URZECZE

The Vistulan Riverside - an ethnographic micro-region near Warsaw
  • 184 members

About us



POCHODZENIE LUDNOŚCI NADWIŚLAŃSKIEGO URZECZA



Wyniki testów genetycznych znajdują się tu: https://urzecze.pl/haplogrupy/

 

Opisy genealogiczno-genetyczne rodzin znajdują się tu: https://urzecze.pl/nasze-rody/


 





- Urbański (kit 582675) – Urbańscy z Ostrówka
- Utrata (kit 542131) – Utratowie z Opaczy


Urbańscy z Kępy Glinieckiej  [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Przebadana gałąź rodziny wywodzi się od przewoźnika wiślanego Antoniego, urodzonego w 1815 roku w Kępie Glinieckiej, który został przysposobiony przez bezdzietnych Jakuba i Anastazję z Serafinów Urbańskich. Był on biologicznym synem przewoźnika wiślanego Marcina Molaka (po którym zapewne odziedziczył fach) i jego żony Barbary z Serafinów -  rodzonej siostry jego przybranej matki Anastazji. Wszyscy potomkowie Antoniego Urbańskiego wywodzą się zatem ze starego, urzeckiego rodu Molaków, notowanych w metrykach od drugiej połowy XVII wieku zarówno na prawobrzeżnym (Ostrówek, Kępa Gliniecka, Julianów), jak i na lewobrzeżnym (Moczydłów, Podłęcze) Urzeczu. Ich nazwisko związane jest z młynarstwem (młynarz: Mol - Moler) z dodaniem polskiej, patronimicznej końcówki -ak.
Wyniki testu DNA pokazały, że Urbańscy z Kępy Glinieckiej przynależą do jednej z odmian GRUPY ZACHODNIOSŁOWIAŃSKIEJ, będącej prasłowiańską częścią wielkiej haplogrupy R1a. Wskazuje to pośrednio, że rodzinę raczej należy łączyć z lokalnym (mazowieckim) osadnictwem średniowiecznym, a nie zaś z ludnością napływową (olędrami). Oczywiście nie można wykluczyć, że ich przodkowie przybyli ze wschodnich Niemiec, gdzie mutacja L260 była bardzo rozpowszechniona pośród zgermanizowanej ludności słowiańskiej. Pośrednio o tym świadczy rzadkość profilu genetycznego w Polsce.
W bazie danych FTDNA znaleziono tylko 1 osobę o identycznym wyniku przy porównaniu 12 markerów. Był nią przedstawiciel rodziny Molaków, co jednoznacznie potwierdziło, iż Urbańscy są częścią tej właśnie rodziny. W przyszłości niezbędne jest rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny.


9C. GRUPA SŁOWIAŃSKA 1 (R1a:Z283>Z282>PF6155>M458>PF7521>CTS11962>L1029)

Grupa Słowiańska 1 jest częścią wielkiej indoeuropejskiej haplogrupy R1a (http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1a_Y-DNA.shtml), siostrzaną do Grupy Słowiańskiej 2 oraz omawianej wcześniej Grupy Zachodniosłowiańskiej (spod tej samej mutacji M458). Swym zasięgiem obejmuje podobne tereny co Grupa Zachodniosłowiańska, jakkolwiek znacznie częściej spotkać ją można w Europie Wschodniej oraz we wschodnich Niemczech pośród resztek słowiańskiej ludności. Powszechnie łączy się ją ze Słowianami, jednakże staroeuropejskie korzenie tej grupy (wykształciła się ok. 2500 p.n.e.), każą być bardzo ostrożnym w etykietowaniu jej etnicznie.

- Fiejka/Fijka (kit 131475; kit 216538) – Fiejkowie (Fijkowie) z Ostrówca i Kępy Glinieckiej
- Figura (kit 372709) – Figurowie z Lasa
- Firląg (kit 619010) – Firlągowie z Nadbrzeża
- Kamać (kit 562971) – Kamaciowie z Glinek
- Kanabus (kit 623314) – Kanabusowie z Cieciszewa i Powsinka
- Kłos 2 (kit 623311) – Kłosowie z Powsina
- Krupiński (kit 280018) – Krupińscy z Zawad
- Penconek (kit 280017) – Penconkowie z Kabat
- Wardecki (kit 338569) – Wardeccy z Czerniakowa i Siekierek
- Wiśniewski (kit 290080) – Wiśniewscy z Lasa
- Zduńczyk (kit 315025) – Zduńczykowie z Kępy Radwankowskiej

Fiejkowie (Fijkowie) z Ostrówca i Kępy Glinieckiej [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Fiejków (Fijków) związana jest z trzema nadwiślańskimi miejscowościami – Ostrówcem, Rosłonkami i Kępą Gliniecką, przy czym niewielki przysiółek Rosłonki jest obecnie integralną (południową) częścią Ostrówca w parafii Karczew, natomiast Kępa Gliniecka jest południowym fragmentem wsi Glinki w parafii Ostrówek.
Na przestrzeni ostatnich 350 lat nazwisko było zapisywane w różnych wariantach, jakkolwiek dominowały formy Fiejka i Fijka. Prawdopodobnie wszystkie gałęzie tej rodziny wywodzą się od mieszkańców Ostrówca - Andrzeja Fieyki (ur. ok. 1600) i jego syna Jana (ur. ok.1630), ożenionego w 1663 roku z Agnieszką Bednarz z parafii Cieciszew.

Jak można się było spodziewać, wyniki testu DNA dwóch przedstawicieli rodzin Fiejków i Fijków okazały się identyczne. Przynależeli oni do GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 1, stanowiącej rozległą część haplogrupy R1a.
W bazie danych FTDNA znaleziono 26 osób o identycznych 12 markerach, co Fiejkowie (Fijkowie) z Ostrówca.
Nosili oni w zdecydowanej większości nazwiska łacińsko-germańskie (Fink, Guse, Kekatpure, Lall, Lehman, Lofland, Modrey, Mundt, Pytr, Ragam, Rifenbark, Riffenburgh, Rivenburg, Sarkissian, Skogerson, Steinberg, Tafel, Unterberger), wobec nielicznych brzmiących słowiańsko (Rozkosz/Zieciak, Schramka). Ponadto znaleziono aż 50 osób z Niemiec, Włoch, Węgier, Indii, Rosji, Norwegii, Szwecji i Polski, których profile genetyczne różniły się tylko jedną mutacją (Anghel, Bartz, Benya, Debreczeny, Earle, Gazick, Hoffman, Hommerstad, Janik, Jonsson, Kleiger, Krupinski, Mironov, Nowel, Obidzinski, Pukownik, Runka, Samsonowicz, Savic, Shugart, Skwierczynski, Tarasiuk, Taubar, Tulsyan, Tusl, Tyler, Zsolt).
Uszczegółowienie testu z 12 do 25 i 37 markerów nie ujawniło dotychczas żadnych bliższych krewniaków genetycznych Fijków (Fiejków), co świadczy o dużej rzadkości przebadanego profilu. W przyszłości niezbędne jest rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny.

Figurowie z Lasa [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Figurów notowana jest w parafii Zerzeń od XVI wieku.
Wyniki testu DNA pokazały, że Figurowie z Lasa przynależą do jednej z odmian GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 1, będącej częścią wielkiej haplogrupy R1a. Wskazuje to pośrednio, że rodzinę raczej należy łączyć z lokalnym (mazowieckim) osadnictwem średniowiecznym, a nie zaś z ludnością napływową (olędrami). Oczywiście nie można wykluczyć, że Figurowie przybyli ze wschodnich Niemiec, gdzie mutacja L1069 była dość rozpowszechniona pośród zgermanizowanej ludności słowiańskiej.
W przyszłości niezbędne jest rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny.


Firlągowie z Nadbrzeża [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Firlągów, zapisywana wcześniej jako Firlong, zamieszkiwała wieś Nadbrzeż przynajmniej od końca XVIII wieku. Przebadana gałąź rodziny wywodzi się od Marcina (ur. 1827), żonatego z Petronelą Chabayczak.
Wyniki testu DNA pokazały, że Firlągowie z Nadbrzeża przynależą do jednej z odmian GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 1, będącej częścią wielkiej haplogrupy R1a. Wskazuje to pośrednio, że rodzinę raczej należy łączyć z lokalnym (mazowieckim) osadnictwem średniowiecznym, a nie zaś z ludnością napływową (olędrami). Oczywiście nie można wykluczyć, że Firlągowie przybyli ze wschodnich Niemiec, gdzie mutacja L1069 była dość rozpowszechniona pośród zgermanizowanej ludności słowiańskiej. Na Urzeczu najbliżej spokrewnioną rodziną są Fi(e)jkowie z Ostrówca.
W przyszłości niezbędne jest rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny.


Kamaciowie z Glinek [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Kamaciów zamieszkiwała wieś Glinki w dawnej parafii Góra Kalwaria (obecnie Ostrówek) przynajmniej od XVII wieku. Na przestrzeni ostatnich 350 lat nazwisko było zapisywane w różnych wariantach - Kamasz, Kamaszewski i w końcu Kamać. Wydaje się, iż pierwotną formą było nazwisko Kamasz, związane z protoplastą rodu, rzemieślnikiem trudniącym się kamasznictwem (kamasz - dawny but męski, wciągany, z krótką cholewką). Najstarszym znanym przedstawicielem przetestowanej gałęzi rodziny był Jakub (ur. ok. 1740), żonaty z Magdaleną Kurzawą, a potem z Ewą Chodos, mieszkaniec Glinek, Łukówca i Śniadkowa Górnego na Urzeczu. Zmiany miejsca zamieszkania być może związane był z usługami (kamasznictwo), jakie wykonywał. Synem Jakuba był Wit, w swoim czasie sołtys Glinek, używający nazwiska Kamaszewski. Ze związku z Krystyną z Gawinów, miał on dwóch synów, z których pierwszy - Maciej Kamaszewski był ekonomem w Sobiekursku, zaś drugi - Wojciech Kamaszewski - gospodarzem w Glinkach i bezpośrednim przodkiem przebadanej gałęzi rodu.
Wyniki testu DNA pokazały, że Kamaciowie z Glinek przynależą do jednej z odmian GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 1, będącej częścią wielkiej haplogrupy R1a. Wskazuje to pośrednio, że rodzinę raczej należy łączyć z lokalnym (mazowieckim) osadnictwem średniowiecznym, a nie zaś z ludnością napływową (olędrami). Oczywiście nie można wykluczyć, że Figurowie przybyli ze wschodnich Niemiec, gdzie mutacja L1069 była dość rozpowszechniona pośród zgermanizowanej ludności słowiańskiej. Na tym poziomie testu Kamaciowie mają 20 krewniaków, noszących zarówno nazwiska słowiańskie (Aleksandrowic, Babanin, Goerwitz, Jakielek, Mironov, Musinov, Pieczynski, Zagrubski), jak i anglosasko-germańskie (Andersen, Dertinger, Ernest, Kassner, Lehmann, Røren, Thronson, Tuttosi, Tyler, Weingarten).
W przyszłości niezbędne jest rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny i łączącej ją z konkretnym regionem.


Kanabusowie z Cieciszewa i Powsinka [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Kanabusowie to rodzina związana z Urzeczem przynajmniej od 2 połowy XVI wieku. Do przeprowadzenia analizy tego nazwiska niezbędne jest skupienie się najpierw na nazwisku Ząbek/Zębicki. Już w 1663 roku w parafii Cieciszew występuje rodzina Zabków/Zębickich: Łukasz Zębicki s. Wawrzyńca z Chabdzina, Szymon Zębicki s. Jakuba z Koła, Jadwiga Ząbek wdowa po Pawle z Cieciszewa, Jakub Ząbek s. Pawła, Apolonia Ząbek c. Pawła. Tak więc na terenie parafii Cieciszew przed 1663 rokiem mieszkali: Wawrzyniec Zębicki w Chabdzinie, Jakub Zębicki w Kole i Paweł Ząbek w Ciszycy. W związku z tym, że w latach 60-tych XVII wieku rodzina ta jest już na Urzeczu rozrodzona można przypuszczać, że pierwszy ich przodek pojawił się tu w II połowie XVI wieku.
Do 1684 roku nazwisko Kanabus nie występuje na Urzeczu. Nazwisko to pojawia się pierwszy raz w lipcu 1684 roku, w niecały rok po bitwie pod Wiedniem. Apolonia Kanabusówna z Cieciszewa córka Pawła jest świadkową na ślubie Wojciecha Ruckiego z Kozłowa i Maryny Król (podwójnej wdowy: po Krzysztofie Pytka oraz Macieju Małocha). Drugi raz nazwisko to występuje w styczniu 1685 roku kiedy
Jakub Ząbek alias Kanabus z Cieciszewa syn Pawła żeni się z Maryną Rybałt (wdową po Krzysztofie Pyzlu synu Macieja). Trzeci raz nazwisko Kanabus pojawia się w lutym 1686 roku, kiedy Apolonia Ząbek alias Kanabus córka Pawła (wyżej już wymieniona) jest również świadkową na ślubie. Wszystkie trzy wpisy w metrykach cieciszewskich wskazują na to, że nazwisko Kanabus ma charakter przydomkowy być może nadany Jakubowi Ząbkowi po bitwie pod Wiedniem. Istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że Jakub Ząbek alias Kanabus, to żołnierz króla Jana III Sobieskiego, który wraz innymi mieszkańcami Urzecza brał udział w bitwie pod Wiedniem. Jakub bitwę przeżył, po powrocie ożenił się z wdową Maryną Pyzel po poległym pod Wiedniem Krzysztofie Pyzlu, wychowywał ich syna Franciszka Pyzlaka zwanego Zębiczczak oraz miał z Maryną syna Mateusza.
Mateusz Zębicki/Kanabus w 1705 roku ożenił się z Anną Teresą z parafii wilanowskiej i przeniósł się do Powsinka. Synem Mateusza był Józef Kanabus ur ok. 1710 roku, a zmarły w 1771 roku, który miał 3 żony: Zofię, Katarzynę i Małgorzatę. Synem Mateusza i pierwszej żony Zofii był Jędrzej Kanabus ur ok. 1736 roku, zmarły w 1810 roku. Jędrzej Kanabus z Powsinka nosił oryginalny przydomek Szuwara, który wraz z innymi cechami charakterystycznymi dla rodziny Ząbków (silnie rozrodzona w ujściu Sanu do Wisły rodzina flisaków) może wskazywać, że była to rodzina zajmująca się od pokoleń właśnie flisactwem. Znanymi osobami z rodziny Kanabusów był Henryk Kanabus, zarządca domu rodziny Branickich z Wilanowa i jego żona Anastazja, niania dzieci Branickich oraz współcześnie żyjący Krzysztof Kanabus, znany i ceniony regionalista z Urzecza, autor wielu artykułów o wydarzeniach historycznych związanych z Wilanowem i jego okolicami.

Wyniki testu DNA pokazały, że Kanabusowie przynależą do jednej z odmian GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 1, będącej częścią wielkiej haplogrupy R1a. Wskazuje to pośrednio, że rodzinę raczej należy łączyć z lokalnym (mazowieckim) osadnictwem średniowiecznym, a nie zaś z ludnością napływową (olędrami), czy tym bardziej Turkami, bo i takie legendy krążyły wokół tej familii. Oczywiście nie można wykluczyć, że Kanabusowie przybyli ze wschodnich Niemiec, gdzie mutacja L1069 była dość rozpowszechniona pośród zgermanizowanej ludności słowiańskiej.
W bazie danych FTDNA znaleziono ponad 550 osób o identycznych 12 markerach lub też różniących się 1 mutacją od Kanabusów. Nosili oni nazwiska zarówno słowiańskie, jak i łacińsko-germańskie. Na Urzeczu identyczny wynik posiadali Krupińscy z Zawad, a także różniący się zaledwie 1 mutacją -  Kłosowie z Powsina oraz Gawryszewscy, Figurowie i Wiśniewscy z Lasa. Wszyscy być może wywodzili się z tego samego nadwiślańskiego "pnia" rodowego niewątpliwie o średniowiecznej metryce.
Ustalenie bliższych pokrewieństw z w/w rodzinami nie jest możliwe na tym poziomie testu, dlatego też w przyszłości niezbędne jest rozpoznanie mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny.

Kłosowie z Powsina [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Kłosów zamieszkiwała okolice Okrzeszyna od XVII wieku. Inny wynik niż wcześniej przebadana rodzina Kłosów sugeruje, że nazwisko ma charakter przezwiskowy. Kłosem czy Kłosiakiem mógł być na przykład określany syn Kłosówny i mniej znanego zgłaszającym urodzenie dziecka ojca, pochodzącego np. z sąsiedniej parafii.
Wyniki testu DNA pokazały, że przebadana linia Kłosów przynależy do jednej z odmian GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 1, będącej częścią wielkiej haplogrupy R1a. Wskazuje to pośrednio, że rodzinę raczej należy łączyć z lokalnym (mazowieckim) osadnictwem średniowiecznym, a nie zaś z ludnością napływową (olędrami). Oczywiście nie można wykluczyć, że Kłosowie przybyli ze wschodnich Niemiec, gdzie mutacja L1069 była dość rozpowszechniona pośród zgermanizowanej ludności słowiańskiej.
W bazie danych FTDNA znaleziono ponad 900 osób o identycznych 12 markerach lub też różniących się 1 mutacją od tej gałęzi Kłosów. Nosili oni nazwiska zarówno słowiańskie, jak i łacińsko-germańskie. Na Urzeczu identyczny wynik posiadali Wiśniewscy z Lasa, a różniący się zaledwie 1 mutacją - Kanabusowie, Figurowie z Lasa, Wardeccy z Czerniakowa, Zduńczykowie z Kępy Radwankowskiej i Krupińscy z Zawad. Wszyscy być może wywodzili się z tego samego nadwiślańskiego "pnia" rodowego niewątpliwie o średniowiecznej metryce.
Ustalenie bliższych pokrewieństw z w/w rodzinami nie jest możliwe na tym poziomie testu, dlatego też niezbędne jest jego rozpoznanie mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny

Krupińscy z Zawad [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Pierwsi Krupińscy w parafii wilanowskiej odnotowani są już w 1739 roku. Wojciech Krupiński wraz z żoną Zofią osadzeni są w Powsinku i tu rodzą się im następujące dzieci: w 1739 roku – Paweł, w 1744 roku – Kazimierz,w 1747 – Wawrzyniec, w 1749 – Walenty, w 1753 roku – Magdalena. W 1758 roku Wojciech żeni się po raz drugi, tym razem z Marianną Warysiakową i z nią w 1760 roku ma syna Filipa Jakuba. Wojciech Krupiński w ostatniej metryce chrztu dziecka odnotowany ma zawód „szewc”. Syn Wojciecha, Paweł żeni się 1764 roku z Małgorzatą Latoszkówną z Zawad i tam osiadają. Pawłowi i Małgorzacie rodzi się 6-ro dzieci, w tym syn Bartłomiej. Bartłomiej Krupiński oraz jego żona Antonina mieszkają na Zawadach i tu w 1789 roku chrzczą  syna Tomasza. Pomimo, że metryki urodzeń parafii Wilanów są prowadzone do 1819 roku,to jednak w latach 1790- więc przez 29 lat nie jest odnotowany ani jeden chrzest dziecka rodziny Krupińskich. Być może rodzina ta na jakiś czas przeniosła się do innej parafii, a później z powrotem wróciła na Zawady. Dziś przedstawiciele tej rodziny licznie reprezentowani są właśnie na Zawadach. Protoplastą przebadanej gałęzi rodu był Bartłomiej Krupiński (ur. ok. 1765), który wraz z żoną Zofią z Małkowskich miał syna Szczepana (ur. 1808). 
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Krupińskich pokazały, że przynależy on do GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 1, stanowiącej część haplogrupy R1a.
W bazie danych FTDNA znaleziono aż 278 osób o identycznych 12 markerach, lub też różniących się jedną mutacją od Krupińskich z Zawad. Nosili oni zarówno słowiańskie (Badzio, Dubas, Kajkowski, Kolczyński,Leszczyński, Mojaisky, Olszewski, Paryski, Polkozic, Sokolosky, Wapiński, Wasowski), jaki i germańskie nazwiska (Brown, Ederer, Gardner, Goodman, Hansen, Keefner, Kiser, Klinner, Kramer, Robinson, Ruple, Schiffelbein). Pośród krewniaków różniących się 1 mutacją ujawniła się rodzina Wiśniewskich z pobliskiego Lasa oraz rodzina Zduńczyków z Kępy Radwankowskiej, być może wywodzące się z tego samego nadwiślańskiego "pnia" rodowego.
Ustalenie bliższych pokrewieństw z w/w rodzinami nie jest możliwe na tym poziomie testu, dlatego też niezbędne jest jego rozpoznanie mutacji (SNP) charakterystycznej dla tej rodziny.

Penconkowie z Kabat [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Nazwisko Penconek prawdopodobnie ewoluowało z przydomka Pęczek i partonimu Pęczkowicz (Pęczkowicz>Penck/Pencek/Penczek> Penczonek/Pęczonek> Penconek/Pęconek). Pierwsza wzmianka o współczesnych Penconkach pojawia się w parafii Cieciszew w 1712 roku, kiedy w styczniu tego roku Kazimierz Pęczkowicz z Feliczyna (Kliczyna?) jest świadkiem na ślubie Mikołaja Buga z Feliczyna (Kliczyna?) z Dorotą Staśkiewiczówną. Drugi raz Kazimierz Pęczkowicz już z Jeziorny pojawia się jako świadek na ślubie w październiku 1712 roku u Grzegorza Joachima Zaleskiego z Miłosny z Magdaleną Ryszkówną. W księgach parafii Powsin w 1717 roku świadkiem na ślubie Grzegorza Drewno z Jadwigą Masiaczką, jako świadek występuje Szymon Pęconek. W kolejnych latach Szymonowi i Jadwidze Pęconkom rodzą się następujące dzieci: w 1720 syn Józef, w 1721 syn Antoni, w 1722 bliźnięta Grzegorz i Franciszka, w 1724 bliźnięta Antoni i Wit (Antoni z 1721 zapewne zmarł skoro nadano znów to imię). W 1719 roku Andrzej Pęconek z Powsina i jego żona Katarzyna chrzczą dziecko imieniem Stefan. Kolejne zapisy dotyczące Kazimierza Pencka/Pęconka zanotowane są w rachunkach dworu wilanowskiego prowadzonych za rok 1737, gdzie zapisano: „Augu za kwitem Iegmc P Ekonom Kazimierzowi Penckowi na wesele piwa”, a w sierpniu 1738 roku widnieje zapis, iż wypłacono należność „cieśli Konstantemu od wybudowania chałupy w Powsinie dla Pęcanka poddanego powsińskiego podług ugody.” Tak, więc Pęconki na początku drugiej dekady XVIII w. obecni są najpierw w parafii Cieciszew, następnie – Powsin. Zapewne w XVIII wieku pojawiają się na pobliskich Kabatach u podnóża wiślanej skarpy, a dopiero na początku XIX wieku przechodzą do parafii Wilanów. Pierwsze metryki dotyczące tego nazwiska pojawiają się w 1802 roku, kiedy to Piotr Pęczonek (ur. ok. 1785) z Zawad wraz z żoną Małgorzatą chrzczą syna Stanisława, zaś w 1803 roku chrzczą bliźnięta Jakuba i Małgorzatę. W 1810 roku, już w par. Powsin, urodził im się natomiast Piotr Penconek, bezpośredni przodek przebadanej gałęzi rodu.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Penconków pokazały, że przynależy on do GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 1, stanowiącej część haplogrupy R1a. 
W bazie danych FTDNA znaleziono zaledwie 6 osób o identycznych 12 markerach, co Penconkowie z Kabat. Nosili oni w zdecydowanej większości nazwiska słowiańskie (Kraśniewski, Purzycki, Sisky, Zieliński), wobec nielicznych brzmiących germańsko (Roman, Seers). Ponadto znaleziono 8 osób, których profile genetyczne różniły się tylko jedną mutacją (Ainley, Dobkowski, Flieden, Ibatulla, Morison, Rinning, Roman, Zaborowski).

Na tym poziomie testu ustalenie bliższych pokrewieństw z w/w rodzinami nie jest możliwe. W przyszłości konieczne jest ustalenie mutacji (SNP).

Wardeccy z Czerniakowa i Siekierek [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Metryki parafii Jazdów i Wilanów jednoznacznie wskazują, że rodzina Wardeckich silnie związana była ze wsią Siekierki i Czerniaków. W tej pierwszej już w 1740 roku pojawia się wpis dotyczący chrztu Barbary, córki Walentego i Urszuli Wardeckich. Para ta przez kolejne lata, aż do roku 1756 chrzci w sumie 8-ro dzieci, w tym raz bliźnięta. Równolegle odnotowane są wpisy dotyczące prawdopodobnie brata Walentego, Jana Wardeckiego. Jan Wardecki wraz z żoną Katarzyną chrzczą w 1743 roku córkę Mariannę, a w kolejnych latach, aż do 1757 roku mają w sumie 6-ro dzieci. Takie zapisy świadczą o tym, że ojciec Walentego i Jana mógł osiedlić się na terenie Siekierek już na początku XVIII wieku. Z parafii Jazdów pochodzą natomiast zapisy o najstarszych przodkach przebadanej gałęzi rodziny - Walentego i Marianny z domu Koczurek, zamieszkałych w Czerniakowie. Ich synem był Krzysztof (1775-1831), żonaty z Franciszką Osiecką, zaś wnukiem Józef (1853-1914), żonaty z Antoniną Sankowską.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Wardeckich zakwalifikowały go prawdopodobnie do GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 1, stanowiącej rozległą część indoeuropejskiej haplogrupy R1a spod mutacji M458 i L1029, powszechnie łączonej z ludnością słowiańską, często zgermanizowaną w okresie średniowiecznym na terenach wschodnich Niemiec.
W bazie danych FTDNA znaleziono aż 231 osób o identycznych 12 markerach lub różniących się zaledwie 1 mutacją od profilu Wardeckich z Czerniakowa. Nosili oni przeważnie nazwiska łacińsko-germańskie, wobec mniej licznych słowiańskich.Co ciekawe pośród bliskich krewniaków znaleźli się też i inni uczestnicy naszego projektu - Wiśniewscy z Lasa, leżącego naprzeciw Siekierek. Niewykluczone, że obie te rodziny mają na Urzeczu wspólne korzenie sięgające czasów przed uformowaniem się nazwisk, jakkolwiek wymagałoby to przeprowadzenia dalszych testów polegających na rozpoznaniu konkretnych mutacji (SNP).

Wiśniewscy z Lasa [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Od początku XVIII wieku rodzina Wiśniewskich występowała dość licznie po obydwu brzegach Wisły, w szczególności w parafiach Wilanów (wieś Siekierki Duże, Zawady) i Zerzeń (wieś Las). Kolejne testy pokażą, czy mamy do czynienia z jednym wielkim, tyle że rozrodzonym rodem, czy też jedynie ze zbieżnością popularnego w Polsce nazwiska. Najstarszym znanym przodkiem przebadanej gałęzi rodziny był Tomasz Wiśniewski (ur. 1743, zm. 1812), żonaty z Marianna Wrzosek, który w latach 1803-12 pełnił funkcję sołtysa (wójta) wsi Las. Jego synem był z kolei Marcin (ur. 1784, zm. 1831), gospodarz z Lasa, żonaty z Eleonorą Kuranowską.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Wiśniewskich z Lasa zakwalifikowały go do GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 1, stanowiącej rozległą część indoeuropejskiej haplogrupy R1a spod mutacji M458 i L1029, powszechnie łączonej z ludnością słowiańską, często zgermanizowaną w okresie średniowiecznym na terenach wschodnich Niemiec.
W bazie danych FTDNA znaleziono aż 548 osób o identycznych 12 markerach lub różniących się zaledwie 1 mutacją od profilu Wiśniewskich z Lasa. Nosili oni przeważnie nazwiska łacińsko-germańskie, wobec mniej licznych słowiańskich. Co ciekawe pośród bliskich krewniaków znaleźli się też i inni uczestnicy naszego projektu - Wardeccy z Czerniakowa, Krupińscy z Zawad i Zduńczykowie z Kępy Radwankowskiej. Niewykluczone, że rodziny te mają na Urzeczu wspólne korzenie sięgające czasów przed uformowaniem się nazwisk, jakkolwiek wymagałoby to przeprowadzenia dalszych testów polegających na rozpoznaniu konkretnych mutacji (SNP).

Zduńczykowie z Kępy Radwankowskiej [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Zduńczyków zamieszkiwała parafię czerską przynajmniej od drugiej połowy XVII wieku. Najstarsi jej przedstawiciele notowani są w Czersku (1689), Pęcławiu (1691), a potem w szczególności w Kępie Radwankowskiej. Nazwisko niewątpliwie ma charakter wtórny, odzawodowy (zdun - rzemieślnik zajmujący się budową i naprawą pieców).
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Zduńczyków zakwalifikowały go do GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 1, stanowiącej rozległą część indoeuropejskiej haplogrupy R1a spod mutacji M458 i L1029, powszechnie łączonej z ludnością słowiańską, często zgermanizowaną w okresie średniowiecznym na terenach wschodnich Niemiec.
W bazie danych FTDNA znaleziono aż 70 osób o identycznych 12 markerach co Zduńczykowie z Kępy Radwankowskiej.
Nosili oni przeważnie nazwiska łacińsko-germańskie (Benke, Dalton, Dowland, Eltz, Irey, Long, Mnieco artens, Moser, Mueler, Reddemann, Rees, Reetz, Schatschneider, Schroder, Schultz, Selke, Willis, Zanzich, Ziegler), wobec mniej licznych słowiańskich (Antos, Borzyszkowski, Brokowski, Dawicki, Dreliszak, Małachowski, Skarbek, Skręta, Sokolov, Wojtal). Ponadto znaleziono aż 77 osób z Niemiec, Anglii, Szwecji, Węgier, Ukrainy i Polski, których profile genetyczne różniły się zaledwie jedną mutacją, w tym m.in. innych uczestników naszego projektu - Olszanków z Obórek i Wiśniewskich z Lasa. Niewykluczone, że rodziny te mają na Urzeczu wspólne korzenie sięgające czasów przed uformowaniem się nazwisk, jakkolwiek wymagałoby to przeprowadzenia dalszych testów polegających na rozpoznaniu konkretnych mutacji (SNP).


9D. GRUPA SŁOWIAŃSKA 2 (R1a:Z283>Z282>PF6155>M458>PF7521>CTS11962>YP515)
Grupa Słowiańska 2 jest częścią wielkiej indoeuropejskiej haplogrupy R1a (http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1a_Y-DNA.shtml), siostrzaną do omawianej wcześniej Grupy Słowiańskiej 1 oraz bliską grupie zachodniosłowiańskiej (spod tej samej mutacji M458). Swym zasięgiem obejmuje podobne tereny co Grupa Zachodniosłowiańska, jakkolwiek znacznie częściej spotkać ją można w Europie Wschodniej oraz we wschodnich Niemczech pośród resztek słowiańskiej ludności. Powszechnie łączy się ją ze Słowianami, jednakże staroeuropejskie korzenie tej grupy (wykształciła się ok. 2500 p.n.e.) każą być bardzo ostrożnym w etykietowaniu jej etnicznie.

- Kałuski (kit 508659) – Kałuscy z Wilanowa i Zawad
- Matyjasiak (kit 629345) – Matyjasiakowie z Kępy Okrzewskiej
- Olszanka/Olszanko (kit 277433) – Olszankowie z Obórek i Rycic
- Woźniak (kit 562713) – Woźniakowie z ...
 
Kałuscy z Wilanowa i Zawad [POTRZEBNY TEST BIG Y]
Najwcześniejsze zapiski odnośnie rodziny Kałuskich na terenie Urzecza pochodzą z parafii św. Anny w Wilanowie. Odnoszą się one do Bartłomieja i Zofii, którzy w 1742 roku ochrzcili tu syna Kazimierza. W 1761 roku inny syn Bartłomieja i Zofii Kałuskich z Wilanowa, Paweł, zawarł związek małżeński z Barbarą z Malców i w kolejnych latach para ta ochrzciła aż siedmioro dzieci. W 1766 roku odnotowany jest też Antoni Kałuski (zapewne brat Pawła i Kazimierza), który wraz z żoną Małgorzatą również mieli kilkoro dzieci. Przebadana linia to potomkowie wspomnianego Pawła Kałuskiego i Barbary z Malców, którym w 1767 roku w Wilanowie urodził się syn Andrzej Feliks, używający w dorosłym życiu wyłącznie drugiego imienia. W 1796 roku ożenił się on z Anastazją Czaykowską. W akcie ślubu zapisano, że oboje pochodzili z Zawad, co dowodzi, że interesująca nas rodzina w niezbyt odległym czasie przeniosła się z Wilanowa do tejże wsi. Feliks Kałuski posiadał liczne potomstwo, w tym Augustyna Jana (ur. 1798, zm. 1831), który podobnie jak ojciec używał wyłącznie drugiego imienia. Zajmował się on ciesielstwem, a w 1821 roku poślubił Magdalenę Kłosównę, z którą miał syna Szczepana. Ten ostatni, z żony Józefy Wiśniewskiej, miał znów syna Franciszka (ur. 1848) męża Marianny z Trzewików, po których pozostało liczne potomstwo, w tym przebadana genetycznie gałąź rodziny.
W 2 poł. XVIII wieku Kałuscy odnotowywani są także w pobliskiej parafii św. Zygmunta w Słomczynie, m.in. w 1783 roku we wsi Kawęczyn mieszka Stanisław Kałuski z żoną Marianną ze Szklarczyków.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Kałuskich z Wilanowa i Zawad zakwalifikowały go do GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 2, stanowiącej rozległą część indoeuropejskiej haplogrupy R1a spod mutacji M458 i mutacji YP515. W subkladzie tym razem z Kałuskimi są m.in. Bobiński, Kowalski, Kusztelak, Kubasiak, Dobkowski i Schrank z Pomorza Zachodniego (Alt Liepenfier, Neustettin), natomiast z Urzecza - Olszankowie z pobliskich Obórek w parafii Cieciszew (Słomczyn).

Niezbędne jest rozpoznanie młodszych mutacji Kałuskich (leżących poniżej YP515), do czego potrzebne jest przeprowadzenie testu Big-Y lub indywidualne testy wybranych SNPów (m.in. YP1182).


Olszankowie z Obórek i Rycic [POTRZEBNY TEST BIG Y]
Rodzina Olszanków pochodziła z nadwiślańskiej parafii Cieciszew (obecnie Słomczyn) w gminie Konstancin-Jeziorna, gdzie zamieszkiwała przynajmniej od połowy XVII wieku. Prawdopodobnie przybyli oni z leżącej również nad Wisłą wsi Dąbrówka Mniejsza w parafii Tarchomin, której właścicielami od XV w. byli Olszankowie-Dąbrowscy herbu Lubicz (http://www.slownik.ihpan.edu.pl/search.php?id=27006). Niewykluczone zatem, że Olszankowie wywodzili się z drobnej szlachty (por. http://akson.sgh.waw.pl/~apszczol/warszawa.htm).
Najstarszym znanym przodkiem przebadanej gałęzi rodu był Wit Olszanka (ur. ok. 1640), mieszkający do ślubu w 1668 r. z Barbarą Czochałą w podkonstancińskim Kozłowie Wielkim, a następnie w pobliskich Obórkach (jego drugą żoną została w 1692 r. Maryna Lenart/Lenarcik). Syn Wita i Barbary, Kazimierz Olszanka (ur. ok. 1680) ożeniony w 1704 roku z Katarzyną Zuczkową z Obórek, miał z kolei syna Andrzeja (ur. 1710), który wyprowadził się do zawiślańskich Rycic (dziś Józefów), zamieszkawszy w majątku swojej żony Katarzyny. Stamtąd kolejne pokolenia Olszanków, zapisywane również pod nazwiskami Olszanko, Olszanowski i Olszewski, rozeszły się po całej tutejszej okolicy, m.in. do Mlądza, Góraszki, Białka, Duchnowa, Wiązowny, Zagoździa, Zastowa, Wilanowa, Powsinka, Nadbrzeża, Otwocka Wielkiego, Karczewa, Otwocka i Warszawy.
Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Olszanków zakwalifikowały go do GRUPY SŁOWIAŃSKIEJ 2, stanowiącej rozległą część indoeuropejskiej haplogrupy R1a spod mutacji M458 i przetestowanej pozytywnie mutacji YP515. W subkladzie tym razem z Olszankami są: Bobiński, Kowalski, Kusztelak, Kubasiak, Dobkowski i Schrank z Pomorza Zachodniego (Alt Liepenfier, Neustettin).
Niezbędne jest rozpoznanie młodszej mutacji Olszanków leżącej poniżej YP515, do czego potrzebne jest przeprowadzenie testu Big-Y.


10. GRUPA CELTYCKO-GERMAŃSKA (R1b:M343>P25>P297>M269*)
Grupa Celtycko-Germańska (GCG) jest częścią zachodnioeuropejskiej haplogrupy R1b (więcej o haplogrupie R1b tu:http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1b_Y-DNA.shtml). W największym stopniu związana jest ona z ludnością celtycką lub/i germańską. W Polsce jest stosunkowo rzadka, łączona zwykle z osadnictwem niemieckim i holenderskim okresu średniowiecza lub czasów nowożytnych.

- Krysa (kit 638213) - Krysowie z ...
- Lempkowski (kit 277430) – Lempkowscy z Ostrówca, Otwocka Wielkiego i Kępy Glinieckiej
- Pyzel (kit 277697) – Pyzlowie z Powsina
- Rutkowski (kit 306773) – Rutkowscy z Czerska
- Siwak (kit 280014) – Siwakowie z Ostrówca i Karczewa
- Walicki (kit 623299) - Waliccy z Piotrowic
- Waligóra (kit 402200) - Waligórowie z Chynowa
- Wiśniowski/Prus-Wiśniowski (kit 283755) – Wiśniowscy z Góry Kalwarii


Lempkowscy z Ostrówca, Otwocka Wielkiego i Kępy Glinieckiej [POTRZEBNY TEST R1b-M343&M269 BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Przodkowie Lempkowskich prawdopodobnie wywodzą się z leżącej nad Wisłą ziemi chełmińsko-dobrzyńskiej, gdzie nazwisko Lemke/Lamka było i jest bardzo popularne. Osiedlenie się tej rodziny na Łurzycu wiąże się niewątpliwie z pierwszą falą osadnictwa olęderskiego, która przypada na wiek XVII. Niewykluczone również, że rodzina Lemke osiadła pod Warszawą w związku z postawieniem w 1670 roku Królewskiej Komory Solnej w Górze Kalwarii, silnie związanej z komorą bydgoską (por. opis Stanaszków z Żelawina - GRUPA 8A).
Najstarszym przodkiem przebadanej gałęzi rodu jest mieszkaniec Ostrówca - Michał Lamkowski (ur. ok. 1680), notowany w 1735 roku. Jego synami są Kazimierz (ur. ok. 1710) i Jan Lemka (ur.ok. 1715) z Otwocka Wielkiego. Ich potomkami są natomiast Jerzy Lemke (ur.1797), żonaty z Anną Dalman, kolonista na Kępie Glinieckiej i Pijarskiej, a także Piotr Lemkowski/Lempkowski (ur. 1807), żonaty z Katarzyną Drzewiecką (Drewicz), osiadły na gospodarstwie w Radwankowie. Właśnie od tego ostatniego pochodzą Lempkowscy, od których pobrano próbkę do badań DNA.

Wyniki testu przedstawiciela rodziny Lempkowskich pokazały, że przynależy on do popularnej w Europie Zachodniej haplogrupy R1b, określonej tu jako GRUPA CELTYCKO-GERMAŃSKA (GCG).
W bazie danych FTDNA znaleziono aż 428 osób o identycznych 12 markerach, co Lempkowscy z Ostrówca. Nosili oni wyłącznie nazwiska łacińsko-germańskie (Bates, Bell, Bolton, Brooks, Brown, Buchholz, Cooper, Coxon, Eichhorn, Gee,German, Harralson, Harrell, Harris, Inman, Key, Lankston, Leggett, Leinweber, Lewis, Lindfield, Logan, Malonson, Parker, Patterson, Ruger, Ryder, Schultz, Shaffer, Smalling, Smith, Turner, Widner, Wright), zamieszkując w szczególności Europę północno-zachodnią. Warto dodać, że zaledwie jedną mutacją różnił się test innego uczestnika Projektu, pana Prus-Wiśniowskiego z Góry Kalwarii (kit283755).
Na tym poziomie testu ustalenie bliższych pokrewieństw nie jest możliwe, jako że wymaga rozpoznania konkretnej mutacji (SNP) dla tej rodziny.

Pyzlowie z Powsina [POTRZEBNY TEST R1b-M343&M269 BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Niewątpliwie gniazdem rodzinnym licznie występującej na Urzeczu rodziny Pyzlów jest parafia Cieciszew (obecnie Słomczyn), jakkolwiek od dawna nazwisko ciążyło ku Powsinowi i Kabatom. Przedstawiciele tego starego i rozgałęzionego włościańskiego rodu żyli w Ciszycy i Opaczy przynajmniej od początku XVII stulecia, na co wskazują zachowane metryki cieciszewskie.
Najstarszymi przedstawicielami tej rodziny są Maciej i Wojciech Pyzlowie. Maciej Pyzel (ok. 1615-1665) mieszkał na gospodarstwie w Ciszycy i miał synów Krzysztofa (ok. 1635-1683) i Macieja (ok.1640-1683), natomiast Wojciech Pyzel (ok. 1625-1675) mieszkał w Opaczy i również miał synów Macieja (ok. 1655-1683) i Krzysztofa (ok. 1660-1710). Krzysztof s. Macieja Pyzla z Ciszycy ożenił się dwukrotnie: raz z Katarzyną, a drugi raz z Marianną Rybałt w 1667 roku. Miał dzieci: Dorotę i Łucję oraz syna Franciszka. Maciej s. Macieja również ożenił się dwukrotnie: raz z Łucją Gumieńską w 1664 roku, a drugi raz z Dorotą Rybałt w 1678 roku. Miał dzieci: Teresę, Zofię i syna Krzysztofa. Zamieszkiwał w Chabdzinie. Maciej s. Wojciecha Pyzla z Opaczy ożenił się z Marianną Rybałt w 1678 roku i miał syna Wojciecha. Krzysztof s. Wojciecha ożenił się z Konstancją Król
alias Stawarz w 1686 roku i posiadał córki: Zofię i Konstancję.
Istnieje przypuszczenie, że wymienieni wyżej trzej Pyzlowie (Krzysztof s. Macieja, Maciej s. Macieja iMaciej s. Wojciecha) brali udział w bitwie pod Wiedniem w 1683 roku i tam zginęli, bowiem ich żony w tym samym roku lub w krótkim czasie po bitwie ponownie wyszły za mąż. Być może Krzysztof, Maciej i Maciej zasilili 20-tysięczną armię króla Jana III Sobieskiego jako piechurzy. Natomiast Krzysztof s. Wojciecha był albo za młody, żeby wziąć udział w bitwie, albo ją przeżył i powrócił w rodzinne strony. Krzysztof ożenił się 3 lata po bitwie i tu urodziły mu się dzieci.
Nie wiadomo dokładnie w jakim okresie rodzina Pyzlów pojawiła się w Powsinie, nie mniej na początku XVIII wieku w Powsinie-Potukałach zamieszkują dwie rodziny: nieznany z imienia Pyzel-Koza (ok. 1690-1735) i jego żona Petronela oraz Marcin Pyzel-Pyzlowski (ok.1700-1750) i jego żona Marianna Grzonka. Nazwisko tej ostatniej związane jest ze starą rodziną Grzanków z nieistniejącej wsi Grzanki pod Gassami w parafii cieciszewskiej. Pośrednio pokazuje to na związki Pyzlów z ich wcześniejszą, rodową parafią.
Natomiast w tym samym czasie na Lisach zamieszkuje Wojciech Pyzel-Koza (ok. 1695-1725) i jego żona Marianna. Niewątpliwie większość współczesnych rodzin Pyzlów silnie reprezentowanych w Powsinie, Kabatach, Powsinku, Zawadach i Wilanowie pochodzi od tych właśnie przodków, ze szczególnym uwzględnieniem gniazda rodzinnego w Powsinie-Potukałach. Tam bowiem w XVIII w. (do 1725 roku) pojawia się trzech przedstawicieli tego rodu (Kazimierz, Marek i Franciszek), których synowie i wnuczęta migrują po okolicy. Kazimierz Pyzel (ok. 1716-1756) ożenił się z Jadwigą Pęconkówną w 1736 roku i miał 6-ro dzieci, w tym synów Wojciecha (1742-1795), Tomasza (1745-1805) oraz córkę Agnieszkę (1750-?). Natomiast Marek Pyzel (ok.1719-1775) ożenił się dwa razy: z Agnieszką Latoszkówną w 1739 roku i z Rozalią Wójcikówną w 1764 roku. Marek miał 15-cioro dzieci, w tym synów: Mikołaja (1739-?), Jana (1748-?), Pawła (1754-1810), Wojciecha (1770-?) oraz córkę Barbarę (1774-?). Franciszek Pyzel ożenił się 3 razy: z Rozalią Petlonką w 1747 roku, z Agnieszką Buczyńską w 1752 roku i z Rozalią Bancerkówną w 1757 roku. Z pierwszego małżeństwa posiadał syna Kazimierza (1748-?) i córkę Elżbietę (1750-?) a z drugiego córkę Małgorzatę (1753-1818).
Rody Pyzlów mieszkające na terenie parafii Powsin w XVIII wieku to: Wojciech (1742-ok.1795) i Justyna Latoszkówna (ok. 1748-1812) z Lisów, Tomasz (1745-1805) i Magdalena Janówna (ok. 1746-1823) z Zamościa, Kazimierz (1748-?) i Zofia (ok.1748-1818) z Powsina-Potułkał, Paweł (1754-1810) i Marianna Latoszkówna (ok.1756-1813) z Powsina Potułkał oraz Wojciech Pyzel (1770-1808) i Marianna Dudzikówna (1774-?) z Powsina.
Od pierwszej połowy XVIII wieku notowane są związki małżeńskie Pyzlów z parafii powsińskiej z mieszkankami/mieszkańcami pobliskich Kabat, m.in. ok. 1743 roku Agata Pyzlówna (c. N/n Pyzlai Petroneli) wychodzi za mąż za Wita Więska z Kabat. Najwięcej takich związków przypada na początek XIX stulecia: Barbara Pyzlówna (1774-1846) i Franciszek Szymański (ok. 1763-?) z Kabat biorą ślub w 1801 roku, Bartłomiej Pyzel (ok.1778-?) i Franciszka z Karaszewskich (ok. 1780-?) z Kabat ślub biorą ok. 1801 roku, Wawrzyniec Pyzel (ok. 1770-1847) i Zofia z Marczaków/Górczaków (ok.1776-1835) z Kabat  biorą ślub ok. 1802 roku. W XVIII i XIX wieku Pyzlowie zawierają również związki w innych pobliskich miejscowościach: Okrzeszynie, Kępie Okrzewskiej, Jeziornie, Bielawie, Kierzku, Natolinie, Wolicy, Łęgu czy Raszynie.

Wyniki testu przedstawiciela rodziny Pyzlów z Powsina pokazały, że przynależy on do popularnej w Europie Zachodniej haplogrupy R1b, określanej jako GRUPA CELTYCKO-GERMAŃSKA (GCG). Można przypuszczać,że osiedlenie się tej rodziny na Urzeczu wiąże się z pierwszą falą osadnictwa olęderskiego, która przypada na początki XVII stulecia. Nazwisko Pyzel - zapisywane też w formie Pizel, Pezel, Peszel, Hyzel, Tyzel czy nawet Stygiel - jest najprawdopodobniej spolonizowaną wersją nazwiska olęderskiego (Pizel/Pisell) lub też ma nieco późniejszy charakter przydomkowy (np. od pyzatej twarzy), a pierwotne jego brzmienie zanikło. Natomiast w świetle zachodnioeuropejskiego wyniku testu należy "włożyć między bajki"pojawiające się niekiedy opowieści o tureckim pochodzeniu tej rodziny, związanym z osadnikami czasów króla Jana III Sobieskiego.
W bazie danych FTDNA znaleziono 33 osoby o identycznych 12 markerach, co Pyzlowie z Powsina. Nosili oni wyłącznie nazwiska łacińsko-germańskie (Callaway, Carrington, Davenport, Drew, Enright, Finn,Hawkins, Huckins, Jones, Karpf, Killebrew, Lefevers, Lehnert, O'Connell, O'Riordan, Orth, Porter, Reardon, Riordan, Russell, Sawyer, Shuman, Southgate,Van Camp, Vaughn, Zerby).
Na tym poziomie testu ustalenie bliższych pokrewieństw z w/w rodzinami nie jest niestety możliwe. Wymaga to przeprowadzenia dodatkowych badań, polegających na rozpoznaniu konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla Pyzlów.

Rutkowscy z Czerska [POTRZEBNY TEST R1b-M343&M269 BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Rutkowskich zamieszkiwała w Czersku przynajmniej od XVIII wieku, przez pokolenia trudniąc się rzemiosłem. Najstarszym znanym przodkiem przebadanej gałęzi rodziny był stolarz czerski Stanisław (ur. ok. 1810), żonaty z Katarzyną z Peciów (Petzów). Jego syn - Szymon Rutkowski (ur. 1839), żonaty z Marianną z Szyszkowskich był stelmachem (kołodziejem), natomiast wnuk - Lucjan Franciszek (ur. 1869, zm. 1931) - cieślą i kołodziejem z Czerska.
Wyniki testu przedstawiciela rodziny Rutkowskich z Czerska pokazały, że przynależy on do popularnej w Europie Zachodniej haplogrupy R1b, określonej tu jako GRUPA CELTYCKO-GERMAŃSKA (GCG). Można przypuszczać, że osiedlenie się tej rodziny na Urzeczu wiąże się z pierwszą falą osadnictwa olęderskiego, która przypada na początki XVII w. Być może pierwotne nazwisko tej rodziny brzmiało Ruth.
W bazie danych FTDNA znaleziono 6 osób o identycznych 12 markerach co Rutkowscy. Nosili oni wyłącznie nazwiska łacińsko-germańskie (Corella, Guthrie, Pile/Pyle, Rich, Evans).
Na tym poziomie testu ustalenie bliższych pokrewieństw z w/w rodzinami nie jest niestety możliwe. Wymaga to przeprowadzenia dodatkowych badań polegających na rozpoznaniu konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla Rutkowskich.

Siwakowie z Ostrówca, Przewozu i Karczewa [POTRZEBNY TEST R1b-M343&M269 BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Siwaków wywodzi się z nadwiślańskiego Ostrówca w parafii Karczew, gdzie mieszkała przynajmniej od końca XVII wieku, trudniąc się rolnictwem i kołodziejstwem. Najstarszym znanym przodkiem tego rodu był Maciej Siwak (ur. ok. 1720), którego syn Walenty (1747-1827) wraz z żoną Marianną z Dąbrowskich osiedlił się w Karczewie, zaś drugi syn Antoni z małżonką Łucją z Rosłonków pozostał na ojcowiźnie w Ostrówcu, a na starość zamieszkał na Przewozie. Synem tej ostatniej pary był Roch (1815-1892), od którego wywodzi się większość Siwaków w okolicy, w tym również przebadana tu gałąź.
Wyniki testu przedstawiciela rodziny Siwaków z Ostrówca, Przewozu i Karczewa wskazują, że przynależy on do popularnej w Europie Zachodniej haplogrupy R1b określonej tu jako GRUPA CELTYCKO-GERMAŃSKA (GCG). Można przypuszczać, że osiedlenie się tej rodziny na Łurzycu wiąże się z pierwszą falą osadnictwa olęderskiego z  XVII wieku, a nazwisko - podobnie jak w przypadku Trzaskowskich - ma charakter wtórny, wynikający z procesu polonizacji (np. siwe włosy lub strój).
W bazie danych FTDNA nie znaleziono dotychczas żadnej osoby o identycznych 12 markerach co świadczy, że rodzina była dość rzadka zarówno nad Wisłą, jak i w zachodniej Europie, skąd niewątpliwie przybyła.
W przyszłości niezbędne jest ustalenie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla rodziny Siwaków.


Waliccy z Piotrowic [POTRZEBNY TEST R1b-M343&M269 BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Walickich przynajmniej od końca XVIII wieku zamieszkiwała Piotrowice, leżące w starorzeczu Wisły. Najstarszym znanym przodkiem przebadanej gałęzi rodu był Michał (ur. 1803) żonaty z Marianną Urbaniak zwaną Pietrucha. Ich synem był Jan (ur. 1836 w Łukówcu), którego żonami były z kolei: Magdalena Wojciechowska i Marianna Jobda.  
Wyniki testu przedstawiciela rodziny Walickich z Piotrowic wskazują, że przynależy on do popularnej w Europie Zachodniej haplogrupy R1b określonej tu jako GRUPA CELTYCKO-GERMAŃSKA (GCG). Można przypuszczać, że osiedlenie się tej rodziny wiąże się z którąś z fal osadnictwa olęderskiego lub rumunkowego
, zaś nazwisko ma charakter wtórny.
W przyszłości niezbędne jest ustalenie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla rodziny Walickich.

Waligórowie z Chynowa [POTRZEBNY TEST R1b-M343&M269 BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Waligórów zamieszkiwała od pokoleń w okolicach Chynowa.
Wyniki testu przedstawiciela rodziny Waligórów z Chynowa wskazują, że przynależy on do popularnej w Europie Zachodniej haplogrupy R1b określonej tu jako GRUPA CELTYCKO-GERMAŃSKA (GCG). Można przypuszczać, że osiedlenie się tej rodziny wiąże się z którąś z fal osadnictwa olęderskiego lub rumunkowego
, zaś nazwisko ma charakter wtórny (określa siłę predyspozycje fizyczne przodka).
W przyszłości niezbędne jest ustalenie konkretnej mutacji (SNP) charakterystycznej dla rodziny Waligórów.


Wiśniowscy z Góry Kalwarii [POTRZEBNY TEST R1b-M343&M269 BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Wiśniowskich pieczętowała się herbem Prus. Dostępne archiwalia wskazują, że szlachetni przodkowie przebadanej gałęzi rodu w połowie XIX w. utracili majątki rodowe Jarossy i Wólka Kłódzka koło Grzymałkowa kieleckiego, co doprowadziło do ich częściowej pauperyzacji. Adam Wiśniowski syn Jana osiadł wówczas w pobliżu przewozu w Górze Kalwarii, znajdującego się nieopodal kaplicy św. Antoniego.
Wyniki testu przedstawiciela rodziny Wiśniowskich z Góry Kalwarii pokazały, że przynależy on do popularnej w Europie Zachodniej haplogrupy R1b, określonej tu jako GRUPA CELTYCKO-GERMAŃSKA (GCG). Rodzinę prawdopodobnie należałoby wiązać z plemionami zachodniogermańskimi (mutacja U106) i ludnością saską z północnych Niemiec. Wymaga to jednak rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP).
W bazie danych FTDNA znaleziono aż 824 osoby o identycznych 12 markerach lub też różniących się od Wiśniowskich zaledwie jedną mutacją. Nosili oni wyłącznie nazwiska łacińsko-germańskie (m.in. Biggs, Burton, Crawford, Drake, Finch, Freeman, Gobert, Stewert, Warren, Watkins, Watts, West, White, Wiegand, Williams), zamieszkując w szczególności Europę północno-zachodnią. Warto dodać, że pośród osób różniących się jedną mutacją znalazł się profil genetyczny innego uczestnika naszego Projektu, pana Lempkowskiego z Kępy Glinieckiej (kit 277430).
Po przeprowadzeniu zamiany testu z 12 na 25 markerów znaleziono 32 krewniaków genetycznych Wiśniowskich, których testy różniły się zaledwie 1 lub 2 mutacjami. Nosili oni w większości nazwiska anglosaskie (m.in.Bell, Benett, Broder, Durham, Dutton, Gillespie, Grant, Hart, Hull, Kitchen, Livingston, Macoughtry, Morrow, Reid, Stettler, Steward, Trout, Ward), zaś najbliżej spokrewniony był niejaki pan Benett. Większość z tych osób wywodziła się z Wysp Brytyjskich, zaś niewielka część z północnych Niemiec, co każe wiązać tę ludność ze średniowiecznym zasiedleniem celtyckiej Brytanii przez germańskich Jutów, Sasów i Anglów.
Uszczegółowienie testu z 25 do 37 markerów ujawniło już tylko dwóch krewniaków genetycznych. Test bliżej spokrewnionego z Wiśniowskimi pana Davisona różnił się 2 mutacjami, zaś test rodziny o nazwisku Black różnił się 4 mutacjami. Obydwaj krewniacy wywodzili się z Wysp Brytyjskich, co potwierdza, iż przodków Wiśniewskich należy bezsprzecznie łączyć z północnogermańskimi Sasami.


10A. GRUPA PÓŁNOCNOGERMAŃSKA (R1b:M343>P25>P297>M269>U106>FGC396)
Grupa Północnogermańska określana też jako Zachodnio-Atlantycka (Western Atlantic Modal Haplotype) jest częścią zachodnioeuropejskiej haplogrupy R1b (więcej o haplogrupie R1b tu:http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1b_Y-DNA.shtml) spod mutacji U106 i jej pochodnych. W największym stopniu związana jest ona z ludnością germańską. W Polsce jest stosunkowo rzadka, łączona zwykle z osadnictwem niemieckim i holenderskim okresu średniowiecza lub czasów nowożytnych.

- Trzaskowski 1 (kit 277431) – Trzaskowscy z Karczewa
- Trzaskowski 2 (kit 612006) – Trzaskowscy z Karczewa

Trzaskowscy z Karczewa
Liczna rodzina Trzaskowskich jest jedną z najstarszych i najpopularniejszych w Karczewie. Na podstawie metryk parafialnych można przyjąć, że mieszkali oni w tym mieście przynajmniej od końca XVII wieku. Protoplastą całego rodu był Sebastian Trzaskowski (ur. ok.1725), mający za żonę Zofię z Kielakiewiczów (Kielaków), pochodzącą z zawiślańskiej parafii Jazgarzew. Od dwóch synów tej pary - Antoniego (1752-1820) oraz Pawła (1757-1832) wywodzi się większość Trzaskowskich w Karczewie i najbliższej okolicy. Przebadano genetycznie obydwie najstarsze gałęzie tej rodziny, które potwierdziły jedność wszystkich Trzaskowskich.
Wyniki testu dwóch przedstawicieli rodziny Trzaskowskich z Karczewa pokazały, że przynależą oni do popularnej w Europie Zachodniej haplogrupy R1b oraz jej podgałęzi z mutacją FGC396 (GRUPA PÓŁNOCNOGERMAŃSKA). Z dużym prawdopodobieństwem można zatem przypuszczać, że osiedlenie się tej rodziny na skraju Urzecza wiąże się z najdawniejszą falą osadnictwa olęderskiego w Polsce (XVI-XVII w.). Nie wykluczone, że ich przybycie na Urzecze miało związek z początkami miasta Karczewa, który od pierwszej połowy XV wieku (1428 r.) stopniowo zastępował Dudę - gniazdo rodu Duckich vel Karczewskich - położone znacznie bliżej koryta Wisły, a przez co znacznie bardziej narażone na ciągłe powodzie i podtopienia.
Obok osadnictwa olęderskiego nasiliło się w tamtym czasie pokrewne osadnictwo cudzoziemskie typu rumunkowego (od niem. raum machen, räumen - robić miejsce, karczować, rumować), popularne szczególnie w nadwiślańskich rejonach ziemi dobrzyńskiej (ponad 200 osad z drugim członem nazwy wsi "Rumunki"). Rumunkami, Rumunami (niem. räumen wymawiano jako „rumen”) nazywano zatem powszechnie nad Wisłą karczowników, zwiększających areały ziemi na „górnych polach” pod osadnictwo i uprawę. Co ciekawe „rumunami” powszechnie nazywało się i nazywa rdzennych mieszkańców Karczewa, jakkolwiek chyba nikt już obecnie nie kojarzy prawdziwego źródłosłowu tego raczej pejoratywnego dziś określenia (głównie łączy się je z rzekomą „ciemniejszą karnacją skóry mieszkańców”, co jednak nie potwierdzają przeprowadzone dotychczas testy DNA).
Jeśli chodzi o samo nazwisko Trzaskowskich to prawdopodobnie ma ono charakter wtórny, związany być może z czynnościami przy karczowaniu lasu (np. "trzaskaniem siekierą"). Co ciekawe, kilkakrotnie słyszałem od rdzennych Karczewian, jakoby najstarsze nazwiska miejscowych rodów -Trzaskowskich, Rębkowskich czy Trzepałków - miały związek właśnie z karczowaniem (rumowaniem) dawnej puszczy. Test Trzaskowskich przynajmniej na razie potwierdza tę opinię.
W bazie danych FTDNA znaleziono kilkaset osób o identycznych 12 markerach co Trzaskowscy z Karczewa, lub też różniących się od nich zaledwie jedną mutacją. Wywodzili się oni przede wszystkim z północnych Niemiec, Holandii, Danii, Irlandii, Szkocji i Anglii, nosząc praktycznie wyłącznie nazwiska łacińsko-germańskie (m.in. Adams, Anderson, Bach, Dawkins, Day,Dennis, Irons, Johnson, Kennedy, Marsters, Maybury, McKee, McLeod, Melton, Morrison, Perry, Reid, Smith, Spiess, Thorpe, Troth, Trusty).
Uszczegółowienie testu (R1b Pack) pokazało, że Trzaskowscy przynależą do germańskiej gałęzi rodowej U106 i jej podgałęzi FGC396.



SYMPATYCY PROJEKTU, POTENCJALNI URZECZANIE...



4A. GRUPA NORMAŃSKA 1 "POLSKA" (I1: M253>DF29>
Z2336>Y3866>S4767>S7642>Y6340>Y6343>Y15543*)
Grupa Normańska 1 jest częścią haplogrupy I1, charakterystycznej w szczególności dla Skandynawii, północnych Niemiec, Danii i Wielkiej Brytanii, zasiedlonej przez kontynentalnych Anglosasów w czasach wędrówek ludów i ekspansji wikińskiej. Interesujący nas subklad występuje w Polsce stosunkowo często, co wskazuje na jego starożytne lub wczesnośredniowieczne korzenie.
Więcej o tej haplogrupie tu: 
http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_I1_Y-DNA.shtml

- Skarbek-Kozietulski (kit 105394) – Skarbkowie z Kozietuł (być może potomkowie Magnusa z Czerska)

Skarbkowie z Kozietuł
Skarbkowie z Kozietuł herbu Awdaniec od średniowiecza byli bardzo silnie związani z ziemią czerską, a zatem pośrednio i z nadwiślańskim Łurzycem (Urzeczem). Dziedziczyli oni m.in. w Brzuminie, Osiemborowie, Magnuszewie i Lewikowie. Według dość mocnej hipotezy, Skarbkowie są potomkami komesa wrocławskiego i mazowieckiego Magnusa, syna króla angielskiego Harolda II poległego w 1066 roku w bitwie pod Hastings (o szczegółach można poczytać tu: http://medievalgenealogy.republika.pl/Images/Komes.pdf). Rozstrzygające w tym względzie będą jednak dopiero badania DNA domniemanych szczątków komesa Magnusa, odnalezionych w 1966 roku przez T. Kiersnowską na dziedzińcu zamku w Czersku, a których analizy są w toku.
Wyniki testu Y-111 pokazały, że Skarbkowie z Kozietuł przynależą do dość rzadkiej w Polsce GRUPY NORMAŃSKIEJ 1, będącej częścią składową haplogrupy I1. Co ciekawe krewniakami genetycznymi Skarbków okazali się inni uczestnicy naszego projektu - pan Węgrzynek z Wilgi i Skurczy oraz pan Paczesny z Czerska. Test Big-Y ujawnił najmłodszą mutację Skarbków z Kozietuł oznaczoną jako Y15543.
Test 67 markerowy wskazał siedmiu najbliższych krewniaków Skarbków z Kozietuł. Byli to panowie Rose, Burchard i Bembinster/Bembnista z Nakła (różnica 5 mutacji), pan Wnuk z Jasieńca Soleckiego (6 mutacji) oraz panowie Kurkowski, Reck i Kiss (7 mutacji) z Polski, Prus Wschodnich i Węgier. Na koniec należy odnotować, że aż cztery z sześciu najbliższych genetycznie rodzin wywodziło się z terenów Prus (Pomorze, Mazury), co może pośrednio wskazywać na tamtejszy kierunek zamieszkiwania przodków Skarbków z Kozietuł.
Uszczegółowienie testu z 67 do 111 markerów nie ujawniło dotychczas żadnych bliższych krewniaków genetycznych badanej rodziny.


5. GRUPA SEMICKA (J1c3d: M267>P58>L147>YSC234/Z2329>L862)
Grupa Semicka (GS) jest częścią haplogrupy J1, która powstała ok. 10 tys. lat temu na Bliskim Wschodzie, skąd rozprzestrzeniła się na tereny północnej Afryki, Turcji i Europy. Haplogrupa ta jest związana zarówno z rozwojem rolnictwa w neolicie, jak również spotyka się ją współcześnie u ¼ ludności Bliskiego Wschodu (Izrael, Irak, Liban). W Europie jej nosicielami byli przede wszystkim tzw. Żydzi Aszkenazyjscy, posługujący się językiem jidysz (opartym na języku niemieckim), co obok różnic religijnych,było podstawową cechą odróżniającą ich od tzw. Żydów sefardyjskich.
Więcej o tej haplogrupie tu: http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_J1_Y-DNA.shtml

- Staniszewski (kit 121244) – Staniszewscy z Warszawy


Staniszewscy z Warszawy
Potomkowie tej gałęzi rodziny wywodzą się od Rajmunda Staniszewskiego (ur. 1860), syna nieznanych z nazwiska i pochodzenia rodziców mieszkających w Warszawie.
Wyniki testu DNA Staniszewskich z Warszawy pokazały, że członkowie tej gałęzi rodu przynależą do jednej z odmian haplogrupy J1c, łączonej z Żydami Aszkenazyjskimi. Test Big-Y określił najmłodszą mutację rodziny oznaczoną jako ZS2361.
Test 67 markerowy pokazał, że Staniszewscy mają aż 33 dość bliskich krewniaków genetycznych, z którymi wspólnego przodka dzielono zapewne jeszcze w czasach historycznych (średniowiecznych). Najbliżej spokrewniony był pan Taube (3 mutacje), panowie VAM (?) i Roth (4 mutacje) oraz panowie Katz, Kazhdan i Sklar (5 mutacji). Nieco dalej związani genetycznie byli panowie Feigenbaum, Cooper/Hershman, Cohen, Gartenberg i Talmor, których profile genetyczne różniły się od Staniszewskich 6 mutacjami. Pozostałe rodziny (m.in. Bloom, Carlen/Cohen, Carmen/Irving, Clare, Cohen, Frazer/Fruchter, Gold, Heft, Ingle, Katz/Kaatz, Knight, Parker/Prochownik, Paul/Povlotsky, Rubin, Sann, Stern) różniły się od Staniszewskich 7 mutacjami.


8C. GRUPA POŁUDNIOWOBAŁTYCKA 4 (R1a: Z283>Z282>Z280>CTS1211>CTS3402>Y33>CTS8816>Y2902)
Grupa Południowobałtycka 4 z niedawno odkrytą mutacją Y2902 jest częścią wielkiej indoeuropejskiej haplogrupy R1a (
http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1a_Y-DNA.shtml).Wyodrębniła się ona około 2000 lat temu, zaś jej nosicieli najprawdopodobniej należy łączyć z ludnością prasłowiańską. Dotychczasowe wyniki testów pokazują, że rozprzestrzeniała się ona w dwóch skupiskach: na terenach karpackich Europy Środkowej oraz w dorzeczu rzeki Wołgi w Rosji.

- Krasnodębski (kit 351883) – Krasnodębscy z Krasnodębów i Ostrówka

Krasnodębscy z Krasnodębów i Ostrówka [POTRZEBNY TEST R1a-Z280 SNP PACK LUB BIG Y]
Szlachecka rodzina Krasnodębskich herbu Krzywda wywodziła się z Krasnodębów w parafii Suchożebry. W latach 1745-51 niejaki Maciej Krasnodębski był pisarzem komory solnej w Górze Kalwarii zwanej wówczas Nową Jerozolimą. Przebadana gałąź rodziny wywodzi się od ... 
Wyniki testu DNA pokazały, że Krasnodębscy z Ostrówka prawdopodobnie przynależą do GRUPY POŁUDNIOWOBAŁTYCKIEJ 3, będącej częścią haplogrupy R1a.
W bazie danych FTDNA znaleziono aż 285 osób posiadających identyczne wyniki testu 12 markerów, lub też różniących się 1 mutacją od przedstawiciela rodziny Krasnodębskich z Ostrówka. Przeważały osoby o nazwiskach łacińsko-germańskich wobec znacznie rzadszych słowiańskich.
Niewielka liczba przebadanych markerów nie pozwala na ustalenie bliższych krewniaków genetycznych Krasnodębskich z Ostrówka. Niezbędne jest rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP).


8E. GRUPA KARPACKO-DALMACKA (R1a:Z283>Z282>Z280>CTS1211>CTS3402>Y2613>Y2609>Y2608)
Grupa Karpacko-Dalmacka z własną mutacją Y2608 jest częścią wielkiej indoeuropejskiej haplogrupy R1a (http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1a_Y-DNA.shtml). Wyodrębniła się ona z południowobałtyckiej rodziny CTS3402 około 2000 lat temu. Najwięcej wyników testów koncentruje się na terenach karpacko-dalmackich, jakkolwiek nie brakuje ich na terenach centralnej Polski i Pomorza.

- Gutt (kit 275076) – Guttowie z Brodnicy

Guttowie z Brodnicy [POTRZEBNY TEST BIG Y]
Najstarszym znanym przodkiem przetestowanej gałęzi ewangelickiej rodziny Guttów jest Gottlieb Georg, ojciec kolejnego Georga Gottlieba (ur. 1729) ożenionego z Zofią z Nalentzów. Ród ten wywodził się z terenów Dolnej Wisły i północnego skraju Kujaw - z okolic Gdańska, Gniewu, Grudziądza i Brodnicy. Praktycznie z tych samych obszarów pochodziła olęderska rodzina Łukasza i Ewy Guttów, mieszkająca w podkonstancińskim Słomczynie przynajmniej od połowy XVIII wieku. Dotychczas nie znaleziono żadnych związków genealogicznych pomiędzy obydwoma tymi rodzinami.
Wyniki testu DNA pokazały, że Guttowie przynależą do GRUPY KARPACKO-DALMACKIEJ, będącej częścią haplogrupy R1a. Uszczegółowienie testu ujawniło ich najmłodszą mutację YP613, którą dzielą z Konarskimi (Polska), Hamak (Czechy), Cebulij (Słowenia), Zepethk (Węgry) i Schultz (Niemcy).


9B. GRUPA ZACHODNIOSŁOWIAŃSKA (R1a:Z283>Z282>PF6155>M458>PF7521>L260)
Grupa Zachodniosłowiańska jest znaczącą, centralną częścią wielkiej indoeuropejskiej haplogrupy R1a (więcej o haplogrupie R1a tu:http://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1a_Y-DNA.shtml). Dotychczasowe profile genetyczne przebadanych osób łączą ją z etnosem zachodniosłowiańskim, w tym przede wszystkim z Polakami, ale też z Czechami i Słowakami. Dość charakterystyczny dla tej grupy jest fakt, że przynależy do niej znaczny odsetek polskiej szlachty z Mazowsza i Podlasia.

- Brzostek (kit 280148) – Brzostkowie z Łaskarzewa
- Ducki (kit 155428) – Duccy z okolic Żelechowa (pierwotnie z podkarczewskiej Dudy?)
- Gass (kit 315026) – Gassowie z Rudna
- Rechnio (kit 332582) – Rechnio z Oleksianki



Brzostkowie z Łaskarzewa
 [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y
]
Rodzina Brzostków przybyła na Urzecze z Łaskarzewa, a więc z terenów tzw. Polesia.
Wyniki testu DNA Brzostków z Łaskarzewa pokazały, że przynależą oni do jednej z odmian GRUPY ZACHODNIOSŁOWIAŃSKIEJ, będącej najprawdopodobniej słowiańską częścią wielkiej haplogrupy R1a.
W bazie danych FTDNA nie znaleziono żadnych osób o identycznych lub podobnych 12 markerach, co niewątpliwie świadczy o rzadkości przebadanego profilu.


Duccy z okolic Żelechowa (pierwotnie z podkarczewskiej Dudy?) [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Rodzina Duckich od około 400 lat zamieszkuje okolice Żelechowa k. Garwolina, na północno-wschodnich krańcach dawnej ziemi stężyckiej wchodzącej niegdyś w skład województwa sandomierskiego.Od północnego-zachodu okolica ta sąsiaduje z terenem dawnej ziemi czerskiej,należącej w przeszłości do Księstwa Mazowieckiego. Pochodzenie rodziny Duckich z okolic Żelechowa i ich nazwiska, które już w najwcześniejszych, XVII-wiecznych wpisach pojawia się we w pełni ukształtowanej formie, należy zapewne łączyć z istniejącą jeszcze do początków XX wieku wioską Duda pod Karczewem, która po raz pierwszy wzmiankowana jest w Księdze Ziemi Czerskiej 23 VII 1408 roku jako własność późniejszego stolnika czerskiego Wita h. Jasieńczyk, wywodzącego się z okolic Jasieńca pod Grójcem, protoplasty rodu Duckich, co najmniej do lat 70-tych XVI wieku dziedziczących na częściach wsi Miedzechów i Kabajka w ziemi czerskiej, a nieco wcześniej również na pobliskich: Nowej Wsi i Boglewicach.
Na podstawie zebranych do tej pory danych metrykalnych nie można jednak ustalić, czy protoplasta rodu Duckich z Zasiadał – Stanisław (ok. 1595 – przed 1650) był potomkiem bardzo zubożałego już w drugiej połowie XVI wieku rodu Duckich h. Jasieńczyk, czy też nazwisko jego powstało w sposób wtórny jako nazwisko jednego z osadników, uprzednio mieszkającego w podkarczewskiej Dudzie, który być może pod koniec XVI wieku przeniósł się do Zasiadał w parafii wilczyskiej. Interesującą okolicznością jest jednak fakt, że Duccy z Zasiadał mieszkali w pierwszej połowie XVII wieku w dobrach rodu Gostomskich (właścicieli m. in. zamku wilczyskiego i kilku okolicznych wsi), którzy do r. 1635 byli też właścicielami należącej jeszcze kilkadziesiąt lat wcześniej do Duckich h. Jasieńczyk Nowej Wsi k. Warki.
Pierwsze zachowane wzmianki o rodzinie Duckich w okolicach Żelechowa pochodzą z miejscowości Zasiadały należącej do parafii Wilczyska. W sięgających roku 1628 księgach metrykalnych tej parafii zachował się wpis z 29 I 1629 o chrzcie bliźniąt: Grzegorza i Walentego, synów Stanisława Duckiego i Anny. Dokładna analiza najstarszych wpisów z ksiąg metrykalnych parafii wilczyskiej oraz sąsiednich parafii Miastków (księgi od 1618 r.) i Żelechów (najstarsza księga od 1682 r.)pozwoliła stwierdzić, że Duccy do roku 1690 najprawdopodobniej zamieszkiwali niemal wyłącznie w Zasiadałach, a za protoplastę rodu należy uznać właśnie Stanisława Duckiego (ok. 1595 ? – przed 1650), żonatego dwukrotnie: z Anną, a po 1635 r. z Katarzyną. Do rodzeństwa Stanisława należy zapewne zaliczyć: Agnieszkę (ur. przed 1614) – w r. 1630 żonę Szymona Dominika z sąsiednich Brzegów (parafia Miastków), Jadwigę (ur. przed 1620) od 18 II 1636 roku żonę Adama Domieszki z Łomnicy a także Walentego Duckiego (ur. przed 1615), ojca urodzonego w 1643 roku w Zasiadałach Wojciecha (Alberta). Natomiast dziećmi Stanisława i Anny byli prawdopodobnie wzmiankowani nieco później: Jan Ducki (ur. przed 1626), Wojciech Ducki (ur. przed 1628 – zm. po 1676 ?), Szczepan Ducki (przed 1629 – po 1672 ?), Maciej Ducki (ur. przed 1628) oraz Agnieszka (ur. przed r. 1622). Okres potopu szwedzkiego (1655-60) przetrwały w Zasiadałach - których ludność, jak wynika ze spadku liczby wpisów w księdze chrztów parafii wilczyskiej, zmniejszyła się w tym czasie prawdopodobnie o około 75 % - tylko dwie rodziny posługujące się nazwiskiem Ducki. Były to małżeństwa domniemanych synów Stanisława Duckiego: Wojciecha i Agnieszki z Grzelów oraz Szczepana i Zofii/Doroty. O ile jednak linia wywodząca się od Szczepana Duckiego najprawdopodobniej wymarła jeszcze w wieku XVIII, potomkowie Wojciecha do dziś mieszkają zarówno w okolicach Żelechowa, jak i w innych częściach południowej Siedlecczyzny, skąd w wieku XX rozprzestrzenili się na całą Polskę (m. in. Warszawa, Otwock, Lubelszczyzna, Warmia i Mazury, Wielkopolska, Górny i Dolny Śląsk). Prawdopodobnie już w wieku XVII następuje podział linii Wojciecha Duckiego (przed 1628 – po 1676) na dwie kolejne linie wywodzące się od jego synów: Mateusza (Macieja ur. 1653 – zm. po 1716) oraz Wawrzyńca (1661 –po 1715 ?). O ile Wawrzyniec, a właściwie jego domniemany wnuk Marcin (ur.pomiędzy 1712 – 1730, zm. 1782) dał początek linii związanej do dzisiaj z Zasiadałami oraz sąsiednim Goniwilkiem, Ryczyskami oraz Łąkami, o tyle potomkowie Mateusza, od ok. 1690 roku mieszkającego w Wilczyskach, przez stokilkadziesiąt lat związani byli głównie z tą ostatnią miejscowością, skąd od połowy XIX wieku migrują do sąsiednich wiosek: Ciechomina, Woli Mysłowskiej, Gózdku, Brzegów etc.

Wyniki testu DNA przedstawiciela rodziny Duckich z okolic Żelechowa pokazały, że jego rodzina przynależy do GRUPY ZACHODNIOSŁOWIAŃSKIEJ, będącej centralną i podstawową składową haplogrupy R1a. Niezbędne jest określenie konkretnej mutacji (SNP) dla tej rodziny.
W bazie danych FTDNA znaleziono aż 444 osoby o identycznych 12 markerach lub różniących się zaledwie jedną mutacją. Ze względu na ich liczbę i w większości odległe pokrewieństwo nazwiska tych rodzin nie będą wymieniane.
Wyniki uszczegółowienia testu z 12 do 25 markerów pokazały, że tylko jedna osoba (Woyicki/Wojcicki) posiada identyczny profil genetyczny co Duccy, natomiast w przypadku 21 rodzin (Aschby, Bizub, Bochinski, Dolinak, Dombek, Dorney, Drobik, Falk, Gill, Konczak, MacAllister, Meier, Obrochta, Popiel, Russell, Skrobacek, Sonne, Struszczyk, Szeliga, Szydłowski) różnica wynosiła zaledwie jedną mutację. Pozostałych 63 dalszych krewniaków genetycznych różniło się od Duckich dwoma mutacjami. Dalsze uszczegółowienie testu z 25 do 37 markerów ujawniło najbliższe pokrewieństwo (3 mutacje) z pochodzącym z okolic Łodzi panem Struszczykiem. Znalazło się też ośmiu dość bliskich krewniaków genetycznych Duckich (Butherus, Drobik, Konczak, 2 x Kurzyna, Nowosielski, Skrobacek,Wojcicki). Szczególnie ciekawy jest związek Duckich z innymi uczestnikami naszego Projektu - Nowosielskimi, jako że prawdopodobnie wywodzili się oni z bardzo bliskiego geograficznie terenu (Służew-Powsinek-Duda/Karczew).
Zamiana testu z 37 na 67 markerów nie ujawniła żadnych bliższych krewniaków genetycznych Duckich, w tym także Nowosielskich.



Gassowie z Rudna
 [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Liczna rodzina Gassów (Gasów, Gosów) wywodziła się z Rudna w parafii kołbielskiej na tzw. Polesiu.Najstarszym znanym przodkiem przebadanej gałęzi rodu był Bartłomiej Gass (ur. ok. 1720) - gospodarz z Rudna. Niewykluczone, że rodzina wywodziła się z nadwiślańskich Gassów (gm. Konstancin-Jeziorna), jakkolwiek wymagałoby to dodatkowego testu przedstawiciela Gassów z tej właśnie wsi.
Wyniki testu DNA Gassów z Rudna pokazały, że przynależą oni do  jednej z odmian GRUPY ZACHODNIOSŁOWIAŃSKIEJ, będącej słowiańską częścią wielkiej haplogrupy R1a. Zamówiona mutacja L260 potwierdziła przynależność do tego subkladu. Test wskazuje pośrednio na miejscowe, mazowieckie korzenie rodziny lub też migrację ze wschodnich Niemiec (Łużyce), co jednak potwierdzą dalsze badania.
W bazie danych FTDNA nie znaleziono żadnej osoby, której profil genetyczny przy porównaniu 12 markerów byłby podobny do wyniku Gassów z Rudna, co wskazuje na jego niewątpliwą rzadkość (archaiczność).
W przyszłości niezbędne jest rozpoznanie mutacji leżącej poniżej L260 (R1a-Pack lub Big-Y).



Rechnio z Oleksianki
 [POTRZEBNY TEST R1a-BACKBONE SNP PACK LUB BIG Y]
Interesująca nas rodzina Rechniów wywodziła się z „poleskiej” Oleksianki w parafii Latowicz, gdzie poszczególne gałęzie występowały od 2 połowy XVIII stulecia. Jednocześnie nazwisko notowane jest już od drugiej połowy XVII wieku w nadwiślańskiej parafii Czersk, głównie we wsiach Królewski Las i Brzumin. Także i dziś jest ono stosunkowo częste w tej części Urzecza. Trudno jest dziś powiedzieć czy obie rodziny wywodzą się od wspólnego przodka. Jeśli tak to żył on zapewne nad Wisłą a nie na Polesiu, gdyż Rechniowie są tu odnotowani znacznie wcześniej. Wykażą to w przyszłości kolejne testy. Najstarszym znanym przodkiem przebadanej gałęzi rodu jest Marcin Rechnio (ur. ok. 1730), mieszkaniec Oleksianki, żonaty z Agnieszką a następnie z Anastazją. Jego synem był Szymon (ur. 1755), który od 1778 roku był mężem Katarzyny Reda ze Strachomina.
Wyniki testu DNA pokazały, że Rechniowie z Oleksianki przynależą do jednej z odmian GRUPY ZACHODNIOSŁOWIAŃSKIEJ, będącej prasłowiańską częścią wielkiej haplogrupy R1a1a. Mutacja YP254 leżąca poniżej L260 dała wynik negatywny. Wynik testu wskazuje pośrednio, że rodzinę raczej należy łączyć z lokalnym (mazowieckim) osadnictwem średniowiecznym, a nie zaś z ludnością napływową (np. olędrami). Oczywiście nie można jednak wykluczyć, że Rechniowie przybyli ze wschodnich Niemiec, gdzie mutacja L260 była bardzo rozpowszechniona pośród resztek zgermanizowanej ludności słowiańskiej.
W bazie danych FTDNA znaleziono tylko 6 osób, których testy na poziomie 12 markerów były identyczne, co świadczy pośrednio o rzadkości profilu genetycznego przebadanej rodziny. Połowa krewniaków Rechniów wywodziła się z kręgów anglosasko-germańskich (nazwiska Powell i 2 x nazwisko Kube), a połowa z rodzin ewidentnie słowiańskich (Bentkowski, Gac, Urbanek). Szczególnie ciekawie na tym tle wyglądają Urbankowie, gdyż wywodzili się z terenów dość nieodległych (wieś Kochany pow. siedlecki).
Ustalenie bliższych pokrewieństw nie jest możliwe na tym poziomie testu, dlatego też niezbędne w przyszłości jest jego rozpoznanie konkretnej mutacji (SNP) leżącej pod L260.