25 markerów ujawniło już "tylko" 127 krewniaków. Trzech z nich (Gonabadi, Guilhaumes, Tmchin) posiadało identyczny profil genetyczny, zaś pozostali różnili się 1 lub 2 mutacjami. Dalsze uszczegółowienie testu z 25 do 37 markerów pokazało, że najbliżej spokrewnieni z Łuczakami z Sobiekurska byli Rosjanie - Dronov i Remizov (różnica 4 mutacji). Niezbędne jest rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP)



8D-1. GRUPA POŁUDNIOWOBAŁTYCKA 5 (R1a: Z283>Z282>Z280>CTS1211>CTS3402>YP237>YP234>L365>YP243>YP269)
Grupa Południowobałtycka 5 jest częścią wielkiej indoeuropejskiej haplogrupy R1a (http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1a_Y-DNA.shtml) z własną rozpoznaną mutacją YP237 i leżącą poniżej mutacją YP269. Trudno dziś jednoznacznie stwierdzić z jakim etnosem należy ją łączyć, jakkolwiek wiele przesłanek (w tym koncentracja wyników w strefie wschodniobałtyckiej) wskazuje na związki z wcześnie zgermanizowanymi Pomorzanami (Kaszubami) lub/i Bałtami (Prusami).

- Deczewski (kit 619001) – Deczewscy z Kosumiec
- Gut/Gutt (kit 629336) – Guttowie ze Słomczyna

Deczewscy z Kosumiec [POTRZEBNY TEST R1a-Z280 SNP PACK LUB BIG Y]
Deczewscy (zapisywani też jako Dekowscy) zamieszkiwali Kosumce w dawnej parafii Góra Kalwaria przynajmniej od pierwszej połowy XVIII stulecia. "Pomorski" wynik testu sugeruje, że być może trafili oni na Urzecze podczas pierwszej fali kolonizacji olęderskiej. Niewykluczone, że ich pierwotne nazwisko miało związek ze znaną w dolnym biegu Wisły rodziną Decker. Najstarszym przedstawicielem przebadanej gałęzi rodu był Kazimierz (ur. ok. 1725), trzykrotnie żonaty: w 1749 roku z Anną Żywek, ok. 1760 z nieznaną z nazwiska Rozalią, a w 1764 roku z Krystyną Żywek. Pierworodnym synem Kazimierza był Piotr (ur. 1750 Kosumce), żonaty w  1770 roku z Teresą Siarkiewicz z parafii kobielskiej, od którego wywodzi się większość Deczewskich w okolicy Góry Kalwarii i Czerska. Synem Piotra i Teresy był z kolei Józef (ur. 1782, zm. 1824), żonaty z Rozalią Żywek. Następne pokolenie tej gałęzi rodu to Andrzej Deczewski (ur. 1821), żonaty z Marianną Nogal, od których syna Jana (ur. 1858, zm. 1936) rozpoczyna się gałąź rodziny mieszkająca w podczerskim Brzuminie.
Wyniki testu DNA pokazały, że Deczewscy z Kosumiec przynależą do GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ 5 - wielkiego środkowoeuropejskiego rodu R1a. Specyficzny układ miejsc na chromosomie Y (STR) pokazał, że rodzina ta najprawdopodobniej przynależy do mutacji L365>YP269,  związanej w szczególności z Pomorzanami i Bałtami. Na poziomie 12 markerów Deczewscy mieli ponad aż 330 krewniaków genetycznych. Identyczny wynik na Urzeczu posiadała rodzina Guttów ze Słomczyna, być może wywodząca się od tego samego przodka (klanu). Pojawienie się Deczewskich na Urzeczu prawdopodobnie należy wiązać z pierwszą falą kolonizacji olęderskiej z Pomorza lub Prus.W przyszłości niezbędne jest uszczegółowienie testu polegające na rozpoznaniu konkretnej mutacji SNP.

Guttowie ze Słomczyna [POTRZEBNY TEST R1a-Z280 SNP PACK LUB BIG Y]
Guttowie (zapisywani też jako Gutowie) zamieszkiwali Słomczyn i najbliższą okolicę przynajmniej od końca XVIII wieku. Wszystko wskazuje, że przybyli oni na Urzecze w latach 1772-1780 wraz z drugą falą osadników olęderskich, jako że wcześniejsze księgi o nich nie wspominają. Najstarszym przedstawicielem tego rodu był słomczyński gospodarz i rzemieślnik Łukasz Gutt (ur. 1761, zm. 1821), żonaty z Ewą Mroczkowską. Ich synem był Jan (ur. 1788, zm. 1840), późniejszy zdun, mularz i sołtys Słomczyna, który w 1814 roku poślubił Mariannę Nogal, córkę Marcina i Małgorzaty z Brześców, być może również wywodzących się z osadników olęderskich. Pisał się on czasem Gutowski, co świadczy iż już w tym pokoleniu rodzina była w pełni spolonizowana. Synem Jana i Marianny był z kolei Franciszek (ur. 1816 Słomczyn), żonaty z Franciszką Gawłowską. Swojego pierworodnego syna ochrzcił on imionami Łukasz Jan (ur. 1841, zm. 1905), niewątpliwie nawiązującymi do imion jego dziada i ojca. Ów Łukasz Jan, z żony Wiktorii Mroczkowskiej doczekał się również syna Józefa (ur. 1865, zm. 1929), który dał początek tej rodzinie w pobliskich Turowicach.
Wyniki testu DNA pokazały, że Guttowie ze Słomczyna przynależą do GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ 5 - wielkiego środkowoeuropejskiego rodu R1a. Specyficzny układ miejsc na chromosomie Y (STR) pokazał, że rodzina ta najprawdopodobniej przynależy do mutacji L365>YP269,  związanej w szczególności z Pomorzanami i Bałtami. Na poziomie 12 markerów Guttowie mieli ponad aż 330 krewniaków genetycznych. Identyczny wynik na Urzeczu posiadała rodzina Deczewskich z Kosumiec, być może wywodząca się od tego samego przodka (klanu). Pojawienie się Guttów na Urzeczu prawdopodobnie należy wiązać z drugą falą kolonizacji olęderskiej z Pomorza lub Prus.W przyszłości niezbędne jest uszczegółowienie testu polegające na rozpoznaniu konkretnej mutacji SNP.


8D-2. GRUPA POŁUDNIOWOBAŁTYCKA 6 (R1a: Z283>Z282>Z280>CTS1211>CTS3402>YP237>YP234>L365>YP243>YP389)
Grupa Południowobałtycka 6 jest częścią wielkiej indoeuropejskiej haplogrupy R1a (http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1a_Y-DNA.shtml), z własną rozpoznaną mutacją YP237 i leżącą poniżej mutacją YP389. Trudno dziś jednoznacznie stwierdzić z jakim etnosem należy ją łączyć, jakkolwiek wiele przesłanek (w tym koncentracja wyników w strefie wschodniobałtyckiej) wskazuje na związki z wcześnie zgermanizowanymi Pomorzanami (Kaszubami) lub/i Bałtami (Prusami).

- Kasprzak/Kacprzak (kit 276341; kit 335744) – Kasprzakowie (Kacprzakowie) ze Śniadkowa, Sobieni Biskupich

Kasprzakowie (Kacprzakowie) ze Śniadkowa, Sobieni Biskupich
Gniazdem rodowym Kasprzaków są prawdopodobnie okolice Śniadkowa, Goźlina na prawobrzeżnym Urzeczu. Odimienne nazwisko – zapisywane w formie Kasprzak i Kacprzak – występowało przynajmniej od początku XVIII w. zarówno we wsiach rdzennego Urzecza (m.in. w Śniadkowie, Goźlinie, Piotrowicach, Radwankowie, Wysoczynie, Kosumcach), jak i w miejscowościach granicznych interesującego nas mikroregionu (tj. Warszówka, Całowanie, Łukówiec). Najstarszym przedstawicielem przebadanej gałęzi rodziny był Łukasz Kasprzak (ur. 1778) i jego syn Michał (1817-1873), obydwaj mieszkający w Sobieniach Biskupich. Starsza linia porównawcza wywodziła się z pobliskiego Śniadkowa.
Wyniki testu DNA pokazały, że obydwie linie Kasprzakowów (ze Śniadkowa i Sobieni Biskupich) przynależą do GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ 6 wielkiego środkowoeuropejskiego rodu R1a. Test Z280-Pack pokazał, że Kasprzakowie przynależą do mutacji YP389, która podobnie jak sąsiednia gałązka YP243>YP269 była prawdopodobnie związana z Bałtami. Razem z Kasprzakami mutację YP389* dzielą m.in. Dollase z Pomorza, Vladimirow z Kazania. W wyniku ekspansji Słowian nosiciele YP243 przesunęli się prawdopodobnie na Pomorze, ulegając częściowej germanizacji. Słuszność tej koncepcji potwierdzą jednak dalsze testy.
Wyniki uszczegółowienia testu do 25 markerów zawęziły krewniaków genetycznych Kasprzaków do dwóch osób wywodzących się z Norwegii (Tangmoen) i Prus (Krueger), a więc z rejonów okołobałtyckich. Również w projekcie haplogrupy R1a Kasprzakowie znaleźli się w grupie pięciu Pomorzan identyfikujących się współcześnie z narodowością niemiecką (Fried, Schnoor, Stern, Sthrelke, Venz). Niewątpliwie zatem rodzina przybyła na Urzecze wraz z pierwszą falą kolonizacji olęderskiej z Pomorza lub Prus. Uszczegółowienie testu do 37 markerów nie ujawniło dotychczas żadnych bliższych krewniaków genetycznych Kasprzaków.


8E. GRUPA KARPACKO-DALMACKA (R1a:Z283>Z282>Z280>CTS1211>CTS3402>Y2613>Y2609>Y2608)
Grupa Karpacko-Dalmacka z własną mutacją Y2608 jest częścią wielkiej indoeuropejskiej haplogrupy R1a (http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1a_Y-DNA.shtml). Wyodrębniła się ona z południowobałtyckiej rodziny CTS3402 około 2000 lat temu. Najwięcej wyników testów koncentruje się na terenach karpacko-dalmackich, jakkolwiek nie brakuje ich na terenach centralnej Polski i Pomorza.

- Ajdacki (kit 402194) – Ajdaccy z ...
- Królak (kit 277432) – Królakowie ze Zbytek i Lasa
- Słowik (kit 497671) – Słowikowie z Gołkowa
- Szklarz (kit 619005) – Szklarzowie z Piotrowic

Ajdaccy z ... [POTRZEBNY TEST R1a-Z280 SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Ajdackich zamieszkiwała... Nazwisko zapisywano w różnych formach - Ajdacki, Hajdacki, Hajdak. Niewątpliwie wywodziło się ono od węgierskiego słowa "hajduk" oznaczającego w różnym czasie bałkańskiego rozbójnika, szeregowego żołnierza wojsk polskich w XVI-XVII wieku, czy też po prostu lokaja w stroju węgierskim.
Wyniki testu DNA pokazały, że Ajdaccy prawdopodobnie przynależą do GRUPY KARPACKO-DALMACKIEJ, będącej częścią haplogrupy R1a spod mutacji Y2608. Wynik testu znakomicie wpisuje się w etymologię samego nazwiska, niewątpliwie związanego z terenami leżącymi na południe od Polski.
W bazie danych FTDNA znaleziono tylko 8 osób, którzy posiadali identyczne wyniki testu 12 markerów, co przedstawiciel rodziny Ajdackich. Były to wyłącznie osoby o nazwiskach łacińsko-germańskich (Drais, Fette, Garrison, Johnson, Shaffer). Z terenów Urzecza podobny wynik posiadały rodziny Guttów rodem z Brodnicy, Królaków ze Zbytek i Lasa oraz Słowików z Gołkowa koło Piaseczna.
Wyniki testu nie pozwalają na klasyfikację Ajdackich do któregokolwiek z odłamów GRUPY KARPACKO-DALMACKIEJ. Niezbędne jest w tym celu dalsze uszczegółowienia testu polegające na rozpoznaniu konkretnej mutacji SNP.

Królakowie ze Zbytek i Lasa 
[POTRZEBNY TEST R1a-Z280 SNP PACK LUB BIG Y]
Stary ród Królaków związany był z północną częścią Urzecza, w szczególności z parafią Zerzeń i Wilanów. Nazwisko prawdopodobnie utworzone zostało wtórnie, wskazując jedynie na zamieszkiwanie przodków rodziny na tzw. Królewszczyznach, a więc w dobrach państwowych (królewskich), którymi były niegdyś dobra wilanowskie. Przebadana gałąź rodziny wywodzi się od Szymona Królaka (1741-1813) gospodarza z nadwiślańskiej wsi Zbytki, a być może również byłego żołnierza. Jego syn Józef (ok. 1780-1843), który zamieszkał w pobliskim Lesie, był bowiem tzw. kantonistą, a więc dzieckiem kształconym w Imperium Rosyjskim na zawodowego wojskowego, którymi często zostawały sieroty lub właśnie dzieci żołnierzy.
Wyniki testu DNA pokazały, że Królakowie przynależą do GRUPY KARPACKO-DALMACKIEJ, będącej częścią haplogrupy R1a.
W bazie danych FTDNA znaleziono tylko 12 osób, którzy posiadali identyczne wyniki testu 12 markerów, co przedstawiciel rodziny Królaków z Lasa. Były to prawie wyłącznie osoby o nazwiskach łacińsko-germańskich (Barokh, De Souza, Hamilton, Koutroulis, Lara, Maris, Martins, Mathew, Morillo, Vasconcellos) i jednostkowo słowiańskich (Karaev, Pawlikowski). Ponadto znaleziono 24 osoby, których profile genetyczne różniłysię zaledwie jedną mutacją. Również i tu wśród potencjalnych krewniaków przeważały nazwiska łacińsko-germańskie (Baumgardner, Eswaran, Lakshman, Nason, Salzmann, White), wobec nieco mniej licznych arabskich (Ahmed, Al-Abdulla, Al-Rashid, Al Rass, Hubbi), indyjskich (Rahaman) i słowiańskich (Kalinowski).
Wyniki uszczegółowienia testu do 25 markerów pokazały, że dwie rodziny z Niemiec (Baron, Martins) były spokrewnione z Królakami najbliżej. Ich testy różniły się zaledwie dwoma mutacjami. Dalsze uszczegółowienie testu do 37 markerów nie ujawniło dotychczas żadnych bliższych krewniaków genetycznych badanej rodziny.

Słowikowie z Gołkowa
Rodzina Słowików wywodzi się z Gołkowa w parafii Jazgarzew, gdzie zamieszkiwała przynajmniej od początku XVII wieku.
Wyniki testu 12 markerowego pokazały, że Słowikowie prawdopodobnie przynależą do GRUPY KARPACKO-DALMACKIEJ, będącej częścią haplogrupy R1a. Na tym poziomie testu posiadali oni ponad 1500 krewniaków.
Test BigY potwierdził przynależność rodziny Słowików do karpacko-dalmackiego subkladu Y2613>Y2609>Y2608. Póki co jednak żadnych młodszych podgrup (poniżej Y2608) nie odnaleziono. Najbliższymi krewniakami na tym poziomie rozpoznania mutacji są: Knoll z Austrii i rodzina Lance z Niemiec.

Szklarzowie z Piotrowic [POTRZEBNY TEST R1a-Z280 SNP PACK LUB BIG Y]
opis wkrótce


8F. KARPACKA (R1a: Z283>Z282>CTS1211>YP343>YP340>P278.2)
Grupa Karpacka jest częścią wielkiej indoeuropejskiej haplogrupy R1a (http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1a_Y-DNA.shtml) z własną mutacją YP343 (paralelną do CTS3402). Wyodrębniła się ona z południowobałtyckiej mutacji CTS1211 i dominuje na terenach karpackich (Czechy, Słowacja).

- Gawryszewski (kit 372707) - Gawryszewscy z Lasa

Gawryszewscy z Lasa [POTRZEBNY TEST R1a-Z280 SNP PACK LUB BIG Y]
Gawryszewscy to stara nadwiślańska rodzina ze wsi Las w parafii Zerzeń.
Wyniki testu DNA pokazały, że Gawryszewscy z Lasa przynależą do GRUPY KARPACKIEJ, będącej częścią haplogrupy R1a.
W bazie danych FTDNA znaleziono aż 162 osoby posiadające identyczne wyniki testu 12 markerów, lub też różniących się 1 mutacją od przedstawiciela rodziny Gawryszewskich z Lasa. Przeważały osoby o nazwiskach łacińsko-germańskich wobec znacznie rzadszych słowiańskich.
Niewielka liczba przebadanych markerów nie pozwala na ustalenie bliższych krewniaków genetycznych Krasnodębskich z Ostrówka. Niezbędne jest rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP).



8G. GRUPA POŁUDNIOWOBAŁTYCKA* (R1a:Z283>Z282>Z280?)
Grupa Południowobałtycka jest częścią wielkiej indoeuropejskiej haplogrupy R1a, występującej zarówno na wschodzie, centrum, jak i zachodzie Europy (więcej o haplogrupie R1a tu: http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1a_Y-DNA.shtml). Trudno dziś jednoznacznie stwierdzić z jakim etnosem należy ją łączyć (Bałtami-Prusami, Słowianami czy Germanami), jako że wykształciła się ona ok. 2500 lat przed Chrystusem, a więc jeszcze w czasach indoeuropejskich (przedgermańskich i przedsłowiańsko-bałtyjskich). Prawdopodobnie część należy łączyć z Germanami (potomkami kultury sznurowej), część z plemionami wschodnio- i zachodniobałtyjskimi (Prusami, Jaćwingami), a część ze Słowianami Połabskimi, w tym Pomorzanami (Kaszubami).
Wyniki testów osób zaliczonych do podgrupy 8G nie pozwalają na klasyfikację do któregokolwiek z odłamów GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ (8A-F). Niezbędne jest w tym celu dalsze uszczegółowienia testów polegające na rozpoznaniu mutacji SNP.

- Borowski (kit 315027) – Borowscy ze Służewa
- Dąbrowski (kit 612015) – Dąbrowscy z Bielawy i Kępy Okrzewskiej
- Ejneberg (kit 589541) – Ejnebergowie z Sambodzia i Rękowic
- Jabłoński (kit 306770) – Jabłońscy z Kuligowa, Gawrońca i Opaczy
- Murawiński (kit 623295) – Murawińscy z Moczydłowa i Kępy Glinieckiej
- Trzewik (kit 558859) – Trzewikowie z Zawad i Wilanowa

- Wojciechowski (kit 612924) – Wojciechowscy z Karczewa

Borowscy ze Służewa [POTRZEBNY TEST R1a-Z280 SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina przebadanych genetycznie Borowskich przynajmniej od XIX w. zamieszkiwała tereny parafii Służew.
Wyniki testu DNA pokazały, że Borowscy ze Służewa prawdopodobnie przynależą do jednej z odmian GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ, będącej częścią haplogrupy R1a, jakkolwiek wymaga to rozpoznania konkretnej mutacji SNP. Nie potwierdziła się natomiast przyjmowana wcześniej hipoteza o pokrewieństwie z przebadanymi wcześniej Borowskimi ze Służewa i Brześców, należącymi do odmiennej gałęzi R1a (por. Grupa 9B).
W bazie danych FTDNA znaleziono tylko 2 osoby (Hanks, Karczewski) o identycznych wynikach testu 12 markerów co przedstawiciel rodziny Borowskich. Ponadto profile genetyczne 3 osób (Feher, Jacobs, Olsen) różniły się zaledwie jedną mutacją, co wskazuje na nieco bardziej odległe pokrewieństwo. Na tym poziomie testu ustalenie bliższych pokrewieństw z w/w rodzinami nie jest możliwe.

Dąbrowscy z Bielawy i Kępy Okrzewskiej [POTRZEBNY TEST R1a-Z280 SNP PACK LUB BIG Y]
Najstarszym przedstawicielem przebadanej gałęzi rodu był Łukasz Dąbrowski (ur. ok. 1700), który wraz żoną Katarzyną mieszkał w Bielawie. Ich synem był Szymon urodzony w 1726 roku w Bielawie, który ok. 1755 roku poślubił Agnieszkę. Ich z kolei synem był Walenty (ur. 1758), żonaty z Barbarą Michalczyk, również z Bielawy. Drugim synem Walentego i Barbary Dąbrowskich był Antoni (ur. 1789), którego z kolei żoną została w 1811 roku Katarzyna Przybyła (ur. 1791). Synem Antoniego i Katarzyny był natomiast Paweł (ur. 1823, zm. 1897), żonaty z Agnieszką Sibilską. Syn tej ostatniej pary –Antoni (ur. 1859) poślubił w 1881 roku Katarzynę Młynarczyk z Kępy Okrzewskiej, która to wieś stała się od tej pory nowym gniazdem rodowym Dąbrowskich.
Wyniki testu DNA pokazały, że Dąbrowscy Bielawy i Kępy Okrzewskiej prawdopodobnie przynależą do jednej z odmian GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ, będącej częścią haplogrupy R1a, jakkolwiek wymaga to rozpoznania konkretnej mutacji SNP.
W bazie danych FTDNA znaleziono ponad 600 osób o identycznych lub podobnych (różnica 1 mutacji) wynikach testu 12 markerów co przedstawiciel rodziny Dąbrowskich. Na Urzeczu podobny wynik (różnica 1 mutacji) posiadała młynarska rodzina Ejnebergów z Sambodzia. Na tym poziomie testu ustalenie bliższych pokrewieństw z w/w rodzinami nie jest możliwe. Wymaga to uszczegółowienia testu poprzez rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny.

Ejnebergowie z Sambodzia i Rękowic [POTRZEBNY TEST R1a-Z280 SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Ejnebergów, zapisywanych też jako Eneberg lub Hejneberg, przynajmniej od końca XVIII wieku związana była z Sambodziem na południowo-wschodnim Urzeczu. Tradycyjnie trudnili się młynarstwem, zajęciem charakterystycznym dla osadników olęderskich, z których zapewne się wywodzili. Byli właścicielami licznych wiatraków w okolicy, m.in. w Rębkowie, Woli Łaskarzewskiej, Sambodziu. Na pewno natomiast już w XVIII wieku Ejnebergowie byli całkowicie spolonizowani, o czym świadczą ich imiona i zawierane małżeństwa. Najstarszym przodkiem przebadanej gałęzi rodu był Wojciech Ejneberg (ur. ok. 1770) żonaty z Zofią Kossakowską. Ich syn Walenty (1804-1870), żonaty z Anną z Zarębów, był podobnie jak przodkowie kolonistą i młynarzem. Od niego pochodzi większość gałęzi rodowych, w tym przez nas przebadana. 
Wyniki testu DNA pokazały, że Ejnebergowie z Sambodzia prawdopodobnie przynależą do jednej z odmian GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ, będącej częścią haplogrupy R1a, jakkolwiek wymaga to rozpoznania konkretnej mutacji SNP. Co ciekawe ich pochodzenie jest raczej bałtosłowiańskie a nie germańskie, jak mogłoby wskazywać nazwisko.
W bazie danych FTDNA znaleziono ponad 200 osób o identycznych lub podobnych (różnica 1 mutacji) wynikach testu 12 markerów co przedstawiciel rodziny Ejnebergów. Na tym poziomie testu ustalenie bliższych pokrewieństw z w/w rodzinami nie jest możliwe. Wymaga to uszczegółowienia testu poprzez rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny.

Jabłońscy z Kuligowa, Gawrońca i Opaczy [POTRZEBNY TEST R1a-Z280 SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Jabłońskich wywodziła się z podradzymińskiego Kuligowa (gm. Dąbrówka) leżącego w widłach Bugu i Narwi. Najstarszym znanym przodkiem przebadanej gałęzi rodu był Tomasz Jabłoński, którego syn Felicjan (ur. 1842, zm. 1911) wraz z żoną Antoniną Wypyską, osiedlił się w połowie XIX w. w podkonstancińskim Gawrońcu. Ich z kolei syn Wincenty (ur. 1865, zm. 1948) wraz z żoną Cecylią z Rudnickich zamieszkał w nadwiślańskiej Opaczy. Wszyscy spoczywają na powsińskim cmentarzu.
Wyniki testu DNA pokazały, że Jabłońscy przynależą do jednej z odmian GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ, będącej prawdopodobnie „północną” częścią haplogrupy R1a. Wymaga to jednak rozpoznania konkretnej mutacji SNP.
W bazie danych FTDNA znaleziono 26 osób (Aarhus, Antila, Brandon, Cottrell, Hägg, Harnisch, Hudson, Jonsson, Mandov, McConnaughhay, Norin, Peterson, Siejka, Skoglund, Smith, Smolak, Storey, Wollschlaeger) o identycznych wynikach testu 12 markerów co przedstawiciel rodziny Jabłońskich z Kuligowa. Ponadto profile genetyczne 176 osób o przeważających nazwiskach łacińsko-germańskich różniły się zaledwie jedną mutacją, co wskazuje na nieco bardziej odległe pokrewieństwo.
Uszczegółowienie testu z 12 do 25 i 37 markerów nie ujawniło dotychczas żadnych bliższych krewniaków genetycznych, co świadczy, że przebadany profil jest niezwykle rzadki. Ponadto można zauważyć, że wszystkie wymienione wyżej, liczne rodziny nie były zbyt blisko spokrewnione z Jabłońskimi.

Murawińscy z Moczydłowa i Kępy Glinieckiej [POTRZEBNY TEST R1a-Z280 SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Murawińskich zapisywanych też jako Morawińscy mieszkała w Moczydłowie w parafii Góra Kalwaria przynajmniej od początku XVIII wieku. Najstarszym, znanym przodkiem przebadanej gałęzi rodu jest Franciszek (ur. ok. 1760), żonaty w 1780 roku z Ewą Rytką. Ich synem był Michał (ur. 1783, zm. 1854), dwukrotnie żonaty - za Marianną Baran i Krystyną Rybarczyk, gospodarz z Moczydłowa, a potem Kępy Glinieckiej. Kolejne pokolenia tej gałęzi rodu zamieszkiwały Glinki i Kępę Gliniecką, Moczydłów, Górę Kalwarię, Lipków i mokotowskie Sielce.
Wyniki testu DNA pokazały, że Murawińscy z Moczydłowa prawdopodobnie przynależą do jednej z odmian GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ, będącej częścią haplogrupy R1a spod bałtosłowiańskiej mutacji Z280 (być może z "pomorskiego" subkladu YP237). Nie można jednak wykluczyć, że wynik ma związek ze starszymi grupami spod "słowiańskiej" mutacji M458 (subklad PF7521). Określenie konkretnej gałęzi na drzewie rodowym R1a wymaga uszczegółowienia testu, poprzez zamówienie konkretnej mutacji (SNP), a następnie testu typu Pack lub Big Y.
W bazie danych FTDNA znaleziono prawie 200 osób o identycznych wynikach testu 12 markerów co przedstawiciel rodziny Murawińskich lub tez różniących się od nich zaledwie 1 mutacją. Na Urzeczu podobny wynik (różniący się zaledwie jedną mutacją) miała rodzina Obuchowiczów z Czerska i Góry Kalwarii. Na tym poziomie testu ustalenie bliższych pokrewieństw oraz pochodzenia rodziny Murawińskich nie jest możliwe.


Trzewikowie z Zawad i Wilanowa [POTRZEBNY TEST R1a-Z280 SNP PACK LUB BIG Y]
Pierwszy wpis, jaki pojawia się na temat rodziny Trzewików pochodzi z 1730 roku z metryk w parafii Powsin. Dotyczy on ślubu Tomasza Banka z Wilanowa i Barbary Borucionki z Okrzeszyna. Świadkiem na ślubie, oprócz Szymona Gila i Grzegorza Króla z jest Tomasz Trzewik – wszyscy pochodzący z parafii wilanowskiej. Niewykluczone, że Tomasz Trzewik to burgrabia warszawski pałacu Sieniawskich przy Krakowskim Przedmieściu oraz zarządzający Pałacem Wilanowskim w 1728 roku, bowiem w rachunku wystawionym w czasach Elżbiety Sieniawskiej i dotyczącym zapłaty za wykonaną pracę, można przeczytać: „Trzezwikowi Gospodarzowi pałacu Wilanowskiego ad rationem Jego ordynaryi pro Ao 1728 vo.”. Z innych materiałów historycznych wynika, że Trzezwik był również burgrabią w Pałacu Sieniawskich.
Urzecka rodzina Trzewików jest ściśle związana z Zawadami leżącymi w parafii Wilanów. Pierwszy wilanowski wpis, w prowadzonych od 1739 roku metrykach dotyczy chrztu Kacpra Trzewika (ur. 1741), syna Józefa i Marianny. Mieli oni jeszcze kilkoro dzieci, lecz na gospodarstwie w Zawadach pozostali synowie: Kazimierz urodzony w 1743 roku i Maciej urodzony w 1745 roku. Kazimierz ożenił się w 1769 roku z Teresą Jadwigą Kuranowską i miał z nią 6-ro dzieci. Natomiast Maciej Trzewik ożenił się w 1775 roku z Marianną z Latoszków (zwanych Jakubczakami) z Wilanowa i miał z nią 10-ro dzieci. To po Macieju i Mariannie na Zawadach pozostało dwóch synów: Mikołaj, urodzony w 1775 roku i Feliks, urodzony w 1783 roku. Mikołaj (żołnierz) ożenił się w 1799 roku z Elżbietą z Malczyków, a Feliks ok. 1804 roku z Barbarą z Gajowiaków. Przebadana genetycznie rodzina Trzewików wywodzi się od drugiego z nich.
Wyniki testu DNA pokazały, że Trzewikowie z Zawad przynależą do jednej z odmian GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ, będącej częścią haplogrupy R1a, jakkolwiek wymaga to rozpoznania konkretnej mutacji SNP. Układ 12 markerów (STR) sugeruje, że prawdopodobnie będzie to grupa spod "połabskiej" mutacji S18681 lub "karpackiej" mutacji Y2902. Nie potwierdziła się natomiast legenda wiążąca rodzinę Trzewików z Turkami osiedlonymi w okolicy Wilanowa po bitwie wiedeńskiej (1683 r.).
W bazie danych FTDNA znaleziono ok. 600 osób o identycznych lub różniących się o 1 mutację wynikach testu 12 markerów co przedstawiciel rodziny Trzewików. Na Urzeczu najbliższy wynik z Trzewikami miała rodzina Kochmanów (grupa 8A-1), przewoźników wiślanych z podwawerskich Skrzypek. Na tym poziomie testu ustalenie bliższych pokrewieństw z w/w rodzinami nie jest możliwe.
W przyszłości niezbędne jest uszczegółowienie testu (R1a-Z280 Pack lub Big Y).

Wojciechowscy z Karczewa [POTRZEBNY TEST R1a-Z280 SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Wojciechowskich prawdopodobnie wywodziła się z Grójca, choć niewykluczone, że z podkarczewskiej Dudy, gdzie występują w pierwszej połowie XVIII wieku. Najstarszym znanym przodkiem przebadanej gałęzi rodu jest Walenty, żonaty z Heleną Tarczyńską. Ich syn Łukasz Wojciechowski urodził się w 1799 roku w Grójcu, by następnie zamieszkać w Karczewie i stać się protoplastą tej gałęzi rodziny na prawobrzeżnym Urzeczu.
Wyniki testu DNA pokazały, że Wojciechowscy z Karczewa przynależą do jednej z odmian GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ, będącej częścią haplogrupy R1a, jakkolwiek wymaga to rozpoznania konkretnej mutacji SNP. Układ 12 markerów (STR) sugeruje, że prawdopodobnie będzie to grupa spod "połabskiej" mutacji S18681 lub "wołgo-karpackiej" mutacji Y2902.
W bazie danych FTDNA znaleziono ponad 650 osób o identycznych lub różniących się o 1 mutację wynikach testu 12 markerów co przedstawiciel rodziny Wojciechowskich. Na Urzeczu najbliższy wynik z Wojciechowskimi mieli Trzewikowie z Zawad i Wilanowa, ale też Ejnebergowie z Sambodzia i Kochmanowie ze Skrzypek. Na tym poziomie testu ustalenie bliższych pokrewieństw z w/w rodzinami nie jest możliwe.
W przyszłości niezbędne jest uszczegółowienie testu (R1a-Z280 Pack lub Big Y).


9A. GRUPA PROTOSŁOWIAŃSKA (R1a:Z283>Z282>PF6155>M458>PF7521)
Grupa Protosłowiańska jest centralną częścią wielkiej indoeuropejskiej haplogrupy R1a (więcej o haplogrupie R1a tu:http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1a_Y-DNA.shtml). Dotychczasowe profile genetyczne przebadanych osób łączą ją z etnosem słowiańskim, w tym przede wszystkim z Polakami, ale też z Czechami i Słowakami. Z racji jednak, że grupa ta wykształciła się jeszcze w czasach staroeuropejskich (ok. 2500 p.n.e.), znaczna jej część może być łączona zarówno ze Słowiańszczyzną Wschodnią, Bałtami jak i Germanami.

- Obuchowicz (kit 306772) – Obuchowiczowie z Góry Kalwarii i Czerska

Obuchowicze z Góry Kalwarii i Czerska [POTRZEBNY TEST BIG Y]
Rodzina Obuchowiczów przybyła na Urzecze w pierwszej połowie XIX wieku z odległej guberni grodzieńskiej. Najstarszym przodkiem przebadanej gałęzi rodu był Szczepan Obuchowicz, którego syn Jan (ur. 1797) objął w Górze Kalwarii, a potem w Czersku posadę stolarza. Z dwóch jego małżeństw - z Ewą Wąsowską i Barbarą Orlik - pozostało liczne potomstwo w samym mieście, jak też w pobliskim Moczydłowie i Czersku.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Obuchowiczów z Góry Kalwarii zakwalifikowały go do GRUPY PROTOSŁOWIAŃSKIEJ, stanowiącej rozległą część indoeuropejskiej haplogrupy R1a spod mutacji M458. Test R1a-Pack wykazał, że najmłodszą rozpoznaną mutacją jest PF7521, co świadczy, że linia jest bardzo archaiczna, poprzedzająca późniejsze wielkie subklady L260, L1029 i YP515. Razem z Obuchowiczami uplasowały się tu jeszcze tylko 2 rodziny: Dąbrowskich i Korablyovów z terenów poduralskich. Większość badaczy wskazuje na przedsłowiańskie pochodzenie mutacji PF7521.


9B. GRUPA ZACHODNIOSŁOWIAŃSKA (R1a:Z283>Z282>PF6155>M458>PF7521>L260)
Grupa Zachodniosłowiańska jest znaczącą, centralną częścią wielkiej indoeuropejskiej haplogrupy R1a (więcej o haplogrupie R1a tu:http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1a_Y-DNA.shtml). Dotychczasowe profile genetyczne przebadanych osób łączą ją z etnosem zachodniosłowiańskim, w tym przede wszystkim z Polakami, ale też z Czechami i Słowakami. Dość charakterystyczny dla tej grupy jest fakt, że przynależy do niej znaczny odsetek polskiej szlachty z Mazowsza i Podlasia.

- Bogdan (kit 542128) – Bogdanowie z Sosnki, Cieciszewa i Gassów
- Borowski (kit 213004) – Borowscy ze Służewa i Brześców
- Chojka (kit 577981) – Chojkowie z Ostrówka
- Goździkowski (kit 182038) Goździkowscy z Jazgarzewa
- Grzanecki/Grzanka (kit 623652) – Grzaneccy z Grzanek
- Kabala (kit 327950) – Kabalowie z Wysoczyna
- Kłos 1 (kit 415545) – Kłosowie z Okrzeszyna, Powsina i Latoszek
- Kłos 2 (kit 623317) – Kłosowie z Okrzeszyna, Powsina i Latoszek
- Kopyt (kit 283274) – Kopytowie z Kozłowa, Kopytów i Gassów
- Laskus (kit 402195) – Laskusowie z Królewskiego Lasa i Wólki Mladzkiej
- Lewandowski (kit 628569) – Lewandowscy ze Śniadkowa
- Molak (kit 277418) – Molakowie z Ostrówka
- Nowosielski (kit 264982) – Nowosielscy ze Służewa i Powsinka
- Plewka (kit 372708) Plewkowie z Lasa
- Rybarczyk (kit 577986) – Rybarczykowie z ...
- Skoczek (kit 629333) – Skoczkowie z Baniochy (?) i Kępy Glinieckiej
- Urbański (kit 582675) – Urbańscy z Ostrówka
- Utrata (kit 542131) – Utratowie z Opaczy

Bogdanowie z Sosnki, Cieciszewa i Gassów [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Bogdanów mieszkała na Urzeczu przynajmniej od XVI wieku, a najpewniej już od czasów średniowiecznych. Metryki parafii Cieciszew z połowy XVII wieku odnotowują tak wielu ich potomków, że posługują się oni już w tym czasie dla wzajemnego odróżnienia specyficznymi przydomkami. W Sosnce mieszka dwóch Janów Bogdanów, z których jeden nosi przydomek Jakubowicz (od swego ojca Jakuba), a drugi – Witowicz (od ojca Wita). W Kozłowie mieszka Wojciech Bogdan z żoną Reginą oraz drugi Wojciech Bogdan zwany Magdziarz z żoną Jadwigą, zwany później Magdziarz Góźdź (prawdopodobnie po przeniesieniu się do wsi Goździe). Ponadto w Kozłowie Wielkim mieszka Marcin Bogdan zwany Krawczyk. Można zatem z dużą pewnością przyjąć, że współcześni Bogdanowie, Magdziarzowie i Krawczykowie z tych okolic to jedna rodzina.
Najstarsze imiona przodków rodziny Bogdan z parafii cieciszewskiej to: Jakub, Wit, Maciej, Wawrzyniec, Andrzej i Wojciech. Do końca XVII wieku licznie rozrodzone rodziny Bogdanów zamieszkują głównie Sosnkę, prawdopodobnie ich pierwotne gniazdo rodzinne, następnie Kozłów Wielki oraz Chabdzin. Na początku XVIII wieku Bodanowie migrują do Gassów, Cieciszewa, Opaczy i Obórek. Tak liczne rozrodzenie powoduje, że prawie co roku odbywa się jakiś ślub członka rodziny Bogdanów lub Bogdanowie są świadkami na ślubach innych rodzin. W ciągu 57 lat prowadzenia metryk (1660-1717) naliczono 41 związków małżeńskich członków tej rodziny oraz 83 razy Bogdanowie występowali jako świadkowie na ślubach. Świadczy to o bardzo dawnym zakorzenieniu się tej rodziny na Urzeczu, a także o poważaniu jakim się tu cieszyli.
Jak już wspomniano Bogdanowie w drugiej połowie XVII wieku wchodzą w liczne związki małżeńskie, m.in. z Kosteckimi, Wawrzełowskimi, Bonieckimi, Łebkowskimi, Włodarczykami, Bystrowskimi, Trzochami czy Knyzami. Pierwsza metryka z nazwiskiem Bogdan odnosi się do związku małżeńskiego zawartego 16 listopada 1660 roku pomiędzy Pawłem Kłosem z Okrzeszyna (być może Alberta Klossa, zarządcy dóbr królewskich Okrzeszyn w 1580 roku) a Katarzyną Bogdan córką Jana z Sosnki. Można także zauważyć, że większą popularnością cieszą się związki małżeńskie Bogdanów z członkami rodziny Cynak/Cinak, niemniej odnotowane są liczne mariaże z innymi rodzinami, jak: Król, Kowalik, Gas, Kowek, Kempka, Kraska, Pyrak, Mascik, Rybak (pierwotnieRybałt), Sarna, Pytka, Lachor, Stalmach, Sobenka, Góźdź, Spinkówna, Komoszonka, Kwasówna, Kotówna, Kopyt, Baranówna, Magdziarz, Koza czy Trepka. Zapewne niejedno z tych miejscowych nazwisk (czy raczej przezwisk) ma wspólny rodowód z Bogdanami.
Pod koniec XVIII wieku na terenie parafii Słomczyn zamieszkuje 5 rodzin o nazwisku Bogdan: 1) Marcin Bogdan i Brygida z d. Świerczyńska – w Cieciszewie, 2) Piotr Bogdan i Agnieszka z d. Jaroń/Jaros – w Opaczy, 3) Maciej (lub Mateusz) Bogdan i Katarzyna z d. Baran –w Kopytach, 4) Walenty Bogdan i Barbara z d. Lisiewska – w Kole, 5) Szymon Bogdan i Łucja z d. Pindelska – w Piaskach. Ostatnia z wymienionych rodzin jest najprawdopodobniej bezpośrednio związana z  przebadaną genetycznie linią Bogdanów. Szymon Bogdan żyjącyw latach ok. 1768-1800 był bratem (mniej prawdopodobne, że ojcem) Kacpra Bogdana żyjącego w latach ok. 1780-1841. Szymon i Łucja Bogdanowie mieli czworo dzieci: w 1792 r. Mariannę (wyszła za mąż za Anastazego Ślązaka), w 1796 r. Antoniego, w 1798 r. Antoninę i w 1799 r. Marcina (ożenił się z Marianną z Kulczyków). Najmłodszy syn Szymona i Łucji –Marcin - był w dobrych relacjach z Kacprem Bogdanem, prawdopodobnie jego stryjem (był świadkiem na ślubie jego córki Franciszki). Takie dobre relacje utrzymywane były również z Tomaszem Magdziarzem, zapewne potomkiem Wojciecha Bogdana-Magdziarza z Kozłowa Wielkiego (później Goździa).
Kacper Bogdan na początku XIX wieku ożenił się z Agnieszką z d. Gawrylak, z którą miał dwójkę dzieci: Jana (ur. 1815) i Franciszkę (ur. 1818). Jan ożenił się w 1842 roku z Józefą z d. Mucha z Cieciszewa i przeniósł się do Gassów. Tu też rodziły się jego dzieci, w tym przodek przebadanej genetycznie linii – Kazimierz (ur.1867).
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Bogdanów pokazały, że przynależy on do jednej z odmian GRUPY ZACHODNIOSŁOWIAŃSKIEJ, będącej słowiańską częścią wielkiej haplogrupy R1a, najprawdopodobniej spod mutacji L260. Test wskazuje pośrednio na miejscowe, mazowieckie korzenie rodziny lub też migrację ze wschodnich Niemiec (Łużyce), co jednak potwierdzą dalsze badania (ustalenie konkretnej mutacji SNP).
W bazie danych FTDNA znaleziono tylko kilkanaście osób (o nazwiskach Baziak, Borowski, Dziewit, Kolbusz, Kołodziej, Makulov, Myers, Palka, Rzemiński, Węgrzyn, Wolf, Wysocki), których profile genetyczne przy porównaniu 12 markerów różniły się zaledwie 1 mutacją, co niewątpliwie wskazuje na rzadkość (archaiczność) przebadanej rodziny.
W przyszłości niezbędne jest uszczegółowienie testu (R1a-Pack lub BigY).

Borowscy ze Służewa i Brześców

Wszyscy potomkowie badanej gałęzi rodziny wywodzą się od zubożałego szlachcica z parafii Służew - Jana Borowskiego (ur. ok. 1680), który wraz z drugą żoną Marianną Modzelowską założył w 1717 roku rodzinę w Brześcach w parafii Cieciszew. Trzy główne linie rodowe z Brześców i Podłęcza pochodzą od wnuków Jana ze Służewa - Antoniego (ur. 1755), Wojciecha (ur. 1763) i Jana (ur. 1765) - sołtysa (wójta) wsi Brześce w latach 1809-21.
Wyniki testu Y-111 Borowskich ze Służewa i Brześców pokazały, że rodzina przynależy do GRUPY ZACHODNIOSŁOWIAŃSKIEJ, będącej jedną z ważniejszych części wielkiej haplogrupy R1a. Test Big-Y określił najmłodszą mutację Borowskich jako YP3927. Razem z nimi dzielą ją jeszcze Konarscy i Pustelnikowie, a pochodnymi rodzinami z młodszej gałązki (YP3927>YP4772) są Dmochowscy, Roguscy i Sporzyńscy.
Na Urzeczu identyczny wynik posiadali Duccy i Chojkowie, a prawie taki sam (różnica 1 mutacji) - Rybarczykowie, Laskusowie, Plewkowie, Rechniowie i Kopytowie.
 
Chojkowie z Ostrówka [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y
]
Chojkowie, zapisywani też jako Chojeccy, to rodzina związana z Ostrówkiem, Jelitami (część Żelawina) w dawnej parafii Góra Kalwaria przynajmniej od XVII wieku. Nazwisko prawdopodobnie ma charakter dość późny, przezwiskowy (chojka, chojak - sosna). Najstarszym przedstawicielem przebadanej gałęzi rodu jest Józef Chojka (ur. ok. 1740), żonaty z Krystyną Paluch i nieznaną z rodowego nazwiska - Magdaleną. Synem Józefa i Magdaleny był Szymon Chojka, urodzony w 1763 w Ostrówku, żonaty z Jadwigą Lorent, prawdopodobnie córką osadników olęderskich.
Wyniki testu DNA Chojków z Ostrówka pokazały, że przynależą oni do  jednej z odmian GRUPY ZACHODNIOSŁOWIAŃSKIEJ, będącej słowiańską częścią wielkiej haplogrupy R1a, prawdopodobnie spod mutacji L260. Test wskazuje pośrednio na miejscowe, mazowieckie korzenie rodziny lub też migrację ze wschodnich Niemiec (Łużyce), gdzie również pośród zgermanizowanych potomków Słowian licznie występuje mutacja L260.
W bazie danych FTDNA znaleziono ponad 630 osób, których profil genetyczny przy porównaniu 12 markerów był podobny do wyniku Chojków z Ostrówka.
Na Urzeczu identyczny wynik posiadali Duccy i Borowscy, a prawie taki sam (różnica 1 mutacji) - Rybarczykowie, Laskusowie, Plewkowie, Rechniowie i Kopytowie.
W przyszłości niezbędne jest rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny (test R1a-Backbone SNP Pack lub Big-Y).

Goździkowscy z Jazgarzewa [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina wywodzi się z Jazgarzewa. Najstarszym znanym przodkiem był Feliks Goździkowski (ur. 1780), mieszkaniec Jazgarzewa.
Wyniki testu DNA Goździkowskich z Jazgarzewa pokazały, że przynależą oni do  jednej z odmian GRUPY ZACHODNIOSŁOWIAŃSKIEJ, będącej słowiańską częścią wielkiej haplogrupy R1a, prawdopodobnie z mutacją L260. Test wskazuje pośrednio na miejscowe, mazowieckie korzenie rodziny lub też migrację ze wschodnich Niemiec (Łużyce), co jednak potwierdzą dalsze badania.
W bazie danych FTDNA znaleziono ponad 200 osób, których profil genetyczny przy porównaniu 12 markerów był zbliżony do wyniku Goździkowskich z Jazgarzewa. W przyszłości niezbędne jest rozpoznanie mutacji za pomocą testu R1a-Pack lub BigY.

Grzaneccy z Grzanek [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y
]
Rodzina Grzaneckich, zapisywanych pierwotnie jako Grzanka, wywodziła się z nieistniejącej dziś wsi Grzanki koło Gassów w parafii cieciszewskiej (słomczyńskiej). Nazwisko Grzanecki rozpowszechnione jest na lewym brzegu Wisły, natomiast nazwisko Grzanka - w okolicy Karczewa i Nadbrzeża na prawobrzeżnym Urzeczu.
Ród Grzanków pojawił się na Urzeczu prawdopodobnie pod koniec XVI wieku. Znane są trzy główne jego linie: Grzanków („właściwych”), Grzanków-Kielakówi Grzanków-Przewoźników-Pyrków. Przydomek Kielak wywodził się od imienia Kilian (Grzanka) jednego z najstarszych członków rodu. Z czasem przeszedł on także wnazwisko Kielak/Kielakiewicz spotykane w parafii Jazgarzew i Karczew. Przydomek Przewoźnik ma oczywiście związek z wykonywanym przez tę część Grzanków zawodem - przewozem przez Wisłę na wysokości Gassów.
Prawdopodobnie większość członków rodu wywodzi się od wspomnianego Kiliana Grzanki (ok. 1618-1670), który z I-szą żoną miał następujące dzieci: Macieja Grzankę-Kiela (ok. 1642-1683), który ożenił się w 1667 roku z Barbarą Grzywacz wdową po Szymonie, Grzegorza Grzankę-Kielaka (ok. 1645-?), który świadkował naślubach w 1666, 1667 i 1669 roku, Wawrzyńca Grzankę (ok. 1647-?), który świadkował w 1666 roku, Zofię Grzankę (ok. 1649-?), która w 1671 roku wyszła za mąż za Kazimierza Osękę alias Budnika (na ślubie świadkami są: Paweł Przewoźniczek i Maryna Przewoźnik c. Wojciecha. Jest to jedna z metryk, która potwierdza, że rodzina Grzanków z Grzanek i Przewoźników z Kozłowa stanowiły jedność), Marcina Kielaka (ok. 1651-?), który świadkował na ślubie w 1669 roku, Łucję Grzankę (ok. 1654-?), która w 1675 roku wychodzi za mąż za Wojciecha Osękę.
Kilian Grzanka po śmierci pierwszej żony ożenił się ponownie w 1662 roku z Anną Ptasznik, przy czym nie są znane dzieci z tego związku.
Z rodziny Grzanków-Przewoźników-Pyrków wywodzili się natomiast: Wojciech Przewoźnik, Maciej Grzanka alias Przewoźnik alias Pyrka, Krzysztof Pyrka, atakże Grzegorz Przewoźniczek alias Pyrka. Niewątpliwie zatem rodziny o nazwisku Grzanka, Grzanecki, Pyrka i Kielak (Kielakiewicz), a być może też Bogdan, Kopyt i Gass, w przeszłości stanowiły jedno. Przetestowana gałąź rodziny bezpośrednio wywodzi się od Piotra Grzaneckiego (ur. 1757, zm. 1797) z Habdzina.

Wyniki testu DNA Grzaneckich z Grzanek pokazały, że przynależą oni do  jednej z odmian GRUPY ZACHODNIOSŁOWIAŃSKIEJ, będącej słowiańską częścią wielkiej haplogrupy R1a prawdopodobnie spod mutacji L260.  Test wskazuje pośrednio na miejscowe, mazowieckie korzenie rodziny lub też migrację ze wschodnich Niemiec (Łużyce), gdzie tej mutacji również jest dużo pośród zgermanizowanej ludności słowiańskiej.
W bazie danych FTDNA znaleziono 46 osób, których profil genetyczny przy porównaniu 12 markerów był podobny do wyniku Grzaneckich. Nosiły one nazwiska zarówno słowiańskie (Baziak, Bujnicki, Czeszkiewicz, Kocan, Kolbusz, Kołodziej, Lewandowski, Palka, Petrov, Rzemiński, Sogan, Swigon, Węgrzyn, Wysocki), jak i germańskie (Börnn, Friedmann, Kennedy, Kuhl, Plank, Saurer, Svensson, Wolf). Na Urzeczu najbliżsi Grzaneckim są Bogdanowie z Gassów i Kopytowie z Kozłowa i Kopytów.
W przyszłości niezbędne jest rozpoznanie mutacji (SNP) charakterystycznej dla rodziny Grzaneckich (R1a-Pack lub Big-Y).


Kabalowie z Wysoczyna
[POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Stara rodzina Kabalów występuje na prawo- i lewobrzeżnym Urzeczu - w parafii czerskiej, górskiej, radwankowskiej (warszawickiej), goźlińskiej, wilskiej - przynajmniej od XVII wieku. Rozrodzenie i rozproszenie geograficzne rodu sugerują jego średniowieczne korzenie nad Wisłą. Przebadana gałąź rodziny wywodzi się z Wysoczyna w parafii Warszawice (potem Sobienie-Jeziory).
Wyniki testu DNA Kabalów z Wysoczyna pokazały, że przynależą oni do jednej z odmian GRUPY ZACHODNIOSŁOWIAŃSKIEJ, będącej słowiańską częścią wielkiej haplogrupy R1a. Test potwierdził pośrednio ustalenia genealogiczne, że rodzina sięgała korzeniami na Urzeczu okresu średniowiecza, wywodząc się ze starej, mazowieckiej ludności miejscowej. Zaprzeczył on też jednocześnie pokrewieństwu z „normańską” rodziną Kabulskich.
W bazie danych FTDNA znaleziono tylko 4 osoby, których profil genetyczny przy porównaniu 12 markerów różnił się od Kabalów zaledwie jedną mutacją. Wszystkie one wywodziły się z Polski i nosiły nazwiska słowiańskie (Bujnicki, Kocan, Nowaczyk, Zieliński). Dość bliskim krewniakiem genetycznym okazał się też niejaki pan Kobel z Niemiec, co zastanawia ze względu na podobieństwo obydwu nazwisk.
Ustalenie bliższych pokrewieństw z w/w rodzinami nie jest jednak możliwe na tym poziomie testu, dlatego też niezbędne w przyszłości jest rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP).

Kłosowie z Okrzeszyna, Powsina i Latoszek [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Kłosowie pojawili się na Urzeczu zapewne już w 2 połowie XVI wieku. Źródła historyczne wymieniają niejakiego Albertusa Klossa, który w 1580 roku jest zarządcą królewszczyzny Okrzeszyn. Nie wiadomo jednak czy jest on bezpośrednio związany z rodziną Kłosów. Najstarsze cieciszewskie źródła metrykalne wymieniają Pawła Kłosa z Okrzeszyna, który w 1660 roku żeni się z Katarzyną (córką Jana Bogdana z Sosnki) oraz Adama Kłosa z Powsina, którego córka w 1662 roku świadkuje na ślubie Wojciecha Waskowicza z Opaczy z Reginą Zych z Chabdzina. Na przełomie XVII i XVIII wieku rodzina Kłosów rozprzestrzeniła się po okolicy, a nazwisko to jest odnotowywane nie tylko w Okrzeszynie, Powsinie, ale też w Bielawie. I tak na przykład w 1687 roku Feliks Kłos z Bielawy jest świadkiem na ślubie Józefa Jakubaka z zawiślańskiego Gusina z Elżbietą Kawką z Chabdzinka. Potwierdzeniem na to, że rodzina Kłosów od dawna zakorzeniona jest na Urzeczu są liczne śluby i urodzenia osób o tym nazwisku w 1 połowie XVIII wieku. Najbardziej znaczącym potomkiem Kłosów z Okrzeszyna, a później z Powsina jest Kazimierz Kłos urodzony ok. 1707, a zmarły po 1771 roku, który ożenił się dwa razy: w 1729 roku z Zofią Jarówną (ok. 1710-ok. 1748), a w 1748 roku z Krystyną Masiakówną (ok. 1728-?). Po Kazimierzu Kłosie i jego pierwszej żonie pozostało dwóch synów: Mateusz i Marek. Natomiast po drugiej żonie Krystynie Masiakównej pozostali dwaj synowie: Jan i Walenty, którzy są przodkami obecnie żyjących przebadanych genetycznie Kłosów z Powsina i Latoszek. Pierwsza przebadana linia Kłosów (kit 415545) wywodzi się od Jana Kłosa zwanego też Kłosiewiczem (1749-po 1778) żonatego w 1772 roku z Małgorzatą Styrnikówną (ok. 1750-?), natomiast druga linia (kit 623317) – od Walentego Kłosa (1751-1812) i jego żony Martyna/Marcjanny Czaplanki (1757-1728).
Wyniki testów DNA obydwu linii Kłosów pokazały, że prawdopodobnie przynależą oni do jednej z odmian GRUPY ZACHODNIOSŁOWIAŃSKIEJ, będącej słowiańską częścią wielkiej haplogrupy R1a spod mutacji L260, dość charakterystycznej dla rdzennej ludności mazowieckiej.
W bazie danych FTDNA znaleziono ponad 240 osób o identycznych lub różniących się zaledwie jedną mutacją 12 markerach. Nosiły one w szczególności słowiańskie, ale też i germańskie nazwiska, wywodząc się głównie z Polski i wschodnich Niemiec (prawdopodobnie zasymilowana ludność słowiańska). Na Urzeczu identyczny wynik posiadali Goździkowscy z Jazgarzewa, a różniący się jedną mutacją - Kozłowscy z Nadbrzeża z zupełnie innej gałęzi rodowej R1a (YP1361). Ustalenie bliższych pokrewieństw z w/w rodzinami nie jest możliwe na tym poziomie testu, dlatego też niezbędne w przyszłości jest rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny.

Kopytowie z Kozłowa, Kopytów i Gassów [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Kopytów prawdopodobnie mieszkała na Urzeczu już w 1564 roku, kiedy to odnotowano nieopodal dzisiejszych, podkonstancińskich Gassów nazwisko "Topith", fonetycznie zbliżone do nazwiska Kopyt. Od tej rodziny nazwę swą wzięła wieś apotem przysiółek Kopyty, która w 1660 roku była częścią większego, choć nieistniejącego dziś Kozłowa Małego (Kozłów Mniejszy seu alterior pars eiusvocatur Kopyty). Zarówno Kopyty, pobliskie Gassy czy Łubnę zamieszkiwało od XVII wieku wielu członków rodu, których potomkowie rozeszli się po całej nadwiślańskiej okolicy.
Istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że popularne zarówno na lewobrzeżnym, jak i prawobrzeżnym Urzeczu nazwisko Marczak było w rzeczywistości przydomkiem nazwiska Kopyt, podobnie zresztą jak nazwisko Miklas i pochodne. W potocznej mowie używano bowiem określenia odnoszącego się wyłącznie do imienia ojca danej gałęzi rodziny (Marczak - Marek, Miklas - Mikołaj), "gubiąc" po drodze pierwotne nazwisko rodowe. I tak począwszy od XVII wieku w cieciszewskiej parafii można odnotować zapisy metrykalne w rodzaju: Bartłomiej Kopyto
alias Marczak z Kozłowa Małego (1669), czy też Maryna Kopyto alias Miklas z Kozłowa Małego (1669). Potwierdzeniem lub zaprzeczeniem tych wielce prawdopodobnych koligacji będą w przyszłości kolejne testy DNA, m.in. Marczaków z parafii Powsin, Dudy, Otwocka Wielkiego i Małego.
Najstarszym, znanym przedstawicielem przebadanej genetycznie gałęzi rodziny jest Walenty Kopyt (ur. ok. 1655), gospodarz z Kozłowa Małego. Jego potomkowie mieszkali w szczególności na terenie parafii Cieciszew (Słomczyn).

Wyniki testu DNA Kopytów z Kozłowa pokazały, że przynależą oni do jednej z odmian GRUPY ZACHODNIOSŁOWIAŃSKIEJ, będącej prasłowiańską częścią wielkiej haplogrupy R1a. Potwierdziły one pośrednio prawdziwość pierwszego zapisu źródłowego o rodzinie z 1564 roku, jako że związały Kopytów z mazowiecką ludnością miejscową, a nie np. z olędrami, przynależącymi z reguły do innych (północnych) haplogrup. 
W bazie danych FTDNA znaleziono aż 230 osób o identycznych lub różniących się zaledwie jedną mutacją 12 markerach. Nosiły one w szczególności słowiańskie (Białkowski, Bryga, Frankowski, Gołembiewski, Grzyb, Jóźwiak, Klimek, Konczak, Krajewski, Kuczewski, Lasota, Łapiński, Malanowski, Rogowski, Smagacz, Szczawliński, Walczak), ale też i germańskie (Dinter, Dolecki, Elger, Kirsten, Kobel, Pellar, Rems, Rychter, Seide, Stoebner, Vogt) nazwiska, wywodząc się głównie z Polski i wschodnich Niemiec (prawdopodobnie zasymilowana ludność słowiańska). Na Urzeczu identyczny wynik posiadali Rybarczykowie i Laskusowie, a prawie taki sam (różnica 1 mutacji) - Chojkowie, Borowscy i Duccy.
Ustalenie bliższych pokrewieństw z w/w rodzinami nie jest jednak możliwe na tym poziomie testu, dlatego też niezbędne w przyszłości jest rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny.

Laskusowie z Królewskiego Lasa i Wólki Mladzkiej 
[POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Laskusów jest szeroko rozrodzona w okolicy Otwocka, Wólki Mladzkiej, Jabłonny. Zapisy metrykalne wskazują, że najstarszy przodek Wojciech Laskus przybył tam z Królewskiego Lasa na podczerskim Urzeczu, od którego prawdopodobnie zaczerpnęli swoje nazwisko.
Wyniki testu DNA Laskusów pokazały, że przynależą oni do jednej z odmian GRUPY ZACHODNIOSŁOWIAŃSKIEJ, będącej słowiańską częścią wielkiej haplogrupy R1a.
W bazie danych FTDNA znaleziono ponad 230 osób, których profil genetyczny przy porównaniu 12 markerów był podobny do wyniku Rybarczyków. Na Urzeczu identyczny wynik posiadali Rybarczykowie i Kopytowie, a prawie taki sam (różnica 1 mutacji) - Chojkowie, Borowscy i Duccy.
W przyszłości niezbedne jest rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny.

Lewandowscy ze Śniadkowa [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y
]
Rodzina Lewandowskich zamieszkiwała podsobieńską wieś Śniadków przynajmniej od XVIII wieku.
opis wkrótce

Molakowie z Ostrówka  [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Molaków notowana jest od drugiej połowy XVII wieku zarówno na prawobrzeżnym (Ostrówek, Kępa Gliniecka, Julianów), jak i na lewobrzeżnym (Moczydłów, Podłęcze) Urzeczu, co świadczy, że mogła ona tu mieszkać znacznie wcześniej. Ich nazwisko związane jest z młynarstwem (młynarz: Mol - Moler) z dodaniem polskiej, patronimicznej końcówki -ak. Najstarszym znanym przodkiem przebadanej gałęzi rodu jest Jakub Molak (ur.1785) z nadwiślańskiego Ostrówka w parafii Góra Kalwaria.
Wyniki testu DNA pokazały, że Molakowie z Ostrówka przynależą do jednej z odmian GRUPY ZACHODNIOSŁOWIAŃSKIEJ, będącej prasłowiańską częścią wielkiej haplogrupy R1a. Wskazuje to pośrednio, że rodzinę raczej należy łączyć z lokalnym (mazowieckim) osadnictwem średniowiecznym, a nie zaś z ludnością napływową (olędrami). Oczywiście nie można wykluczyć, że Molowie/Molakowie przybyli ze wschodnich Niemiec, gdzie mutacja L260 była bardzo rozpowszechniona pośród zgermanizowanej ludności słowiańskiej. Pośrednio o tym świadczy rzadkość profilu genetycznego w Polsce.
W bazie danych FTDNA znaleziono tylko 1 osobę (Huszcza), której test różnił się zaledwie jedną mutacją przy porównaniu 12 markerów. Świadczy to o unikatowości profilu genetycznego przebadanej rodziny. Ustalenie innych, bliższych pokrewieństw nie jest jednak możliwe na tym poziomie testu, dlatego też niezbędne w przyszłości rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny.

Nowosielscy ze Służewa i Powsinka [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Nowosielscy, to niewątpliwie rodzina szlachecka, najprawdopodobniej drobna szlachta ze Ściany Wschodniej. Na terenach wschodniej Polski istniały dwa znaczące herby, pod którymi pisali się Nowosielscy. Herb Sas, którego gniazdo rodzinne znajduje się w południowej części dawnej Polski w okolicach Lwowa (Chodorów, Niemojki, Żmigród) oraz herb Ślepowron, którego gniazdo rodzinne znajduje się w Nowosielcu k/Łosic. Pierwsze wzmianki dotyczące nazwiska Nowosielski w okolicy pd Warszawy pochodzą pierwszej połowy XVIII wieku, kiedy Jakub Nowosielski (ur. ok. 1698, zm. 1746) zostaje świadkiem na chrzcie dziecka Jana Małka w kościele św. Katarzyny na Służewie. Na Służew przybywa jako mężczyzna żonaty, bowiem w 1728 roku wraz z żoną Jadwigą chrzci córkę Teresę Jadwigę. Jakub Nowosielski miał w sumie 12-ro dzieci, w tym raz bliźnięta. Obecnie, licznie rozrodzone po okolicy rodziny Nowosielskich pochodzą głównie od Jakuba, w tym także gałąź przebadana genetycznie.
Niemniej Nowosielscy do parafii wilanowskiej przybywali również innymi drogami. Znana jest rodzina Nowosielskich z Międzyrzeca wywodząca się pierwotnie właśnie z Nowosielca k. Łosic (szlachta cząstkowa), której przedstawiciel Franciszek Karol Nowosielski wraz z żoną Marianną Cegiełkówną przybył ok. 1870 roku do Wilanowa i tu w pałacu pełnił różne funkcje (m. in. oficjalisty). 
Istniała też starsza linia rodziny Nowosów/Nowosielskich w pobliskiej par. Jazgarzew, jakkolwiek nie ma pewności czy była ona tożsama z Nowosielskimi ze Służewa i Powsinka.
Jakub Nowosielski przybyły na Służew prawdopodobnie pochodził z terenów Podlasia. W Wilanowie pracował jako ogrodnik. W metrykach dzieci widnieje zazwyczaj wpis „hortulanus” oznaczający właśnie ogrodnika. Z metryk tych wynika, że znał się z innymi osobami pracującymi w pałacu wilanowskim, jak chociażby z Giovanni Francisco Fumo sztukatorem, zięciem głównego architekta Giovanni Spazzio, Zygmuntem Tregelsberg również ogrodnikiem, Janem Fridrychem kapitanem w wojsku Czartoryskiego, Maciejem Grabowskim Prokuratorem Głównym Koronnym, Zuzanną Świeżawską z d. Grabowską właścicielką dóbr Trzebień, Michałem Sarneckim synem lub wnukiem Kazimierza Sarneckiego pamiętnikarza Jana III Sobieskiego. W jednej z metryk przed nazwiskiem Jakuba znajduje się dopisek „famatus”, co tak jak w przypadku Borkowskiego może świadczyć o tym, że Nowosielski był drobnym szlachcicem wcześniej zamieszkałym w mieście – być może w Międzyrzecu lub Łukowie. 
Do Powsinka ok. roku 1820 trafił Paweł Nowosielski, który ożenił się z Marianną Stolarczykówną c. Mateusza i Franciszki. Po przeprowadzce do Powsinka Paweł nie miał konkretnego zawodu (pracował m. in. w Pałacu Wilanowskim, był też cieślą), dopiero od ok. 1830 roku został gospodarzem włościaninem (prawdopodobnie przejął gospodarstwo po teściu). Pawłowi urodziło się w sumie 9-ro dzieci. Ich potomkowie zamieszkali w Powsinku, Zamościu, Czerniakowie i Siekierkach. Paweł Nowosielski zabrał ze sobą ze Służewa do Powsinka swojego brata Ludwika, który najpierw pomagał mu w gospodarstwie, a następnie poślubił Mariannę Małkowską (I v. Widawską) i miał z nią 3-je dzieci. Po Ludwiku zostały tylko córki, które powychodziły po okolicy za mąż. Jakub Nowosielski zostawił po sobie swoim potomnym zacną spuściznę w postaci bardzo dobrych kontaktów z „Pałacem Wilanowskim”, gdzie jak wskazują Anteriora Wilanowskie przechowywane w AGAD przez wieki pracowało wiele osób o tym nazwisku. 
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Nowosielskich ze Służewa i Powsinka pokazały, że przynależy on do GRUPY ZACHODNIOSŁOWIAŃSKIEJ, będącej centralną i podstawową składową haplogrupy R1a. Nieznana jest natomiast konkretna mutacja (SNP) leżąca zapewne poniżej L260.
W bazie danych FTDNA znaleziono 3 osoby (Kaspar, Hrncirik, Mattheus) o identycznych 12 markerach, co przedstawiciel Nowosielskich z Powsinka, natomiast profile innych 7 (Bengtsson, Karczmarek, Koka, Melnyk, Orłowski) różniły się 1 mutacją.

Uszczegółowienie testu z 12 do 25 markerów ujawniło aż 41 krewniaków genetycznych Nowosielskich, z których trzech (Wodzak, Wojcik, Crawford) różniło się zaledwie jedną mutacją. Profile pozostałych krewniaków o słowiańskich i często szlacheckich nazwiskach (Bizub, Bochinski, Cichurski, Doliniak, Dombek, Grapko, Jarecki, Kaczorowski, Klimek, Konczak, Makulec, Milos, Obrochta, Orłowski, Rajecki, Skrobarcek, Solecki, Szeliga, Szydłowski, Uzarski, Wiśniewski), ale też o nazwiskach łacińsko-germańskich (Ashby, Augustin, Bartholdi, Bettcher, Bevernitz, Dorney, Eaton, Gaudy, Gibbs, Gill, Johansson, Linhart, MacAllister, Roehlke, Russell) różniły się natomiast dwoma mutacjami.
Kolejne uszczegółowienie testu z 25 na 37 markerów pokazało,że najbliższym krewniakiem genetycznym jest nieujawniony dotychczas w bazie FTDNA pan Ducki, pochodzący być może z bliskiej Powsinkowi podkarczewskiej Dudy, a także będący jednocześnie uczestnikiem naszego Projektu. Odległość genetyczna między obiema rodzinami wyniosła 4 mutacje, co wskazuje, że wspólnego przodka między nimi należałoby szukać ok. 24 lub 20 pokoleń temu (odpowiednio z prawdopodobieństwem 97 i 91.7 %).
Zamiana testu z 37 na 67 markerów oddaliła profil genetyczny Nowosielskich od pana Duckiego, co każe doszukiwać się ich wspólnych przodków raczej w średniowieczu niż czasach nowożytnych. Pojawił się natomiast inny krewniak Nowosielskich - pochodzący z okolic Łodzi pan Struszczyk - którego test różnił się na poziomie 67 markerów tylko 7 mutacjami.

Plewkowie z Lasa [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Plewków notowana jest od XVIII wieku we wsi Las w parafii Zerzeń.
Wyniki testu DNA pokazały, że Plewkowie z Lasa przynależą do jednej z odmian GRUPY ZACHODNIOSŁOWIAŃSKIEJ, będącej prasłowiańską częścią wielkiej haplogrupy R1a. Wskazuje to pośrednio, że rodzinę raczej należy łączyć z lokalnym (mazowieckim) osadnictwem średniowiecznym, a nie zaś z ludnością napływową (olędrami). Oczywiście nie można wykluczyć, że Plewkowie przybyli ze wschodnich Niemiec, gdzie mutacja L260 była bardzo rozpowszechniona pośród zgermanizowanej ludności słowiańskiej.
W bazie danych FTDNA znaleziono ponad 120 osób, których profil genetyczny przy porównaniu 12 markerów był podobny do wyniku Rybarczyków. Na Urzeczu identyczny wynik posiadali Rechniowie, a prawie taki sam (różnica 1 mutacji) - Chojkowie, Borowscy i Duccy.
W przyszłości niezbędne jest rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny.

Rybarczykowie z ... [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y
]
Rodzina Rybarczyków była licznie rozsiedlona wzdłuż brzegów Wisły, także na Urzeczu. Ich nazwisko wiązało ich prawdopodobnie z rybakami siedzącymi tu od czasów średniowiecza. Przodkowie przebadanej gałęzi rodu wywodzili się z parafii Mniszew i Magnuszew, jakkolwiek genealogia wymaga gruntownego przebadania.
Wyniki testu DNA Rybarczyków pokazały, że przynależą oni do  jednej z odmian GRUPY ZACHODNIOSŁOWIAŃSKIEJ, będącej słowiańską częścią wielkiej haplogrupy R1a, prawdopodobnie spod mutacji L260. Test wskazuje pośrednio na miejscowe, mazowieckie korzenie rodziny lub też migrację ze wschodnich Niemiec (Łużyce), gdzie również pośród zgermanizowanych potomków Słowian licznie występuje mutacja L260.
W bazie danych FTDNA znaleziono ponad 230 osób, których profil genetyczny przy porównaniu 12 markerów był podobny do wyniku Rybarczyków. Na Urzeczu identyczny wynik posiadali Kopytowie i Laskusowie, a prawie taki sam (różnica 1 mutacji) - Chojkowie, Borowscy i Duccy. W przyszłości niezbędne jest rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny (test R1a-Backbone SNP Pack lub Big-Y).

Skoczkowie z Baniochy (?) i Kępy Glinieckiej [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
opis wkrótce

Urbańscy z Kępy Glinieckiej  [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Przebadana gałąź rodziny wywodzi się od przewoźnika wiślanego Antoniego, urodzonego w 1815 roku w Kępie Glinieckiej, który został przysposobiony przez bezdzietnych Jakuba i Anastazję z Serafinów Urbańskich. Był on biologicznym synem przewoźnika wiślanego Marcina Molaka (po którym zapewne odziedziczył fach) i jego żony Barbary z Serafinów -  rodzonej siostry jego przybranej matki Anastazji. Wszyscy potomkowie Antoniego Urbańskiego wywodzą się zatem ze starego, urzeckiego rodu Molaków, notowanych w metrykach od drugiej połowy XVII wieku zarówno na prawobrzeżnym (Ostrówek, Kępa Gliniecka, Julianów), jak i na lewobrzeżnym (Moczydłów, Podłęcze) Urzeczu. Ich nazwisko związane jest z młynarstwem (młynarz: Mol - Moler) z dodaniem polskiej, patronimicznej końcówki -ak.
Wyniki testu DNA pokazały, że Urbańscy z Kępy Glinieckiej przynależą do jednej z odmian GRUPY ZACHODNIOSŁOWIAŃSKIEJ, będącej prasłowiańską częścią wielkiej haplogrupy R1a. Wskazuje to pośrednio, że rodzinę raczej należy łączyć z lokalnym (mazowieckim) osadnictwem średniowiecznym, a nie zaś z ludnością napływową (olędrami). Oczywiście nie można wykluczyć, że ich przodkowie przybyli ze wschodnich Niemiec, gdzie mutacja L260 była bardzo rozpowszechniona pośród zgermanizowanej ludności słowiańskiej. Pośrednio o tym świadczy rzadkość profilu genetycznego w Polsce.
W bazie danych FTDNA znaleziono tylko 1 osobę o identycznym wyniku przy porównaniu 12 markerów. Był nią przedstawiciel rodziny Molaków, co jednoznacznie potwierdziło, iż Urbańscy są częścią tej właśnie rodziny. W przyszłości niezbędne jest rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny.

Utratowie z Opaczy [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Utratów zamieszkiwała wieś Opacz przynajmniej od XVIII wieku.
opis wkrótce


9C. GRUPA SŁOWIAŃSKA 1 (R1a:Z283>Z282>PF6155>M458>PF7521>CTS11962>L1029)

Grupa Słowiańska 1 jest częścią wielkiej indoeuropejskiej haplogrupy R1a (http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1a_Y-DNA.shtml), siostrzaną do Grupy Słowiańskiej 2 oraz omawianej wcześniej Grupy Zachodniosłowiańskiej (spod tej samej mutacji M458). Swym zasięgiem obejmuje podobne tereny co Grupa Zachodniosłowiańska, jakkolwiek znacznie częściej spotkać ją można w Europie Wschodniej oraz we wschodnich Niemczech pośród resztek słowiańskiej ludności. Powszechnie łączy się ją ze Słowianami, jednakże staroeuropejskie korzenie tej grupy (wykształciła się ok. 2500 p.n.e.), każą być bardzo ostrożnym w etykietowaniu jej etnicznie.

- Fiejka/Fijka (kit 131475; kit 216538) – Fiejkowie (Fijkowie) z Ostrówca i Kępy Glinieckiej
- Figura (kit 372709) – Figurowie z Lasa
- Firląg (kit 619010) – Firlągowie z Nadbrzeża
- Kamać (kit 562971) – Kamaciowie z Glinek
- Kanabus (kit 623314) – Kanabusowie z Cieciszewa i Powsinka
- Kłos 2 (kit 623311) – Kłosowie z Powsina
- Krupiński (kit 280018) – Krupińscy z Zawad
- Penconek (kit 280017) – Penconkowie z Kabat
- Wardecki (kit 338569) – Wardeccy z Czerniakowa i Siekierek
- Wiśniewski (kit 290080) – Wiśniewscy z Lasa
- Zduńczyk (kit 315025) – Zduńczykowie z Kępy Radwankowskiej

Fiejkowie (Fijkowie) z Ostrówca i Kępy Glinieckiej [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Fiejków (Fijków) związana jest z trzema nadwiślańskimi miejscowościami – Ostrówcem, Rosłonkami i Kępą Gliniecką, przy czym niewielki przysiółek Rosłonki jest obecnie integralną (południową) częścią Ostrówca w parafii Karczew, natomiast Kępa Gliniecka jest południowym fragmentem wsi Glinki w parafii Ostrówek.
Na przestrzeni ostatnich 350 lat nazwisko było zapisywane w różnych wariantach, jakkolwiek dominowały formy Fiejka i Fijka. Prawdopodobnie wszystkie gałęzie tej rodziny wywodzą się od mieszkańców Ostrówca - Andrzeja Fieyki (ur. ok. 1600) i jego syna Jana (ur. ok.1630), ożenionego w 1663 roku z Agnieszką Bednarz z parafii Cieciszew.

Jak można się było spodziewać, wyniki testu DNA dwóch przedstawicieli rodzin Fiejków i Fijków okazały się identyczne. Przynależeli oni do GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 1, stanowiącej rozległą część haplogrupy R1a.
W bazie danych FTDNA znaleziono 26 osób o identycznych 12 markerach, co Fiejkowie (Fijkowie) z Ostrówca.
Nosili oni w zdecydowanej większości nazwiska łacińsko-germańskie (Fink, Guse, Kekatpure, Lall, Lehman, Lofland, Modrey, Mundt, Pytr, Ragam, Rifenbark, Riffenburgh, Rivenburg, Sarkissian, Skogerson, Steinberg, Tafel, Unterberger), wobec nielicznych brzmiących słowiańsko (Rozkosz/Zieciak, Schramka). Ponadto znaleziono aż 50 osób z Niemiec, Włoch, Węgier, Indii, Rosji, Norwegii, Szwecji i Polski, których profile genetyczne różniły się tylko jedną mutacją (Anghel, Bartz, Benya, Debreczeny, Earle, Gazick, Hoffman, Hommerstad, Janik, Jonsson, Kleiger, Krupinski, Mironov, Nowel, Obidzinski, Pukownik, Runka, Samsonowicz, Savic, Shugart, Skwierczynski, Tarasiuk, Taubar, Tulsyan, Tusl, Tyler, Zsolt).
Uszczegółowienie testu z 12 do 25 i 37 markerów nie ujawniło dotychczas żadnych bliższych krewniaków genetycznych Fijków (Fiejków), co świadczy o dużej rzadkości przebadanego profilu. W przyszłości niezbędne jest rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny.

Figurowie z Lasa [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Figurów notowana jest w parafii Zerzeń od XVI wieku.
Wyniki testu DNA pokazały, że Figurowie z Lasa przynależą do jednej z odmian GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 1, będącej częścią wielkiej haplogrupy R1a. Wskazuje to pośrednio, że rodzinę raczej należy łączyć z lokalnym (mazowieckim) osadnictwem średniowiecznym, a nie zaś z ludnością napływową (olędrami). Oczywiście nie można wykluczyć, że Figurowie przybyli ze wschodnich Niemiec, gdzie mutacja L1069 była dość rozpowszechniona pośród zgermanizowanej ludności słowiańskiej.
W przyszłości niezbędne jest rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny.


Firlągowie z Nadbrzeża [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Firlągów, zapisywana wcześniej jako Firlong, zamieszkiwała wieś Nadbrzeż przynajmniej od końca XVIII wieku. Przebadana gałąź rodziny wywodzi się od Marcina (ur. 1827), żonatego z Petronelą Chabayczak.
Wyniki testu DNA pokazały, że Firlągowie z Nadbrzeża przynależą do jednej z odmian GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 1, będącej częścią wielkiej haplogrupy R1a. Wskazuje to pośrednio, że rodzinę raczej należy łączyć z lokalnym (mazowieckim) osadnictwem średniowiecznym, a nie zaś z ludnością napływową (olędrami). Oczywiście nie można wykluczyć, że Firlągowie przybyli ze wschodnich Niemiec, gdzie mutacja L1069 była dość rozpowszechniona pośród zgermanizowanej ludności słowiańskiej. Na Urzeczu najbliżej spokrewnioną rodziną są Fi(e)jkowie z Ostrówca.
W przyszłości niezbędne jest rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny.


Kamaciowie z Glinek [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Kamaciów zamieszkiwała wieś Glinki w dawnej parafii Góra Kalwaria (obecnie Ostrówek) przynajmniej od XVII wieku. Na przestrzeni ostatnich 350 lat nazwisko było zapisywane w różnych wariantach - Kamasz, Kamaszewski i w końcu Kamać. Wydaje się, iż pierwotną formą było nazwisko Kamasz, związane z protoplastą rodu, rzemieślnikiem trudniącym się kamasznictwem (kamasz - dawny but męski, wciągany, z krótką cholewką). Najstarszym znanym przedstawicielem przetestowanej gałęzi rodziny był Jakub (ur. ok. 1740), żonaty z Magdaleną Kurzawą, a potem z Ewą Chodos, mieszkaniec Glinek, Łukówca i Śniadkowa Górnego na Urzeczu. Zmiany miejsca zamieszkania być może związane był z usługami (kamasznictwo), jakie wykonywał. Synem Jakuba był Wit, w swoim czasie sołtys Glinek, używający nazwiska Kamaszewski. Ze związku z Krystyną z Gawinów, miał on dwóch synów, z których pierwszy - Maciej Kamaszewski był ekonomem w Sobiekursku, zaś drugi - Wojciech Kamaszewski - gospodarzem w Glinkach i bezpośrednim przodkiem przebadanej gałęzi rodu.
Wyniki testu DNA pokazały, że Kamaciowie z Glinek przynależą do jednej z odmian GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 1, będącej częścią wielkiej haplogrupy R1a. Wskazuje to pośrednio, że rodzinę raczej należy łączyć z lokalnym (mazowieckim) osadnictwem średniowiecznym, a nie zaś z ludnością napływową (olędrami). Oczywiście nie można wykluczyć, że Figurowie przybyli ze wschodnich Niemiec, gdzie mutacja L1069 była dość rozpowszechniona pośród zgermanizowanej ludności słowiańskiej. Na tym poziomie testu Kamaciowie mają 20 krewniaków, noszących zarówno nazwiska słowiańskie (Aleksandrowic, Babanin, Goerwitz, Jakielek, Mironov, Musinov, Pieczynski, Zagrubski), jak i anglosasko-germańskie (Andersen, Dertinger, Ernest, Kassner, Lehmann, Røren, Thronson, Tuttosi, Tyler, Weingarten).
W przyszłości niezbędne jest rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny i łączącej ją z konkretnym regionem.


Kanabusowie z Cieciszewa i Powsinka [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Kanabusowie to rodzina związana z Urzeczem przynajmniej od 2 połowy XVI wieku. Do przeprowadzenia analizy tego nazwiska niezbędne jest skupienie się najpierw na nazwisku Ząbek/Zębicki. Już w 1663 roku w parafii Cieciszew występuje rodzina Zabków/Zębickich: Łukasz Zębicki s. Wawrzyńca z Chabdzina, Szymon Zębicki s. Jakuba z Koła, Jadwiga Ząbek wdowa po Pawle z Cieciszewa, Jakub Ząbek s. Pawła, Apolonia Ząbek c. Pawła. Tak więc na terenie parafii Cieciszew przed 1663 rokiem mieszkali: Wawrzyniec Zębicki w Chabdzinie, Jakub Zębicki w Kole i Paweł Ząbek w Ciszycy. W związku z tym, że w latach 60-tych XVII wieku rodzina ta jest już na Urzeczu rozrodzona można przypuszczać, że pierwszy ich przodek pojawił się tu w II połowie XVI wieku.
Do 1684 roku nazwisko Kanabus nie występuje na Urzeczu. Nazwisko to pojawia się pierwszy raz w lipcu 1684 roku, w niecały rok po bitwie pod Wiedniem. Apolonia Kanabusówna z Cieciszewa córka Pawła jest świadkową na ślubie Wojciecha Ruckiego z Kozłowa i Maryny Król (podwójnej wdowy: po Krzysztofie Pytka oraz Macieju Małocha). Drugi raz nazwisko to występuje w styczniu 1685 roku kiedy
Jakub Ząbek alias Kanabus z Cieciszewa syn Pawła żeni się z Maryną Rybałt (wdową po Krzysztofie Pyzlu synu Macieja). Trzeci raz nazwisko Kanabus pojawia się w lutym 1686 roku, kiedy Apolonia Ząbek alias Kanabus córka Pawła (wyżej już wymieniona) jest również świadkową na ślubie. Wszystkie trzy wpisy w metrykach cieciszewskich wskazują na to, że nazwisko Kanabus ma charakter przydomkowy być może nadany Jakubowi Ząbkowi po bitwie pod Wiedniem. Istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że Jakub Ząbek alias Kanabus, to żołnierz króla Jana III Sobieskiego, który wraz innymi mieszkańcami Urzecza brał udział w bitwie pod Wiedniem. Jakub bitwę przeżył, po powrocie ożenił się z wdową Maryną Pyzel po poległym pod Wiedniem Krzysztofie Pyzlu, wychowywał ich syna Franciszka Pyzlaka zwanego Zębiczczak oraz miał z Maryną syna Mateusza.
Mateusz Zębicki/Kanabus w 1705 roku ożenił się z Anną Teresą z parafii wilanowskiej i przeniósł się do Powsinka. Synem Mateusza był Józef Kanabus ur ok. 1710 roku, a zmarły w 1771 roku, który miał 3 żony: Zofię, Katarzynę i Małgorzatę. Synem Mateusza i pierwszej żony Zofii był Jędrzej Kanabus ur ok. 1736 roku, zmarły w 1810 roku. Jędrzej Kanabus z Powsinka nosił oryginalny przydomek Szuwara, który wraz z innymi cechami charakterystycznymi dla rodziny Ząbków (silnie rozrodzona w ujściu Sanu do Wisły rodzina flisaków) może wskazywać, że była to rodzina zajmująca się od pokoleń właśnie flisactwem. Znanymi osobami z rodziny Kanabusów był Henryk Kanabus, zarządca domu rodziny Branickich z Wilanowa i jego żona Anastazja, niania dzieci Branickich oraz współcześnie żyjący Krzysztof Kanabus, znany i ceniony regionalista z Urzecza, autor wielu artykułów o wydarzeniach historycznych związanych z Wilanowem i jego okolicami.

Wyniki testu DNA pokazały, że Kanabusowie przynależą do jednej z odmian GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 1, będącej częścią wielkiej haplogrupy R1a. Wskazuje to pośrednio, że rodzinę raczej należy łączyć z lokalnym (mazowieckim) osadnictwem średniowiecznym, a nie zaś z ludnością napływową (olędrami), czy tym bardziej Turkami, bo i takie legendy krążyły wokół tej familii. Oczywiście nie można wykluczyć, że Kanabusowie przybyli ze wschodnich Niemiec, gdzie mutacja L1069 była dość rozpowszechniona pośród zgermanizowanej ludności słowiańskiej.
W bazie danych FTDNA znaleziono ponad 550 osób o identycznych 12 markerach lub też różniących się 1 mutacją od Kanabusów. Nosili oni nazwiska zarówno słowiańskie, jak i łacińsko-germańskie. Na Urzeczu identyczny wynik posiadali Krupińscy z Zawad, a także różniący się zaledwie 1 mutacją -  Kłosowie z Powsina oraz Gawryszewscy, Figurowie i Wiśniewscy z Lasa. Wszyscy być może wywodzili się z tego samego nadwiślańskiego "pnia" rodowego niewątpliwie o średniowiecznej metryce.
Ustalenie bliższych pokrewieństw z w/w rodzinami nie jest możliwe na tym poziomie testu, dlatego też w przyszłości niezbędne jest rozpoznanie mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny.

Kłosowie z Powsina [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Kłosów zamieszkiwała okolice Okrzeszyna od XVII wieku. Inny wynik niż wcześniej przebadana rodzina Kłosów sugeruje, że nazwisko ma charakter przezwiskowy. Kłosem czy Kłosiakiem mógł być na przykład określany syn Kłosówny i mniej znanego zgłaszającym urodzenie dziecka ojca, pochodzącego np. z sąsiedniej parafii.
Wyniki testu DNA pokazały, że przebadana linia Kłosów przynależy do jednej z odmian GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 1, będącej częścią wielkiej haplogrupy R1a. Wskazuje to pośrednio, że rodzinę raczej należy łączyć z lokalnym (mazowieckim) osadnictwem średniowiecznym, a nie zaś z ludnością napływową (olędrami). Oczywiście nie można wykluczyć, że Kłosowie przybyli ze wschodnich Niemiec, gdzie mutacja L1069 była dość rozpowszechniona pośród zgermanizowanej ludności słowiańskiej.
W bazie danych FTDNA znaleziono ponad 900 osób o identycznych 12 markerach lub też różniących się 1 mutacją od tej gałęzi Kłosów. Nosili oni nazwiska zarówno słowiańskie, jak i łacińsko-germańskie. Na Urzeczu identyczny wynik posiadali Wiśniewscy z Lasa, a różniący się zaledwie 1 mutacją - Kanabusowie, Figurowie z Lasa, Wardeccy z Czerniakowa, Zduńczykowie z Kępy Radwankowskiej i Krupińscy z Zawad. Wszyscy być może wywodzili się z tego samego nadwiślańskiego "pnia" rodowego niewątpliwie o średniowiecznej metryce.
Ustalenie bliższych pokrewieństw z w/w rodzinami nie jest możliwe na tym poziomie testu, dlatego też niezbędne jest jego rozpoznanie mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny

Krupińscy z Zawad [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Pierwsi Krupińscy w parafii wilanowskiej odnotowani są już w 1739 roku. Wojciech Krupiński wraz z żoną Zofią osadzeni są w Powsinku i tu rodzą się im następujące dzieci: w 1739 roku – Paweł, w 1744 roku – Kazimierz,w 1747 – Wawrzyniec, w 1749 – Walenty, w 1753 roku – Magdalena. W 1758 roku Wojciech żeni się po raz drugi, tym razem z Marianną Warysiakową i z nią w 1760 roku ma syna Filipa Jakuba. Wojciech Krupiński w ostatniej metryce chrztu dziecka odnotowany ma zawód „szewc”. Syn Wojciecha, Paweł żeni się 1764 roku z Małgorzatą Latoszkówną z Zawad i tam osiadają. Pawłowi i Małgorzacie rodzi się 6-ro dzieci, w tym syn Bartłomiej. Bartłomiej Krupiński oraz jego żona Antonina mieszkają na Zawadach i tu w 1789 roku chrzczą  syna Tomasza. Pomimo, że metryki urodzeń parafii Wilanów są prowadzone do 1819 roku,to jednak w latach 1790- więc przez 29 lat nie jest odnotowany ani jeden chrzest dziecka rodziny Krupińskich. Być może rodzina ta na jakiś czas przeniosła się do innej parafii, a później z powrotem wróciła na Zawady. Dziś przedstawiciele tej rodziny licznie reprezentowani są właśnie na Zawadach. Protoplastą przebadanej gałęzi rodu był Bartłomiej Krupiński (ur. ok. 1765), który wraz z żoną Zofią z Małkowskich miał syna Szczepana (ur. 1808). 
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Krupińskich pokazały, że przynależy on do GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 1, stanowiącej część haplogrupy R1a.
W bazie danych FTDNA znaleziono aż 278 osób o identycznych 12 markerach, lub też różniących się jedną mutacją od Krupińskich z Zawad. Nosili oni zarówno słowiańskie (Badzio, Dubas, Kajkowski, Kolczyński,Leszczyński, Mojaisky, Olszewski, Paryski, Polkozic, Sokolosky, Wapiński, Wasowski), jaki i germańskie nazwiska (Brown, Ederer, Gardner, Goodman, Hansen, Keefner, Kiser, Klinner, Kramer, Robinson, Ruple, Schiffelbein). Pośród krewniaków różniących się 1 mutacją ujawniła się rodzina Wiśniewskich z pobliskiego Lasa oraz rodzina Zduńczyków z Kępy Radwankowskiej, być może wywodzące się z tego samego nadwiślańskiego "pnia" rodowego.
Ustalenie bliższych pokrewieństw z w/w rodzinami nie jest możliwe na tym poziomie testu, dlatego też niezbędne jest jego rozpoznanie mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny.

Penconkowie z Kabat [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Nazwisko Penconek prawdopodobnie ewoluowało z przydomka Pęczek i partonimu Pęczkowicz (Pęczkowicz>Penck/Pencek/Penczek> Penczonek/Pęczonek> Penconek/Pęconek). Pierwsza wzmianka o współczesnych Penconkach pojawia się w parafii Cieciszew w 1712 roku, kiedy w styczniu tego roku Kazimierz Pęczkowicz z Feliczyna (Kliczyna?) jest świadkiem na ślubie Mikołaja Buga z Feliczyna (Kliczyna?) z Dorotą Staśkiewiczówną. Drugi raz Kazimierz Pęczkowicz już z Jeziorny pojawia się jako świadek na ślubie w październiku 1712 roku u Grzegorza Joachima Zaleskiego z Miłosny z Magdaleną Ryszkówną. W księgach parafii Powsin w 1717 roku świadkiem na ślubie Grzegorza Drewno z Jadwigą Masiaczką, jako świadek występuje Szymon Pęconek. W kolejnych latach Szymonowi i Jadwidze Pęconkom rodzą się następujące dzieci: w 1720 syn Józef, w 1721 syn Antoni, w 1722 bliźnięta Grzegorz i Franciszka, w 1724 bliźnięta Antoni i Wit (Antoni z 1721 zapewne zmarł skoro nadano znów to imię). W 1719 roku Andrzej Pęconek z Powsina i jego żona Katarzyna chrzczą dziecko imieniem Stefan. Kolejne zapisy dotyczące Kazimierza Pencka/Pęconka zanotowane są w rachunkach dworu wilanowskiego prowadzonych za rok 1737, gdzie zapisano: „Augu za kwitem Iegmc P Ekonom Kazimierzowi Penckowi na wesele piwa”, a w sierpniu 1738 roku widnieje zapis, iż wypłacono należność „cieśli Konstantemu od wybudowania chałupy w Powsinie dla Pęcanka poddanego powsińskiego podług ugody.” Tak, więc Pęconki na początku drugiej dekady XVIII w. obecni są najpierw w parafii Cieciszew, następnie – Powsin. Zapewne w XVIII wieku pojawiają się na pobliskich Kabatach u podnóża wiślanej skarpy, a dopiero na początku XIX wieku przechodzą do parafii Wilanów. Pierwsze metryki dotyczące tego nazwiska pojawiają się w 1802 roku, kiedy to Piotr Pęczonek (ur. ok. 1785) z Zawad wraz z żoną Małgorzatą chrzczą syna Stanisława, zaś w 1803 roku chrzczą bliźnięta Jakuba i Małgorzatę. W 1810 roku, już w par. Powsin, urodził im się natomiast Piotr Penconek, bezpośredni przodek przebadanej gałęzi rodu.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Penconków pokazały, że przynależy on do GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 1, stanowiącej część haplogrupy R1a. 
W bazie danych FTDNA znaleziono zaledwie 6 osób o identycznych 12 markerach, co Penconkowie z Kabat. Nosili oni w zdecydowanej większości nazwiska słowiańskie (Kraśniewski, Purzycki, Sisky, Zieliński), wobec nielicznych brzmiących germańsko (Roman, Seers). Ponadto znaleziono 8 osób, których profile genetyczne różniły się tylko jedną mutacją (Ainley, Dobkowski, Flieden, Ibatulla, Morison, Rinning, Roman, Zaborowski).

Na tym poziomie testu ustalenie bliższych pokrewieństw z w/w rodzinami nie jest możliwe. W przyszłości konieczne jest ustalenie mutacji (SNP).

Wardeccy z Czerniakowa i Siekierek [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Metryki parafii Jazdów i Wilanów jednoznacznie wskazują, że rodzina Wardeckich silnie związana była ze wsią Siekierki i Czerniaków. W tej pierwszej już w 1740 roku pojawia się wpis dotyczący chrztu Barbary, córki Walentego i Urszuli Wardeckich. Para ta przez kolejne lata, aż do roku 1756 chrzci w sumie 8-ro dzieci, w tym raz bliźnięta. Równolegle odnotowane są wpisy dotyczące prawdopodobnie brata Walentego, Jana Wardeckiego. Jan Wardecki wraz z żoną Katarzyną chrzczą w 1743 roku córkę Mariannę, a w kolejnych latach, aż do 1757 roku mają w sumie 6-ro dzieci. Takie zapisy świadczą o tym, że ojciec Walentego i Jana mógł osiedlić się na terenie Siekierek już na początku XVIII wieku. Z parafii Jazdów pochodzą natomiast zapisy o najstarszych przodkach przebadanej gałęzi rodziny - Walentego i Marianny z domu Koczurek, zamieszkałych w Czerniakowie. Ich synem był Krzysztof (1775-1831), żonaty z Franciszką Osiecką, zaś wnukiem Józef (1853-1914), żonaty z Antoniną Sankowską.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Wardeckich zakwalifikowały go prawdopodobnie do GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 1, stanowiącej rozległą część indoeuropejskiej haplogrupy R1a spod mutacji M458 i L1029, powszechnie łączonej z ludnością słowiańską, często zgermanizowaną w okresie średniowiecznym na terenach wschodnich Niemiec.
W bazie danych FTDNA znaleziono aż 231 osób o identycznych 12 markerach lub różniących się zaledwie 1 mutacją od profilu Wardeckich z Czerniakowa. Nosili oni przeważnie nazwiska łacińsko-germańskie, wobec mniej licznych słowiańskich.Co ciekawe pośród bliskich krewniaków znaleźli się też i inni uczestnicy naszego projektu - Wiśniewscy z Lasa, leżącego naprzeciw Siekierek. Niewykluczone, że obie te rodziny mają na Urzeczu wspólne korzenie sięgające czasów przed uformowaniem się nazwisk, jakkolwiek wymagałoby to przeprowadzenia dalszych testów polegających na rozpoznaniu konkretnych mutacji (SNP).

Wiśniewscy z Lasa [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Od początku XVIII wieku rodzina Wiśniewskich występowała dość licznie po obydwu brzegach Wisły, w szczególności w parafiach Wilanów (wieś Siekierki Duże, Zawady) i Zerzeń (wieś Las). Kolejne testy pokażą, czy mamy do czynienia z jednym wielkim, tyle że rozrodzonym rodem, czy też jedynie ze zbieżnością popularnego w Polsce nazwiska. Najstarszym znanym przodkiem przebadanej gałęzi rodziny był Tomasz Wiśniewski (ur. 1743, zm. 1812), żonaty z Marianna Wrzosek, który w latach 1803-12 pełnił funkcję sołtysa (wójta) wsi Las. Jego synem był z kolei Marcin (ur. 1784, zm. 1831), gospodarz z Lasa, żonaty z Eleonorą Kuranowską.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Wiśniewskich z Lasa zakwalifikowały go do GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 1, stanowiącej rozległą część indoeuropejskiej haplogrupy R1a spod mutacji M458 i L1029, powszechnie łączonej z ludnością słowiańską, często zgermanizowaną w okresie średniowiecznym na terenach wschodnich Niemiec.
W bazie danych FTDNA znaleziono aż 548 osób o identycznych 12 markerach lub różniących się zaledwie 1 mutacją od profilu Wiśniewskich z Lasa. Nosili oni przeważnie nazwiska łacińsko-germańskie, wobec mniej licznych słowiańskich. Co ciekawe pośród bliskich krewniaków znaleźli się też i inni uczestnicy naszego projektu - Wardeccy z Czerniakowa, Krupińscy z Zawad i Zduńczykowie z Kępy Radwankowskiej. Niewykluczone, że rodziny te mają na Urzeczu wspólne korzenie sięgające czasów przed uformowaniem się nazwisk, jakkolwiek wymagałoby to przeprowadzenia dalszych testów polegających na rozpoznaniu konkretnych mutacji (SNP).

Zduńczykowie z Kępy Radwankowskiej [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Zduńczyków zamieszkiwała parafię czerską przynajmniej od drugiej połowy XVII wieku. Najstarsi jej przedstawiciele notowani są w Czersku (1689), Pęcławiu (1691), a potem w szczególności w Kępie Radwankowskiej. Nazwisko niewątpliwie ma charakter wtórny, odzawodowy (zdun - rzemieślnik zajmujący się budową i naprawą pieców).
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Zduńczyków zakwalifikowały go do GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 1, stanowiącej rozległą część indoeuropejskiej haplogrupy R1a spod mutacji M458 i L1029, powszechnie łączonej z ludnością słowiańską, często zgermanizowaną w okresie średniowiecznym na terenach wschodnich Niemiec.
W bazie danych FTDNA znaleziono aż 70 osób o identycznych 12 markerach co Zduńczykowie z Kępy Radwankowskiej.
Nosili oni przeważnie nazwiska łacińsko-germańskie (Benke, Dalton, Dowland, Eltz, Irey, Long, Mnieco artens, Moser, Mueler, Reddemann, Rees, Reetz, Schatschneider, Schroder, Schultz, Selke, Willis, Zanzich, Ziegler), wobec mniej licznych słowiańskich (Antos, Borzyszkowski, Brokowski, Dawicki, Dreliszak, Małachowski, Skarbek, Skręta, Sokolov, Wojtal). Ponadto znaleziono aż 77 osób z Niemiec, Anglii, Szwecji, Węgier, Ukrainy i Polski, których profile genetyczne różniły się zaledwie jedną mutacją, w tym m.in. innych uczestników naszego projektu - Olszanków z Obórek i Wiśniewskich z Lasa. Niewykluczone, że rodziny te mają na Urzeczu wspólne korzenie sięgające czasów przed uformowaniem się nazwisk, jakkolwiek wymagałoby to przeprowadzenia dalszych testów polegających na rozpoznaniu konkretnych mutacji (SNP).


9D. GRUPA SŁOWIAŃSKA 2 (R1a:Z283>Z282>PF6155>M458>PF7521>CTS11962>YP515)
Grupa Słowiańska 2 jest częścią wielkiej indoeuropejskiej haplogrupy R1a (http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1a_Y-DNA.shtml), siostrzaną do omawianej wcześniej Grupy Słowiańskiej 1 oraz bliską grupie zachodniosłowiańskiej (spod tej samej mutacji M458). Swym zasięgiem obejmuje podobne tereny co Grupa Zachodniosłowiańska, jakkolwiek znacznie częściej spotkać ją można w Europie Wschodniej oraz we wschodnich Niemczech pośród resztek słowiańskiej ludności. Powszechnie łączy się ją ze Słowianami, jednakże staroeuropejskie korzenie tej grupy (wykształciła się ok. 2500 p.n.e.) każą być bardzo ostrożnym w etykietowaniu jej etnicznie.

- Kałuski (kit 508659) – Kałuscy z Wilanowa i Zawad
- Matyjasiak (kit 629345) – Matyjasiakowie z Kępy Okrzewskiej
- Olszanka/Olszanko (kit 277433) – Olszankowie z Obórek i Rycic
- Woźniak (kit 562713) – Woźniakowie z ...
 
Kałuscy z Wilanowa i Zawad [POTRZEBNY TEST BIG Y]
Najwcześniejsze zapiski odnośnie rodziny Kałuskich na terenie Urzecza pochodzą z parafii św. Anny w Wilanowie. Odnoszą się one do Bartłomieja i Zofii, którzy w 1742 roku ochrzcili tu syna Kazimierza. W 1761 roku inny syn Bartłomieja i Zofii Kałuskich z Wilanowa, Paweł, zawarł związek małżeński z Barbarą z Malców i w kolejnych latach para ta ochrzciła aż siedmioro dzieci. W 1766 roku odnotowany jest też Antoni Kałuski (zapewne brat Pawła i Kazimierza), który wraz z żoną Małgorzatą również mieli kilkoro dzieci. Przebadana linia to potomkowie wspomnianego Pawła Kałuskiego i Barbary z Malców, którym w 1767 roku w Wilanowie urodził się syn Andrzej Feliks, używający w dorosłym życiu wyłącznie drugiego imienia. W 1796 roku ożenił się on z Anastazją Czaykowską. W akcie ślubu zapisano, że oboje pochodzili z Zawad, co dowodzi, że interesująca nas rodzina w niezbyt odległym czasie przeniosła się z Wilanowa do tejże wsi. Feliks Kałuski posiadał liczne potomstwo, w tym Augustyna Jana (ur. 1798, zm. 1831), który podobnie jak ojciec używał wyłącznie drugiego imienia. Zajmował się on ciesielstwem, a w 1821 roku poślubił Magdalenę Kłosównę, z którą miał syna Szczepana. Ten ostatni, z żony Józefy Wiśniewskiej, miał znów syna Franciszka (ur. 1848) męża Marianny z Trzewików, po których pozostało liczne potomstwo, w tym przebadana genetycznie gałąź rodziny.
W 2 poł. XVIII wieku Kałuscy odnotowywani są także w pobliskiej parafii św. Zygmunta w Słomczynie, m.in. w 1783 roku we wsi Kawęczyn mieszka Stanisław Kałuski z żoną Marianną ze Szklarczyków.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Kałuskich z Wilanowa i Zawad zakwalifikowały go do GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 2, stanowiącej rozległą część indoeuropejskiej haplogrupy R1a spod mutacji M458 i mutacji YP515. W subkladzie tym razem z Kałuskimi są m.in. Bobiński, Kowalski, Kusztelak, Kubasiak, Dobkowski i Schrank z Pomorza Zachodniego (Alt Liepenfier, Neustettin), natomiast z Urzecza - Olszankowie z pobliskich Obórek w parafii Cieciszew (Słomczyn).

Niezbędne jest rozpoznanie młodszych mutacji Kałuskich (leżących poniżej YP515), do czego potrzebne jest przeprowadzenie testu Big-Y lub indywidualne testy wybranych SNPów (m.in. YP1182).

Matyjasiakowie z Kępy Okrzewskiej [POTRZEBNY TEST BIG Y]
opis wkrótce

Olszankowie z Obórek i Rycic [POTRZEBNY TEST BIG Y]
Rodzina Olszanków pochodziła z nadwiślańskiej parafii Cieciszew (obecnie Słomczyn) w gminie Konstancin-Jeziorna, gdzie zamieszkiwała przynajmniej od połowy XVII wieku. Prawdopodobnie przybyli oni z leżącej również nad Wisłą wsi Dąbrówka Mniejsza w parafii Tarchomin, której właścicielami od XV w. byli Olszankowie-Dąbrowscy herbu Lubicz (http://www.slownik.ihpan.edu.pl/search.php?id=27006). Niewykluczone zatem, że Olszankowie wywodzili się z drobnej szlachty (por. http://akson.sgh.waw.pl/~apszczol/warszawa.htm).
Najstarszym znanym przodkiem przebadanej gałęzi rodu był Wit Olszanka (ur. ok. 1640), mieszkający do ślubu w 1668 r. z Barbarą Czochałą w podkonstancińskim Kozłowie Wielkim, a następnie w pobliskich Obórkach (jego drugą żoną została w 1692 r. Maryna Lenart/Lenarcik). Syn Wita i Barbary, Kazimierz Olszanka (ur. ok. 1680) ożeniony w 1704 roku z Katarzyną Zuczkową z Obórek, miał z kolei syna Andrzeja (ur. 1710), który wyprowadził się do zawiślańskich Rycic (dziś Józefów), zamieszkawszy w majątku swojej żony Katarzyny. Stamtąd kolejne pokolenia Olszanków, zapisywane również pod nazwiskami Olszanko, Olszanowski i Olszewski, rozeszły się po całej tutejszej okolicy, m.in. do Mlądza, Góraszki, Białka, Duchnowa, Wiązowny, Zagoździa, Zastowa, Wilanowa, Powsinka, Nadbrzeża, Otwocka Wielkiego, Karczewa, Otwocka i Warszawy.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Olszanków zakwalifikowały go do GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 2, stanowiącej rozległą część indoeuropejskiej haplogrupy R1a spod mutacji M458 i przetestowanej pozytywnie mutacji YP515. W subkladzie tym razem z Olszankami są: Bobiński, Kowalski, Kusztelak, Kubasiak, Dobkowski i Schrank z Pomorza Zachodniego (Alt Liepenfier, Neustettin).
Niezbędne jest rozpoznanie młodszej mutacji Olszanków leżącej poniżej YP515, do czego potrzebne jest przeprowadzenie testu Big-Y.

Woźniakowie z ... [POTRZEBNY TEST BIG Y]
opis wkrótce

10. GRUPA CELTYCKO-GERMAŃSKA (R1b:M343>P25>P297>M269*)
Grupa Celtycko-Germańska (GCG) jest częścią zachodnioeuropejskiej haplogrupy R1b (więcej o haplogrupie R1b tu:http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1b_Y-DNA.shtml). W największym stopniu związana jest ona z ludnością celtycką lub/i germańską. W Polsce jest stosunkowo rzadka, łączona zwykle z osadnictwem niemieckim i holenderskim okresu średniowiecza lub czasów nowożytnych.

- Krysa (kit 638213) - Krysowie z ...
- Lempkowski (kit 277430) – Lempkowscy z Ostrówca, Otwocka Wielkiego i Kępy Glinieckiej
- Pyzel (kit 277697) – Pyzlowie z Powsina
- Rutkowski (kit 306773) – Rutkowscy z Czerska
- Siwak (kit 280014) – Siwakowie z Ostrówca i Karczewa
- Walicki (kit 623299) - Waliccy z Piotrowic
- Waligóra (kit 402200) - Waligórowie z Chynowa
- Wiśniowski/Prus-Wiśniowski (kit 283755) – Wiśniowscy z Góry Kalwarii


Krysowie z ... [POTRZEBNY TEST R1b-M343&M269 BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
opis w przygotowaniu

Lempkowscy z Ostrówca, Otwocka Wielkiego i Kępy Glinieckiej
[POTRZEBNY TEST R1b-M343&M269 BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Przodkowie Lempkowskich prawdopodobnie wywodzą się z leżącej nad Wisłą ziemi chełmińsko-dobrzyńskiej, gdzie nazwisko Lemke/Lamka było i jest bardzo popularne. Osiedlenie się tej rodziny na Łurzycu wiąże się niewątpliwie z pierwszą falą osadnictwa olęderskiego, która przypada na wiek XVII. Niewykluczone również, że rodzina Lemke osiadła pod Warszawą w związku z postawieniem w 1670 roku Królewskiej Komory Solnej w Górze Kalwarii, silnie związanej z komorą bydgoską (por. opis Stanaszków z Żelawina - GRUPA 8A).
Najstarszym przodkiem przebadanej gałęzi rodu jest mieszkaniec Ostrówca - Michał Lamkowski (ur. ok. 1680), notowany w 1735 roku. Jego synami są Kazimierz (ur. ok. 1710) i Jan Lemka (ur.ok. 1715) z Otwocka Wielkiego. Ich potomkami są natomiast Jerzy Lemke (ur.1797), żonaty z Anną Dalman, kolonista na Kępie Glinieckiej i Pijarskiej, a także Piotr Lemkowski/Lempkowski (ur. 1807), żonaty z Katarzyną Drzewiecką (Drewicz), osiadły na gospodarstwie w Radwankowie. Właśnie od tego ostatniego pochodzą Lempkowscy, od których pobrano próbkę do badań DNA.

Wyniki testu przedstawiciela rodziny Lempkowskich pokazały, że przynależy on do popularnej w Europie Zachodniej haplogrupy R1b, określonej tu jako GRUPA CELTYCKO-GERMAŃSKA (GCG).
W bazie danych FTDNA znaleziono aż 428 osób o identycznych 12 markerach, co Lempkowscy z Ostrówca. Nosili oni wyłącznie nazwiska łacińsko-germańskie (Bates, Bell, Bolton, Brooks, Brown, Buchholz, Cooper, Coxon, Eichhorn, Gee,German, Harralson, Harrell, Harris, Inman, Key, Lankston, Leggett, Leinweber, Lewis, Lindfield, Logan, Malonson, Parker, Patterson, Ruger, Ryder, Schultz, Shaffer, Smalling, Smith, Turner, Widner, Wright), zamieszkując w szczególności Europę północno-zachodnią. Warto dodać, że zaledwie jedną mutacją różnił się test innego uczestnika Projektu, pana Prus-Wiśniowskiego z Góry Kalwarii (kit283755).
Na tym poziomie testu ustalenie bliższych pokrewieństw nie jest możliwe, jako że wymaga rozpoznania konkretnej mutacji (SNP) dla tej rodziny.

Pyzlowie z Powsina [POTRZEBNY TEST R1b-M343&M269 BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Niewątpliwie gniazdem rodzinnym licznie występującej na Urzeczu rodziny Pyzlów jest parafia Cieciszew (obecnie Słomczyn), jakkolwiek od dawna nazwisko ciążyło ku Powsinowi i Kabatom. Przedstawiciele tego starego i rozgałęzionego włościańskiego rodu żyli w Ciszycy i Opaczy przynajmniej od początku XVII stulecia, na co wskazują zachowane metryki cieciszewskie.
Najstarszymi przedstawicielami tej rodziny są Maciej i Wojciech Pyzlowie. Maciej Pyzel (ok. 1615-1665) mieszkał na gospodarstwie w Ciszycy i miał synów Krzysztofa (ok. 1635-1683) i Macieja (ok.1640-1683), natomiast Wojciech Pyzel (ok. 1625-1675) mieszkał w Opaczy i również miał synów Macieja (ok. 1655-1683) i Krzysztofa (ok. 1660-1710). Krzysztof s. Macieja Pyzla z Ciszycy ożenił się dwukrotnie: raz z Katarzyną, a drugi raz z Marianną Rybałt w 1667 roku. Miał dzieci: Dorotę i Łucję oraz syna Franciszka. Maciej s. Macieja również ożenił się dwukrotnie: raz z Łucją Gumieńską w 1664 roku, a drugi raz z Dorotą Rybałt w 1678 roku. Miał dzieci: Teresę, Zofię i syna Krzysztofa. Zamieszkiwał w Chabdzinie. Maciej s. Wojciecha Pyzla z Opaczy ożenił się z Marianną Rybałt w 1678 roku i miał syna Wojciecha. Krzysztof s. Wojciecha ożenił się z Konstancją Król
alias Stawarz w 1686 roku i posiadał córki: Zofię i Konstancję.
Istnieje przypuszczenie, że wymienieni wyżej trzej Pyzlowie (Krzysztof s. Macieja, Maciej s. Macieja iMaciej s. Wojciecha) brali udział w bitwie pod Wiedniem w 1683 roku i tam zginęli, bowiem ich żony w tym samym roku lub w krótkim czasie po bitwie ponownie wyszły za mąż. Być może Krzysztof, Maciej i Maciej zasilili 20-tysięczną armię króla Jana III Sobieskiego jako piechurzy. Natomiast Krzysztof s. Wojciecha był albo za młody, żeby wziąć udział w bitwie, albo ją przeżył i powrócił w rodzinne strony. Krzysztof ożenił się 3 lata po bitwie i tu urodziły mu się dzieci.
Nie wiadomo dokładnie w jakim okresie rodzina Pyzlów pojawiła się w Powsinie, nie mniej na początku XVIII wieku w Powsinie-Potukałach zamieszkują dwie rodziny: nieznany z imienia Pyzel-Koza (ok. 1690-1735) i jego żona Petronela oraz Marcin Pyzel-Pyzlowski (ok.1700-1750) i jego żona Marianna Grzonka. Nazwisko tej ostatniej związane jest ze starą rodziną Grzanków z nieistniejącej wsi Grzanki pod Gassami w parafii cieciszewskiej. Pośrednio pokazuje to na związki Pyzlów z ich wcześniejszą, rodową parafią.
Natomiast w tym samym czasie na Lisach zamieszkuje Wojciech Pyzel-Koza (ok. 1695-1725) i jego żona Marianna. Niewątpliwie większość współczesnych rodzin Pyzlów silnie reprezentowanych w Powsinie, Kabatach, Powsinku, Zawadach i Wilanowie pochodzi od tych właśnie przodków, ze szczególnym uwzględnieniem gniazda rodzinnego w Powsinie-Potukałach. Tam bowiem w XVIII w. (do 1725 roku) pojawia się trzech przedstawicieli tego rodu (Kazimierz, Marek i Franciszek), których synowie i wnuczęta migrują po okolicy. Kazimierz Pyzel (ok. 1716-1756) ożenił się z Jadwigą Pęconkówną w 1736 roku i miał 6-ro dzieci, w tym synów Wojciecha (1742-1795), Tomasza (1745-1805) oraz córkę Agnieszkę (1750-?). Natomiast Marek Pyzel (ok.1719-1775) ożenił się dwa razy: z Agnieszką Latoszkówną w 1739 roku i z Rozalią Wójcikówną w 1764 roku. Marek miał 15-cioro dzieci, w tym synów: Mikołaja (1739-?), Jana (1748-?), Pawła (1754-1810), Wojciecha (1770-?) oraz córkę Barbarę (1774-?). Franciszek Pyzel ożenił się 3 razy: z Rozalią Petlonką w 1747 roku, z Agnieszką Buczyńską w 1752 roku i z Rozalią Bancerkówną w 1757 roku. Z pierwszego małżeństwa posiadał syna Kazimierza (1748-?) i córkę Elżbietę (1750-?) a z drugiego córkę Małgorzatę (1753-1818).
Rody Pyzlów mieszkające na terenie parafii Powsin w XVIII wieku to: Wojciech (1742-ok.1795) i Justyna Latoszkówna (ok. 1748-1812) z Lisów, Tomasz (1745-1805) i Magdalena Janówna (ok. 1746-1823) z Zamościa, Kazimierz (1748-?) i Zofia (ok.1748-1818) z Powsina-Potułkał, Paweł (1754-1810) i Marianna Latoszkówna (ok.1756-1813) z Powsina Potułkał oraz Wojciech Pyzel (1770-1808) i Marianna Dudzikówna (1774-?) z Powsina.
Od pierwszej połowy XVIII wieku notowane są związki małżeńskie Pyzlów z parafii powsińskiej z mieszkankami/mieszkańcami pobliskich Kabat, m.in. ok. 1743 roku Agata Pyzlówna (c. N/n Pyzlai Petroneli) wychodzi za mąż za Wita Więska z Kabat. Najwięcej takich związków przypada na początek XIX stulecia: Barbara Pyzlówna (1774-1846) i Franciszek Szymański (ok. 1763-?) z Kabat biorą ślub w 1801 roku, Bartłomiej Pyzel (ok.1778-?) i Franciszka z Karaszewskich (ok. 1780-?) z Kabat ślub biorą ok. 1801 roku, Wawrzyniec Pyzel (ok. 1770-1847) i Zofia z Marczaków/Górczaków (ok.1776-1835) z Kabat  biorą ślub ok. 1802 roku. W XVIII i XIX wieku Pyzlowie zawierają również związki w innych pobliskich miejscowościach: Okrzeszynie, Kępie Okrzewskiej, Jeziornie, Bielawie, Kierzku, Natolinie, Wolicy, Łęgu czy Raszynie.

Wyniki testu przedstawiciela rodziny Pyzlów z Powsina pokazały, że przynależy on do popularnej w Europie Zachodniej haplogrupy R1b, określanej jako GRUPA CELTYCKO-GERMAŃSKA (GCG). Można przypuszczać,że osiedlenie się tej rodziny na Urzeczu wiąże się z pierwszą falą osadnictwa olęderskiego, która przypada na początki XVII stulecia. Nazwisko Pyzel - zapisywane też w formie Pizel, Pezel, Peszel, Hyzel, Tyzel czy nawet Stygiel - jest najprawdopodobniej spolonizowaną wersją nazwiska olęderskiego (Pizel/Pisell) lub też ma nieco późniejszy charakter przydomkowy (np. od pyzatej twarzy), a pierwotne jego brzmienie zanikło. Natomiast w świetle zachodnioeuropejskiego wyniku testu należy "włożyć między bajki"pojawiające się niekiedy opowieści o tureckim pochodzeniu tej rodziny, związanym z osadnikami czasów króla Jana III Sobieskiego.
W bazie danych FTDNA znaleziono 33 osoby o identycznych 12 markerach, co Pyzlowie z Powsina. Nosili oni wyłącznie nazwiska łacińsko-germańskie (Callaway, Carrington, Davenport, Drew, Enright, Finn,Hawkins, Huckins, Jones, Karpf, Killebrew, Lefevers, Lehnert, O'Connell, O'Riordan, Orth, Porter, Reardon, Riordan, Russell, Sawyer, Shuman, Southgate,Van Camp, Vaughn, Zerby).
Na tym poziomie testu ustalenie bliższych pokrewieństw z w/w rodzinami nie jest niestety możliwe. Wymaga to przeprowadzenia dodatkowych badań, polegających na rozpoznaniu konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla Pyzlów.

Rutkowscy z Czerska [POTRZEBNY TEST R1b-M343&M269 BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Rutkowskich zamieszkiwała w Czersku przynajmniej od XVIII wieku, przez pokolenia trudniąc się rzemiosłem. Najstarszym znanym przodkiem przebadanej gałęzi rodziny był stolarz czerski Stanisław (ur. ok. 1810), żonaty z Katarzyną z Peciów (Petzów). Jego syn - Szymon Rutkowski (ur. 1839), żonaty z Marianną z Szyszkowskich był stelmachem (kołodziejem), natomiast wnuk - Lucjan Franciszek (ur. 1869, zm. 1931) - cieślą i kołodziejem z Czerska.
Wyniki testu przedstawiciela rodziny Rutkowskich z Czerska pokazały, że przynależy on do popularnej w Europie Zachodniej haplogrupy R1b, określonej tu jako GRUPA CELTYCKO-GERMAŃSKA (GCG). Można przypuszczać, że osiedlenie się tej rodziny na Urzeczu wiąże się z pierwszą falą osadnictwa olęderskiego, która przypada na początki XVII w. Być może pierwotne nazwisko tej rodziny brzmiało Ruth.
W bazie danych FTDNA znaleziono 6 osób o identycznych 12 markerach co Rutkowscy. Nosili oni wyłącznie nazwiska łacińsko-germańskie (Corella, Guthrie, Pile/Pyle, Rich, Evans).
Na tym poziomie testu ustalenie bliższych pokrewieństw z w/w rodzinami nie jest niestety możliwe. Wymaga to przeprowadzenia dodatkowych badań polegających na rozpoznaniu konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla Rutkowskich.

Siwakowie z Ostrówca, Przewozu i Karczewa [POTRZEBNY TEST R1b-M343&M269 BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Siwaków wywodzi się z nadwiślańskiego Ostrówca w parafii Karczew, gdzie mieszkała przynajmniej od końca XVII wieku, trudniąc się rolnictwem i kołodziejstwem. Najstarszym znanym przodkiem tego rodu był Maciej Siwak (ur. ok. 1720), którego syn Walenty (1747-1827) wraz z żoną Marianną z Dąbrowskich osiedlił się w Karczewie, zaś drugi syn Antoni z małżonką Łucją z Rosłonków pozostał na ojcowiźnie w Ostrówcu, a na starość zamieszkał na Przewozie. Synem tej ostatniej pary był Roch (1815-1892), od którego wywodzi się większość Siwaków w okolicy, w tym również przebadana tu gałąź.
Wyniki testu przedstawiciela rodziny Siwaków z Ostrówca, Przewozu i Karczewa wskazują, że przynależy on do popularnej w Europie Zachodniej haplogrupy R1b określonej tu jako GRUPA CELTYCKO-GERMAŃSKA (GCG). Można przypuszczać, że osiedlenie się tej rodziny na Łurzycu wiąże się z pierwszą falą osadnictwa olęderskiego z  XVII wieku, a nazwisko - podobnie jak w przypadku Trzaskowskich - ma charakter wtórny, wynikający z procesu polonizacji (np. siwe włosy lub strój).
W bazie danych FTDNA nie znaleziono dotychczas żadnej osoby o identycznych 12 markerach co świadczy, że rodzina była dość rzadka zarówno nad Wisłą, jak i w zachodniej Europie, skąd niewątpliwie przybyła.
W przyszłości niezbędne jest ustalenie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla rodziny Siwaków.


Waliccy z Piotrowic [POTRZEBNY TEST R1b-M343&M269 BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Walickich przynajmniej od końca XVIII wieku zamieszkiwała Piotrowice, leżące w starorzeczu Wisły. Najstarszym znanym przodkiem przebadanej gałęzi rodu był Michał (ur. 1803) żonaty z Marianną Urbaniak zwaną Pietrucha. Ich synem był Jan (ur. 1836 w Łukówcu), którego żonami były z kolei: Magdalena Wojciechowska i Marianna Jobda.  
Wyniki testu przedstawiciela rodziny Walickich z Piotrowic wskazują, że przynależy on do popularnej w Europie Zachodniej haplogrupy R1b określonej tu jako GRUPA CELTYCKO-GERMAŃSKA (GCG). Można przypuszczać, że osiedlenie się tej rodziny wiąże się z którąś z fal osadnictwa olęderskiego lub rumunkowego
, zaś nazwisko ma charakter wtórny.
W przyszłości niezbędne jest ustalenie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla rodziny Walickich.

Waligórowie z Chynowa [POTRZEBNY TEST R1b-M343&M269 BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Waligórów zamieszkiwała od pokoleń w okolicach Chynowa.
Wyniki testu przedstawiciela rodziny Waligórów z Chynowa wskazują, że przynależy on do popularnej w Europie Zachodniej haplogrupy R1b określonej tu jako GRUPA CELTYCKO-GERMAŃSKA (GCG). Można przypuszczać, że osiedlenie się tej rodziny wiąże się z którąś z fal osadnictwa olęderskiego lub rumunkowego
, zaś nazwisko ma charakter wtórny (określa siłę predyspozycje fizyczne przodka).
W przyszłości niezbędne jest ustalenie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla rodziny Waligórów.


Wiśniowscy z Góry Kalwarii [POTRZEBNY TEST R1b-M343&M269 BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Wiśniowskich pieczętowała się herbem Prus. Dostępne archiwalia wskazują, że szlachetni przodkowie przebadanej gałęzi rodu w połowie XIX w. utracili majątki rodowe Jarossy i Wólka Kłódzka koło Grzymałkowa kieleckiego, co doprowadziło do ich częściowej pauperyzacji. Adam Wiśniowski syn Jana osiadł wówczas w pobliżu przewozu w Górze Kalwarii, znajdującego się nieopodal kaplicy św. Antoniego.
Wyniki testu przedstawiciela rodziny Wiśniowskich z Góry Kalwarii pokazały, że przynależy on do popularnej w Europie Zachodniej haplogrupy R1b, określonej tu jako GRUPA CELTYCKO-GERMAŃSKA (GCG). Rodzinę prawdopodobnie należałoby wiązać z plemionami zachodniogermańskimi (mutacja U106) i ludnością saską z północnych Niemiec. Wymaga to jednak rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP).
W bazie danych FTDNA znaleziono aż 824 osoby o identycznych 12 markerach lub też różniących się od Wiśniowskich zaledwie jedną mutacją. Nosili oni wyłącznie nazwiska łacińsko-germańskie (m.in. Biggs, Burton, Crawford, Drake, Finch, Freeman, Gobert, Stewert, Warren, Watkins, Watts, West, White, Wiegand, Williams), zamieszkując w szczególności Europę północno-zachodnią. Warto dodać, że pośród osób różniących się jedną mutacją znalazł się profil genetyczny innego uczestnika naszego Projektu, pana Lempkowskiego z Kępy Glinieckiej (kit 277430).
Po przeprowadzeniu zamiany testu z 12 na 25 markerów znaleziono 32 krewniaków genetycznych Wiśniowskich, których testy różniły się zaledwie 1 lub 2 mutacjami. Nosili oni w większości nazwiska anglosaskie (m.in.Bell, Benett, Broder, Durham, Dutton, Gillespie, Grant, Hart, Hull, Kitchen, Livingston, Macoughtry, Morrow, Reid, Stettler, Steward, Trout, Ward), zaś najbliżej spokrewniony był niejaki pan Benett. Większość z tych osób wywodziła się z Wysp Brytyjskich, zaś niewielka część z północnych Niemiec, co każe wiązać tę ludność ze średniowiecznym zasiedleniem celtyckiej Brytanii przez germańskich Jutów, Sasów i Anglów.
Uszczegółowienie testu z 25 do 37 markerów ujawniło już tylko dwóch krewniaków genetycznych. Test bliżej spokrewnionego z Wiśniowskimi pana Davisona różnił się 2 mutacjami, zaś test rodziny o nazwisku Black różnił się 4 mutacjami. Obydwaj krewniacy wywodzili się z Wysp Brytyjskich, co potwierdza, iż przodków Wiśniewskich należy bezsprzecznie łączyć z północnogermańskimi Sasami.


10A. GRUPA PÓŁNOCNOGERMAŃSKA (R1b:M343>P25>P297>M269>U106>FGC396)
Grupa Północnogermańska określana też jako Zachodnio-Atlantycka (Western Atlantic Modal Haplotype) jest częścią zachodnioeuropejskiej haplogrupy R1b (więcej o haplogrupie R1b tu:http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1b_Y-DNA.shtml) spod mutacji U106 i jej pochodnych. W największym stopniu związana jest ona z ludnością germańską. W Polsce jest stosunkowo rzadka, łączona zwykle z osadnictwem niemieckim i holenderskim okresu średniowiecza lub czasów nowożytnych.

- Trzaskowski 1 (kit 277431) – Trzaskowscy z Karczewa
- Trzaskowski 2 (kit 612006) – Trzaskowscy z Karczewa

Trzaskowscy z Karczewa
Liczna rodzina Trzaskowskich jest jedną z najstarszych i najpopularniejszych w Karczewie. Na podstawie metryk parafialnych można przyjąć, że mieszkali oni w tym mieście przynajmniej od końca XVII wieku. Protoplastą całego rodu był Sebastian Trzaskowski (ur. ok.1725), mający za żonę Zofię z Kielakiewiczów (Kielaków), pochodzącą z zawiślańskiej parafii Jazgarzew. Od dwóch synów tej pary - Antoniego (1752-1820) oraz Pawła (1757-1832) wywodzi się większość Trzaskowskich w Karczewie i najbliższej okolicy. Przebadano genetycznie obydwie najstarsze gałęzie tej rodziny, które potwierdziły jedność wszystkich Trzaskowskich.
Wyniki testu dwóch przedstawicieli rodziny Trzaskowskich z Karczewa pokazały, że przynależą oni do popularnej w Europie Zachodniej haplogrupy R1b oraz jej podgałęzi z mutacją FGC396 (GRUPA PÓŁNOCNOGERMAŃSKA). Z dużym prawdopodobieństwem można zatem przypuszczać, że osiedlenie się tej rodziny na skraju Urzecza wiąże się z najdawniejszą falą osadnictwa olęderskiego w Polsce (XVI-XVII w.). Nie wykluczone, że ich przybycie na Urzecze miało związek z początkami miasta Karczewa, który od pierwszej połowy XV wieku (1428 r.) stopniowo zastępował Dudę - gniazdo rodu Duckich vel Karczewskich - położone znacznie bliżej koryta Wisły, a przez co znacznie bardziej narażone na ciągłe powodzie i podtopienia.
Obok osadnictwa olęderskiego nasiliło się w tamtym czasie pokrewne osadnictwo cudzoziemskie typu rumunkowego (od niem. raum machen, räumen - robić miejsce, karczować, rumować), popularne szczególnie w nadwiślańskich rejonach ziemi dobrzyńskiej (ponad 200 osad z drugim członem nazwy wsi "Rumunki"). Rumunkami, Rumunami (niem. räumen wymawiano jako „rumen”) nazywano zatem powszechnie nad Wisłą karczowników, zwiększających areały ziemi na „górnych polach” pod osadnictwo i uprawę. Co ciekawe „rumunami” powszechnie nazywało się i nazywa rdzennych mieszkańców Karczewa, jakkolwiek chyba nikt już obecnie nie kojarzy prawdziwego źródłosłowu tego raczej pejoratywnego dziś określenia (głównie łączy się je z rzekomą „ciemniejszą karnacją skóry mieszkańców”, co jednak nie potwierdzają przeprowadzone dotychczas testy DNA).
Jeśli chodzi o samo nazwisko Trzaskowskich to prawdopodobnie ma ono charakter wtórny, związany być może z czynnościami przy karczowaniu lasu (np. "trzaskaniem siekierą"). Co ciekawe, kilkakrotnie słyszałem od rdzennych Karczewian, jakoby najstarsze nazwiska miejscowych rodów -Trzaskowskich, Rębkowskich czy Trzepałków - miały związek właśnie z karczowaniem (rumowaniem) dawnej puszczy. Test Trzaskowskich przynajmniej na razie potwierdza tę opinię.
W bazie danych FTDNA znaleziono kilkaset osób o identycznych 12 markerach co Trzaskowscy z Karczewa, lub też różniących się od nich zaledwie jedną mutacją. Wywodzili się oni przede wszystkim z północnych Niemiec, Holandii, Danii, Irlandii, Szkocji i Anglii, nosząc praktycznie wyłącznie nazwiska łacińsko-germańskie (m.in. Adams, Anderson, Bach, Dawkins, Day,Dennis, Irons, Johnson, Kennedy, Marsters, Maybury, McKee, McLeod, Melton, Morrison, Perry, Reid, Smith, Spiess, Thorpe, Troth, Trusty).
Uszczegółowienie testu (R1b Pack) pokazało, że Trzaskowscy przynależą do germańskiej gałęzi rodowej U106 i jej podgałęzi FGC396.



SYMPATYCY PROJEKTU, POTENCJALNI URZECZANIE...



4A. GRUPA NORMAŃSKA 1 "POLSKA" (I1: M253>DF29>
Z2336>Y3866>S4767>S7642>Y6340>Y6343>Y15543*)
Grupa Normańska 1 jest częścią haplogrupy I1, charakterystycznej w szczególności dla Skandynawii, północnych Niemiec, Danii i Wielkiej Brytanii, zasiedlonej przez kontynentalnych Anglosasów w czasach wędrówek ludów i ekspansji wikińskiej. Interesujący nas subklad występuje w Polsce stosunkowo często, co wskazuje na jego starożytne lub wczesnośredniowieczne korzenie.
Więcej o tej haplogrupie tu: 
http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_I1_Y-DNA.shtml

- Skarbek-Kozietulski (kit 105394) – Skarbkowie z Kozietuł (być może potomkowie Magnusa z Czerska)

Skarbkowie z Kozietuł
Skarbkowie z Kozietuł herbu Awdaniec od średniowiecza byli bardzo silnie związani z ziemią czerską, a zatem pośrednio i z nadwiślańskim Łurzycem (Urzeczem). Dziedziczyli oni m.in. w Brzuminie, Osiemborowie, Magnuszewie i Lewikowie. Według dość mocnej hipotezy, Skarbkowie są potomkami komesa wrocławskiego i mazowieckiego Magnusa, syna króla angielskiego Harolda II poległego w 1066 roku w bitwie pod Hastings (o szczegółach można poczytać tu: http://medievalgenealogy.republika.pl/Images/Komes.pdf). Rozstrzygające w tym względzie będą jednak dopiero badania DNA domniemanych szczątków komesa Magnusa, odnalezionych w 1966 roku przez T. Kiersnowską na dziedzińcu zamku w Czersku, a których analizy są w toku.
Wyniki testu Y-111 pokazały, że Skarbkowie z Kozietuł przynależą do dość rzadkiej w Polsce GRUPY NORMAŃSKIEJ 1, będącej częścią składową haplogrupy I1. Co ciekawe krewniakami genetycznymi Skarbków okazali się inni uczestnicy naszego projektu - pan Węgrzynek z Wilgi i Skurczy oraz pan Paczesny z Czerska. Test Big-Y ujawnił najmłodszą mutację Skarbków z Kozietuł oznaczoną jako Y15543.
Test 67 markerowy wskazał siedmiu najbliższych krewniaków Skarbków z Kozietuł. Byli to panowie Rose, Burchard i Bembinster/Bembnista z Nakła (różnica 5 mutacji), pan Wnuk z Jasieńca Soleckiego (6 mutacji) oraz panowie Kurkowski, Reck i Kiss (7 mutacji) z Polski, Prus Wschodnich i Węgier. Na koniec należy odnotować, że aż cztery z sześciu najbliższych genetycznie rodzin wywodziło się z terenów Prus (Pomorze, Mazury), co może pośrednio wskazywać na tamtejszy kierunek zamieszkiwania przodków Skarbków z Kozietuł.
Uszczegółowienie testu z 67 do 111 markerów nie ujawniło dotychczas żadnych bliższych krewniaków genetycznych badanej rodziny.


5. GRUPA SEMICKA (J1c3d: M267>P58>L147>YSC234/Z2329>L862)
Grupa Semicka (GS) jest częścią haplogrupy J1, która powstała ok. 10 tys. lat temu na Bliskim Wschodzie, skąd rozprzestrzeniła się na tereny północnej Afryki, Turcji i Europy. Haplogrupa ta jest związana zarówno z rozwojem rolnictwa w neolicie, jak również spotyka się ją współcześnie u ¼ ludności Bliskiego Wschodu (Izrael, Irak, Liban). W Europie jej nosicielami byli przede wszystkim tzw. Żydzi Aszkenazyjscy, posługujący się językiem jidysz (opartym na języku niemieckim), co obok różnic religijnych,było podstawową cechą odróżniającą ich od tzw. Żydów sefardyjskich.
Więcej o tej haplogrupie tu: http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_J1_Y-DNA.shtml

- Staniszewski (kit 121244) – Staniszewscy z Warszawy


Staniszewscy z Warszawy
Potomkowie tej gałęzi rodziny wywodzą się od Rajmunda Staniszewskiego (ur. 1860), syna nieznanych z nazwiska i pochodzenia rodziców mieszkających w Warszawie.
Wyniki testu DNA Staniszewskich z Warszawy pokazały, że członkowie tej gałęzi rodu przynależą do jednej z odmian haplogrupy J1c, łączonej z Żydami Aszkenazyjskimi. Test Big-Y określił najmłodszą mutację rodziny oznaczoną jako ZS2361.
Test 67 markerowy pokazał, że Staniszewscy mają aż 33 dość bliskich krewniaków genetycznych, z którymi wspólnego przodka dzielono zapewne jeszcze w czasach historycznych (średniowiecznych). Najbliżej spokrewniony był pan Taube (3 mutacje), panowie VAM (?) i Roth (4 mutacje) oraz panowie Katz, Kazhdan i Sklar (5 mutacji). Nieco dalej związani genetycznie byli panowie Feigenbaum, Cooper/Hershman, Cohen, Gartenberg i Talmor, których profile genetyczne różniły się od Staniszewskich 6 mutacjami. Pozostałe rodziny (m.in. Bloom, Carlen/Cohen, Carmen/Irving, Clare, Cohen, Frazer/Fruchter, Gold, Heft, Ingle, Katz/Kaatz, Knight, Parker/Prochownik, Paul/Povlotsky, Rubin, Sann, Stern) różniły się od Staniszewskich 7 mutacjami.


8C. GRUPA POŁUDNIOWOBAŁTYCKA 4 (R1a: Z283>Z282>Z280>CTS1211>CTS3402>Y33>CTS8816>Y2902)
Grupa Południowobałtycka 4 z niedawno odkrytą mutacją Y2902 jest częścią wielkiej indoeuropejskiej haplogrupy R1a (
http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1a_Y-DNA.shtml).Wyodrębniła się ona około 2000 lat temu, zaś jej nosicieli najprawdopodobniej należy łączyć z ludnością prasłowiańską. Dotychczasowe wyniki testów pokazują, że rozprzestrzeniała się ona w dwóch skupiskach: na terenach karpackich Europy Środkowej oraz w dorzeczu rzeki Wołgi w Rosji.

- Krasnodębski (kit 351883) – Krasnodębscy z Krasnodębów i Ostrówka

Krasnodębscy z Krasnodębów i Ostrówka [POTRZEBNY TEST R1a-Z280 SNP PACK LUB BIG Y]
Szlachecka rodzina Krasnodębskich herbu Krzywda wywodziła się z Krasnodębów w parafii Suchożebry. W latach 1745-51 niejaki Maciej Krasnodębski był pisarzem komory solnej w Górze Kalwarii zwanej wówczas Nową Jerozolimą. Przebadana gałąź rodziny wywodzi się od ... 
Wyniki testu DNA pokazały, że Krasnodębscy z Ostrówka prawdopodobnie przynależą do GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ 3, będącej częścią haplogrupy R1a.
W bazie danych FTDNA znaleziono aż 285 osób posiadających identyczne wyniki testu 12 markerów, lub też różniących się 1 mutacją od przedstawiciela rodziny Krasnodębskich z Ostrówka. Przeważały osoby o nazwiskach łacińsko-germańskich wobec znacznie rzadszych słowiańskich.
Niewielka liczba przebadanych markerów nie pozwala na ustalenie bliższych krewniaków genetycznych Krasnodębskich z Ostrówka. Niezbędne jest rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP).


8E. GRUPA KARPACKO-DALMACKA (R1a:Z283>Z282>Z280>CTS1211>CTS3402>Y2613>Y2609>Y2608)
Grupa Karpacko-Dalmacka z własną mutacją Y2608 jest częścią wielkiej indoeuropejskiej haplogrupy R1a (http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1a_Y-DNA.shtml). Wyodrębniła się ona z południowobałtyckiej rodziny CTS3402 około 2000 lat temu. Najwięcej wyników testów koncentruje się na terenach karpacko-dalmackich, jakkolwiek nie brakuje ich na terenach centralnej Polski i Pomorza.

- Gutt (kit 275076) – Guttowie z Brodnicy

Guttowie z Brodnicy [POTRZEBNY TEST BIG Y]
Najstarszym znanym przodkiem przetestowanej gałęzi ewangelickiej rodziny Guttów jest Gottlieb Georg, ojciec kolejnego Georga Gottlieba (ur. 1729) ożenionego z Zofią z Nalentzów. Ród ten wywodził się z terenów Dolnej Wisły i północnego skraju Kujaw - z okolic Gdańska, Gniewu, Grudziądza i Brodnicy. Praktycznie z tych samych obszarów pochodziła olęderska rodzina Łukasza i Ewy Guttów, mieszkająca w podkonstancińskim Słomczynie przynajmniej od połowy XVIII wieku. Dotychczas nie znaleziono żadnych związków genealogicznych pomiędzy obydwoma tymi rodzinami.
Wyniki testu DNA pokazały, że Guttowie przynależą do GRUPY KARPACKO-DALMACKIEJ, będącej częścią haplogrupy R1a. Uszczegółowienie testu ujawniło ich najmłodszą mutację YP613, którą dzielą z Konarskimi (Polska), Hamak (Czechy), Cebulij (Słowenia), Zepethk (Węgry) i Schultz (Niemcy).


9B. GRUPA ZACHODNIOSŁOWIAŃSKA (R1a:Z283>Z282>PF6155>M458>PF7521>L260)
Grupa Zachodniosłowiańska jest znaczącą, centralną częścią wielkiej indoeuropejskiej haplogrupy R1a (więcej o haplogrupie R1a tu:http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1a_Y-DNA.shtml). Dotychczasowe profile genetyczne przebadanych osób łączą ją z etnosem zachodniosłowiańskim, w tym przede wszystkim z Polakami, ale też z Czechami i Słowakami. Dość charakterystyczny dla tej grupy jest fakt, że przynależy do niej znaczny odsetek polskiej szlachty z Mazowsza i Podlasia.

- Brzostek (kit 280148) – Brzostkowie z Łaskarzewa
- Ducki (kit 155428) – Duccy z okolic Żelechowa (pierwotnie z podkarczewskiej Dudy?)
- Gass (kit 315026) – Gassowie z Rudna
- Rechnio (kit 332582) – Rechnio z Oleksianki


Brzostkowie z Łaskarzewa [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Brzostków przybyła na Urzecze z Łaskarzewa, a więc z terenów tzw. Polesia.
Wyniki testu DNA Brzostków z Łaskarzewa pokazały, że przynależą oni do jednej z odmian GRUPY ZACHODNIOSŁOWIAŃSKIEJ, będącej najprawdopodobniej słowiańską częścią wielkiej haplogrupy R1a.
W bazie danych FTDNA nie znaleziono żadnych osób o identycznych lub podobnych 12 markerach, co niewątpliwie świadczy o rzadkości przebadanego profilu.


Duccy z okolic Żelechowa (pierwotnie z podkarczewskiej Dudy?) [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Duckich od około 400 lat zamieszkuje okolice Żelechowa k. Garwolina, na północno-wschodnich krańcach dawnej ziemi stężyckiej wchodzącej niegdyś w skład województwa sandomierskiego.Od północnego-zachodu okolica ta sąsiaduje z terenem dawnej ziemi czerskiej,należącej w przeszłości do Księstwa Mazowieckiego. Pochodzenie rodziny Duckich z okolic Żelechowa i ich nazwiska, które już w najwcześniejszych, XVII-wiecznych wpisach pojawia się we w pełni ukształtowanej formie, należy zapewne łączyć z istniejącą jeszcze do początków XX wieku wioską Duda pod Karczewem, która po raz pierwszy wzmiankowana jest w Księdze Ziemi Czerskiej 23 VII 1408 roku jako własność późniejszego stolnika czerskiego Wita h. Jasieńczyk, wywodzącego się z okolic Jasieńca pod Grójcem, protoplasty rodu Duckich, co najmniej do lat 70-tych XVI wieku dziedziczących na częściach wsi Miedzechów i Kabajka w ziemi czerskiej, a nieco wcześniej również na pobliskich: Nowej Wsi i Boglewicach.
Na podstawie zebranych do tej pory danych metrykalnych nie można jednak ustalić, czy protoplasta rodu Duckich z Zasiadał – Stanisław (ok. 1595 – przed 1650) był potomkiem bardzo zubożałego już w drugiej połowie XVI wieku rodu Duckich h. Jasieńczyk, czy też nazwisko jego powstało w sposób wtórny jako nazwisko jednego z osadników, uprzednio mieszkającego w podkarczewskiej Dudzie, który być może pod koniec XVI wieku przeniósł się do Zasiadał w parafii wilczyskiej. Interesującą okolicznością jest jednak fakt, że Duccy z Zasiadał mieszkali w pierwszej połowie XVII wieku w dobrach rodu Gostomskich (właścicieli m. in. zamku wilczyskiego i kilku okolicznych wsi), którzy do r. 1635 byli też właścicielami należącej jeszcze kilkadziesiąt lat wcześniej do Duckich h. Jasieńczyk Nowej Wsi k. Warki.
Pierwsze zachowane wzmianki o rodzinie Duckich w okolicach Żelechowa pochodzą z miejscowości Zasiadały należącej do parafii Wilczyska. W sięgających roku 1628 księgach metrykalnych tej parafii zachował się wpis z 29 I 1629 o chrzcie bliźniąt: Grzegorza i Walentego, synów Stanisława Duckiego i Anny. Dokładna analiza najstarszych wpisów z ksiąg metrykalnych parafii wilczyskiej oraz sąsiednich parafii Miastków (księgi od 1618 r.) i Żelechów (najstarsza księga od 1682 r.)pozwoliła stwierdzić, że Duccy do roku 1690 najprawdopodobniej zamieszkiwali niemal wyłącznie w Zasiadałach, a za protoplastę rodu należy uznać właśnie Stanisława Duckiego (ok. 1595 ? – przed 1650), żonatego dwukrotnie: z Anną, a po 1635 r. z Katarzyną. Do rodzeństwa Stanisława należy zapewne zaliczyć: Agnieszkę (ur. przed 1614) – w r. 1630 żonę Szymona Dominika z sąsiednich Brzegów (parafia Miastków), Jadwigę (ur. przed 1620) od 18 II 1636 roku żonę Adama Domieszki z Łomnicy a także Walentego Duckiego (ur. przed 1615), ojca urodzonego w 1643 roku w Zasiadałach Wojciecha (Alberta). Natomiast dziećmi Stanisława i Anny byli prawdopodobnie wzmiankowani nieco później: Jan Ducki (ur. przed 1626), Wojciech Ducki (ur. przed 1628 – zm. po 1676 ?), Szczepan Ducki (przed 1629 – po 1672 ?), Maciej Ducki (ur. przed 1628) oraz Agnieszka (ur. przed r. 1622). Okres potopu szwedzkiego (1655-60) przetrwały w Zasiadałach - których ludność, jak wynika ze spadku liczby wpisów w księdze chrztów parafii wilczyskiej, zmniejszyła się w tym czasie prawdopodobnie o około 75 % - tylko dwie rodziny posługujące się nazwiskiem Ducki. Były to małżeństwa domniemanych synów Stanisława Duckiego: Wojciecha i Agnieszki z Grzelów oraz Szczepana i Zofii/Doroty. O ile jednak linia wywodząca się od Szczepana Duckiego najprawdopodobniej wymarła jeszcze w wieku XVIII, potomkowie Wojciecha do dziś mieszkają zarówno w okolicach Żelechowa, jak i w innych częściach południowej Siedlecczyzny, skąd w wieku XX rozprzestrzenili się na całą Polskę (m. in. Warszawa, Otwock, Lubelszczyzna, Warmia i Mazury, Wielkopolska, Górny i Dolny Śląsk). Prawdopodobnie już w wieku XVII następuje podział linii Wojciecha Duckiego (przed 1628 – po 1676) na dwie kolejne linie wywodzące się od jego synów: Mateusza (Macieja ur. 1653 – zm. po 1716) oraz Wawrzyńca (1661 –po 1715 ?). O ile Wawrzyniec, a właściwie jego domniemany wnuk Marcin (ur.pomiędzy 1712 – 1730, zm. 1782) dał początek linii związanej do dzisiaj z Zasiadałami oraz sąsiednim Goniwilkiem, Ryczyskami oraz Łąkami, o tyle potomkowie Mateusza, od ok. 1690 roku mieszkającego w Wilczyskach, przez stokilkadziesiąt lat związani byli głównie z tą ostatnią miejscowością, skąd od połowy XIX wieku migrują do sąsiednich wiosek: Ciechomina, Woli Mysłowskiej, Gózdku, Brzegów etc.

Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Duckich z okolic Żelechowa pokazały, że jego rodzina przynależy do GRUPY ZACHODNIOSŁOWIAŃSKIEJ, będącej centralną i podstawową składową haplogrupy R1a. Niezbędne jest określenie konkretnej mutacji (SNP) dla tej rodziny.
W bazie danych FTDNA znaleziono aż 444 osoby o identycznych 12 markerach lub różniących się zaledwie jedną mutacją. Ze względu na ich liczbę i w większości odległe pokrewieństwo nazwiska tych rodzin nie będą wymieniane.
Wyniki uszczegółowienia testu z 12 do 25 markerów pokazały, że tylko jedna osoba (Woyicki/Wojcicki) posiada identyczny profil genetyczny co Duccy, natomiast w przypadku 21 rodzin (Aschby, Bizub, Bochinski, Dolinak, Dombek, Dorney, Drobik, Falk, Gill, Konczak, MacAllister, Meier, Obrochta, Popiel, Russell, Skrobacek, Sonne, Struszczyk, Szeliga, Szydłowski) różnica wynosiła zaledwie jedną mutację. Pozostałych 63 dalszych krewniaków genetycznych różniło się od Duckich dwoma mutacjami. Dalsze uszczegółowienie testu z 25 do 37 markerów ujawniło najbliższe pokrewieństwo (3 mutacje) z pochodzącym z okolic Łodzi panem Struszczykiem. Znalazło się też ośmiu dość bliskich krewniaków genetycznych Duckich (Butherus, Drobik, Konczak, 2 x Kurzyna, Nowosielski, Skrobacek,Wojcicki). Szczególnie ciekawy jest związek Duckich z innymi uczestnikami naszego Projektu - Nowosielskimi, jako że prawdopodobnie wywodzili się oni z bardzo bliskiego geograficznie terenu (Służew-Powsinek-Duda/Karczew).
Zamiana testu z 37 na 67 markerów nie ujawniła żadnych bliższych krewniaków genetycznych Duckich, w tym także Nowosielskich.


Gassowie z Rudna [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Liczna rodzina Gassów (Gasów, Gosów) wywodziła się z Rudna w parafii kołbielskiej na tzw. Polesiu.Najstarszym znanym przodkiem przebadanej gałęzi rodu był Bartłomiej Gass (ur. ok. 1720) - gospodarz z Rudna. Niewykluczone, że rodzina wywodziła się z nadwiślańskich Gassów (gm. Konstancin-Jeziorna), jakkolwiek wymagałoby to dodatkowego testu przedstawiciela Gassów z tej właśnie wsi.
Wyniki testu DNA Gassów z Rudna pokazały, że przynależą oni do  jednej z odmian GRUPY ZACHODNIOSŁOWIAŃSKIEJ, będącej słowiańską częścią wielkiej haplogrupy R1a. Zamówiona mutacja L260 potwierdziła przynależność do tego subkladu. Test wskazuje pośrednio na miejscowe, mazowieckie korzenie rodziny lub też migrację ze wschodnich Niemiec (Łużyce), co jednak potwierdzą dalsze badania.
W bazie danych FTDNA nie znaleziono żadnej osoby, której profil genetyczny przy porównaniu 12 markerów byłby podobny do wyniku Gassów z Rudna, co wskazuje na jego niewątpliwą rzadkość (archaiczność).
W przyszłości niezbędne jest rozpoznanie mutacji leżącej poniżej L260 (R1a-Pack lub Big-Y).


Rechnio z Oleksianki [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Interesująca nas rodzina Rechniów wywodziła się z „poleskiej” Oleksianki w parafii Latowicz, gdzie poszczególne gałęzie występowały od 2 połowy XVIII stulecia. Jednocześnie nazwisko notowane jest już od drugiej połowy XVII wieku w nadwiślańskiej parafii Czersk, głównie we wsiach Królewski Las i Brzumin. Także i dziś jest ono stosunkowo częste w tej części Urzecza. Trudno jest dziś powiedzieć czy obie rodziny wywodzą się od wspólnego przodka. Jeśli tak to żył on zapewne nad Wisłą a nie na Polesiu, gdyż Rechniowie są tu odnotowani znacznie wcześniej. Wykażą to w przyszłości kolejne testy. Najstarszym znanym przodkiem przebadanej gałęzi rodu jest Marcin Rechnio (ur. ok. 1730), mieszkaniec Oleksianki, żonaty z Agnieszką a następnie z Anastazją. Jego synem był Szymon (ur. 1755), który od 1778 roku był mężem Katarzyny Reda ze Strachomina.
Wyniki testu DNA pokazały, że Rechniowie z Oleksianki przynależą do jednej z odmian GRUPY ZACHODNIOSŁOWIAŃSKIEJ, będącej prasłowiańską częścią wielkiej haplogrupy R1a1a. Mutacja YP254 leżąca poniżej L260 dała wynik negatywny. Wynik testu wskazuje pośrednio, że rodzinę raczej należy łączyć z lokalnym (mazowieckim) osadnictwem średniowiecznym, a nie zaś z ludnością napływową (np. olędrami). Oczywiście nie można jednak wykluczyć, że Rechniowie przybyli ze wschodnich Niemiec, gdzie mutacja L260 była bardzo rozpowszechniona pośród resztek zgermanizowanej ludności słowiańskiej.
W bazie danych FTDNA znaleziono tylko 6 osób, których testy na poziomie 12 markerów były identyczne, co świadczy pośrednio o rzadkości profilu genetycznego przebadanej rodziny. Połowa krewniaków Rechniów wywodziła się z kręgów anglosasko-germańskich (nazwiska Powell i 2 x nazwisko Kube), a połowa z rodzin ewidentnie słowiańskich (Bentkowski, Gac, Urbanek). Szczególnie ciekawie na tym tle wyglądają Urbankowie, gdyż wywodzili się z terenów dość nieodległych (wieś Kochany pow. siedlecki).
Ustalenie bliższych pokrewieństw nie jest możliwe na tym poziomie testu, dlatego też niezbędne w przyszłości jest jego rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP) leżącej pod L260.








* Przy opracowaniu informacji historycznych o poszczególnych rodzinach stale współpracują z autorem: Danuta Bekalarek, Jacek Ducki, Paweł Komosa, Mariusz Rombel, Marek Skarbek-Kozietulski, Jacek Trzoch, Zygmunt Zakrzewski